ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΙΣ ΑΛΛΑΞΕΙΣ

Οι αρνητικές σκέψεις μπορούν σχεδόν να καταστρέψουν τη ζωή σου. Στην Ψυχολογία είναι γνωστές ως Γνωσιακές Διαστρεβλώσεις και βλάπτουν σοβαρά τόσο την ψυχική όσο και τη σωματική σου υγεία. Μάθε πώς να τις διαχειριστείς.

Οι αρνητικές σκέψεις είναι κακό πράγμα. Αυτό το ξέρουν όλοι. Αν όμως ανήκεις στην κατηγορία εκείνων που δεν ζουν μαζί τους, ίσως να μην έχεις καν ασχοληθεί ώστε να μάθεις πώς λειτουργούν και πώς καταστρέφουν την καθημερινότητα και την ψυχική υγεία.

Αλλά ακόμη κι αν ανήκεις σε εκείνους που τις έχουν συστηματικά μέσα στο κεφάλι τους, είναι πολύ χρήσιμο να μάθεις ορισμένα πράγματα για τον μηχανισμό τους, καθώς και μερικούς τρόπους διαχείρισής τους. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, θα πρέπει να ορίσουμε τι ακριβώς είναι οι αρνητικές σκέψεις; Είναι η τάση του μυαλού μας να θυμάται ή να σκέφτεται τα δύσκολα κομμάτια της ζωής ή κάτι άλλο;

Οι αρνητικές σκέψεις λέγονται στην Ψυχιατρική γνωσιακές διαστρεβλώσεις

Μιλώντας για αρνητικές σκέψεις, στην πραγματικότητα εννοούμε τις γνωσιακές διαστρεβλώσεις, όπως είναι γνωστός ο όρος στην Ψυχιατρική και την Ψυχολογία. Μια άλλη πιο ελεύθερη μεταφορά του όρου είναι διεργασιακά ή γνωσιακά λάθη. Τον όρο εισήγαγε το 1963 ο ψυχίατρος Aaron Beck, ο οποίος ήταν ο πατέρας της Γνωστικής Συμπεριφορικής Θεραπείας (CBT).

Δουλεύοντας με καταθλιπτικούς ασθενείς ως ψυχίατρος, ο Dr Beck ανακάλυψε ότι αυτοί οι άνθρωποι βίωναν έντονες αρνητικές σκέψεις που αυξάνονταν αυθόρμητα. Τις ονόμασε «αυτόματες σκέψεις» και στη συνέχεια προσπάθησε να τους βοηθήσει να τις αναγνωρίσουν και να τις αλλάξουν μέσω της θεραπείας.

Οι γνωσιακές διαστρεβλώσεις είναι ακατέργαστα, στερεοτυπικά πρότυπα σκέψης (thought patterns) που επιστρατεύονται αυτόματα από τον νου μας για να επεξεργαστεί τις εξωτερικές και εσωτερικές πληροφορίες που λαμβάνει. Είναι ανακριβείς και παράλογες σκέψεις και πεποιθήσεις. Μπορούν να επηρεάσουν την αντίληψή σου για την πραγματικότητα καθώς επίσης και τα συναισθήματα, τις κρίσεις και τη συμπεριφορά σου.

Αυτές οι αυτόματες σκέψεις προέρχονται από το ασυνείδητο και είναι κωδικοποιημένες ως συναισθηματικές αναμνήσεις. Καθώς έχουν «χαραχτεί» στον εγκέφαλο μέσω ενισχυμένων νευρωνικών συνάψεων μετατρέπονται σε συνήθειες και δεν μπορείς να τις αναγνωρίσεις εύκολα.
Πώς επιδρούν στον ψυχισμό

Οι γνωσιακές διαστρεβλώσεις μπορεί να εκδηλωθούν ως επικριτικός διάλογος με τον εαυτό μας, μια εσωτερική φωνή μέσα στο κεφάλι σου, που οδηγεί σε χαμηλή εκτίμηση, αίσθηση αναξιότητας, άγχος, φόβο, απογοήτευση, θυμό, φθόνο, κατάθλιψη, ενοχή, ντροπή και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα, προκαλώντας σωματικές και ψυχικές διαταραχές.

Τα άτομα με γνωσιακές διαστρεβλώσεις μπορεί να έχουν δυσκολία στην επίλυση προβλημάτων και στην οικοδόμηση ουσιαστικών σχέσεων που οδηγούν σε προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας και χαμηλή ποιότητα ζωής.

«Πρέπει να τονιστεί επίσης ότι σε ορισμένες ψυχικές διαταραχές όπως η αγχώδης διαταραχή και η κατάθλιψη, τα γνωσιακά λάθη μπορεί να διαιωνίζουν την ίδια τη διαταραχή, προκαλώντας έναν φαύλο κύκλο δυσλειτουργικών σκέψεων, συναισθημάτων, συμπεριφορών και σωματικών συμπτωμάτων» σημειώνει ο ψυχίατρος - ψυχοθεραπευτής Σπύρος Καλημέρης.
Οι πιο συχνές γνωσιακές διαστρεβλώσεις

Ο ίδιος αναφέρει μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές γνωσιακές διαστρεβλώσεις:Διπολική Σκέψη: Υπάρχουν μόνο 2 εκδοχές απόλυτες και συχνά αντίθετες μεταξύ τους στην αντίληψη των πραγμάτων. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις. Όλα ή τίποτα, άσπρο ή μαύρο, τώρα ή ποτέ, πρώτος ή τίποτα είναι κάποιες συχνές εκδηλώσεις.
Αυθαίρετο συμπέρασμα: Η υιοθέτηση απόψεων και κρίσεων χωρίς επαρκή στοιχεία και μαρτυρίες. Μπορεί να είναι συμπεράσματα όπως Δεν μιλάει πολύ σήμερα, κάτι έχει μαζί μου ή Δεν ξύπνησα καλά σήμερα, δεν θα πάει καλά η μέρα μου.
Επιλεκτική προσοχή: Από όλες τις παραμέτρους μιας κατάστασης επιλέγεται μία, συνήθως με αρνητικό ή αγχωτικό περιεχόμενο και η προσοχή εστιάζεται εκεί.
Προσωποποίηση: Ερμηνεία των πραγμάτων σαν να έχουν να κάνουν πάντα με μας, συνήθως με την έννοια της προσωπικής ευθύνης, για παράδειγμα Οι πωλήσεις του καταστήματος δεν πήγαν καλά αυτόν τον μήνα, εγώ φταίω.
Μεγαλοποίηση / Υποτίμηση: Όταν υπερεκτιμάμε ή υποβαθμίζουμε στοιχεία μιας κατάστασης ή ενός προσώπου π.χ Δεν είμαι οργανωμένος, δεν θα πάω μπροστά.
Καταστροφοποίηση: Η τάση να φανταζόμαστε συνεχώς αρνητικές εξελίξεις που μας θέτουν ενώπιον μιας τεράστιας απειλής.
Υπεργενίκευση: Το να αποδίδουμε γενική σημασία σε ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι το ίδιο που κάνουμε, όταν χαρακτηρίζουμε μια ολόκληρη ομάδα ατόμων από πράξεις ενός τμήματος της ομάδας αυτής π.χ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες.
Πρέπει: Η αντίληψη των πραγμάτων μέσω μιας συνεχούς προσήλωσης στο τι πρέπει και τι θα έπρεπε π.χ. Έπρεπε να πάρουμε δώρο που πήγαμε στο ξένο σπίτι, Πρέπει να χειρίζομαι τα πράγματα στη δουλειά πιο προσεκτικά κ.ά.
Πώς να διαχειριστείς τις αρνητικές σου σκέψεις

Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτές τις καταστροφικές σκέψεις, τα νέα είναι καλά, διότι υπάρχει θεραπεία πολύ αποτελεσματική και είναι η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT). Προτού όμως φτάσεις εκεί, υπάρχουν και μερικοί πρακτικοί τρόποι για να το χειριστείς μόνος/η και να προσπαθήσεις να βελτιώσεις την κατάσταση.



– Επίγνωση
Προσπάθησε να απομονώσεις και να αναγνωρίσεις αυτές τις σκέψεις. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τεχνικές όπως η εκφραστική γραφή ή η εκφώνηση και μαγνητοφώνηση των σκέψεων αυτών για λίγες μέρες.

– Αποδοχή
Το δεύτερο βήμα είναι να αποδεχτείς τις γνωσιακές διαστρεβλώσεις σου με επιείκεια και χωρίς καμία επικριτική διάθεση. Οι ασκήσεις ενσυνειδητότητας μπορεί να σε βοηθήσουν.

– Αμφισβήτηση
Είναι η ώρα να αμφισβητήσεις την ορθότητα των σκέψεων αυτών. Αφού πλέον ξέρεις ποιες είναι οι διαστρεβλώσεις που κάνεις άθελά σου, άρχισε να ρωτάς τον εαυτό σου για καθεμία από αυτές: Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αυτή η σκέψη; Εκφράζει την αλήθεια ή είναι απλώς μια σκέψη;

– Επαναπροσδιορισμός
Αν διαπιστώσεις ότι η σκέψη σου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, προσπάθησε να την αλλάξεις, βάζοντάς την σε ένα λογικό πλαίσιο. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι: Δεν είμαι αποτυχημένος. Απέτυχα στο συγκεκριμένο project, αλλά έμαθα πολλά από αυτό, ώστε να μπορώ να εκμεταλλευτώ τις γνώσεις μου για την επόμενη φορά.
Για το τέλος, λίγη... αυτοφροντίδα


Το πιο σημαντικό κομμάτι στο παιχνίδι του νου με τα διαγνωσιακά λάθη είναι να αποδεχτείς ότι προόκειται για κάτι φυσιολογικό. Είναι απλώς παράλογα και αρνητικά πρότυπα σκέψης που όμως μπορούν να επηρεάσουν σε σημαντικό βαθμό την καθημερινή ζωή.

Μπορεί να είναι δύσκολο να τα αναγνωρίσεις και να τα διαχειριστείς. Ίσως να μην καταφέρεις να τα εξαλείψεις πλήρως, όμως σίγουρα μπορείς να μειώσεις τον αρνητικό αντίκτυπό τους στη ζωή σου, να ελαχιστοποιήσεις την επιρροή τους στις σχέσεις σου και να βελτιώσεις την υγεία σου.

Για να το πετύχεις, μην ξεχνάς να επιβραβεύεις και να αγαπάς τον εαυτό σου, προσφέροντάς του πράξεις και δώρα αυτοφροντίδας. Είναι εξίσου σημαντικά σε μια τέτοια διαδικασία.

https://www.ow.gr/

Γιατί δεν λειτουργεί το Μυστικό και ο Νόμος της Έλξης σε εμένα;

Γιατί δεν λειτουργεί το Μυστικό και ο Νόμος της Έλξης σε εμένα;



Δεν αποδέχεσαι ό,τι ήδη παίρνεις

Εάν δεν δέχεσαι ότι παίρνεις ήδη στη ζωή- ενόσω επίσης δεν το χρησιμοποιείς στο μέγιστο δυνατό-δεν θα ανοίξεις ποτέ τις πόρτες μέσα από τις οποίες μπορεί να φθάσει ο σοβαρός συγχρονισμός.

Αυτό συμβαίνει επειδή το σύμπαν σου δίνει μόνο αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι τη δεδομένη στιγμή, όχι αυτό που το εγώ σου επιμένει ότι απαιτείται για να προχωρήσει.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δυο αυτά πράγματα, και αρκετοί υποστηρικτές του Νόμου της Έλξης τυπικά αναμειγνύουν/συγχέουν/συνδυάζουν αυτά τα δύο, με γνώμονα την έλλειψη των αποτελεσμάτων τους, και κατόπιν βγάζουν το μωρό μαζί με τα νερά του μπάνιου.

Παρατήρησε πως τέτοιοι άνθρωποι εξακολουθούν να παράγουν αποτελέσματα προσελκύοντας περισσότερα από όσα έχουν σηματοδοτήσει, ιδιαίτερα αφού εγκαταλείψουν το Νόμο της Έλξης.

Αυτό συμβαίνει επειδή ο Ν.τ.Ε. (Νόμος της Έλξης) δε σβήνει ποτέ, και σε τροφοδοτεί διαρκώς με εμπειρίες και καταστάσεις στην καθημερινότητά σου, οι οποίες ταιριάζουν απόλυτα με την ενέργεια που σε διακατέχει τώρα.

Σε οποιοδήποτε κανάλι είσαι συντονισμένος, σε εκείνο πρόκειται να φτάσεις.
Μπορείς να αρνηθείς το κανάλι που είσαι τη δεδομένη στιγμή, αλλά δεν θα προχωρήσεις ποτέ στο επόμενο κανάλι μέχρις ότου φθάσεις σε ένα συνειδητό επίπεδο αποδοχής για τη δημιουργία αυτών που ήδη βιώνεις.

Προσμένεις την άφιξή του
Η προσμονή είναι η υπ αριθμόν ένα δολοφόνος του ρεύματος, της έμπνευσης και της εσωτερικής καθοδήγησης.

Είναι η δική μου επίπεδη επιμονή ότι όλα πρέπει να συμβούν μέσα σε ένα αυθαίρετο χρονικό διάστημα, ειδάλλως όλα έχουν αποτύχει. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα και μόνα εμπόδια (σε συνάρτηση με το να μη χρησιμοποιείς οτιδήποτε λαμβάνεις ήδη), επειδή στην πραγματικότητα λειτουργείς ενεργά εναντίον του Νόμου της Έλξης «δένοντας κόμπο το σωλήνα» μέσω του οποίου η ροή και η αφθονία βρίσκουν το δρόμο προς εσένα.

Φαντάσου να έχεις ένα σωλήνα κήπου στην αυλή σου και να ανοίγεις τη βρύση. Τώρα, φαντάσου να παίρνεις αυτό το σωλήνα και να τον πιέζεις με τα δάκτυλα έτσι ώστε να μην μπορεί να περνάει η ροή του νερού. Αυτό ακριβώς κάνεις όταν προσμένεις την εκδήλωση συγκεκριμένων πραγμάτων.

Εκείνα τα πράγματα είναι ήδη εδώ ˙ απλά κόβεις το δρόμο στο όχημα μέσω του οποίου γίνεται αισθητή η παρουσία τους στην πραγματικότητά σου.

Ο σωστός τρόπος να συμπεριφερθείς είναι να ενεργείς στο παρόν και όχι μέσω προσμονής κάποιων μελλοντικά μακρινών εκβάσεων.

Όταν παραμένεις αγκυροβολημένος στην παρούσα στιγμή και συνειδητά επιλέγεις την ενέργειά σου, καθιδρύεις μια αναλυτική ένδειξη πρόθεσης με το σύμπαν γύρω σου. Όταν «παραμένεις σ’ αυτό το κανάλι» αντί ν’ ανησυχείς για το τι πρόκειται να συμβεί, τα πράγματα τυπικά λειτουργούν καλύτερα από ότι είχες αρχικά σχεδιάσει.

Όταν αποσκοπείς σε κάτι, τότε ανησυχείς για το πώς και το πότε αυτά επρόκειτο να εκδηλωθούν και καταλήγεις στο να εκδηλώνονται περισσότερα πράγματα για ν’ ανησυχείς σχετικά.

Όταν αποσκοπείς σε κάτι, τότε παρέμεινε αγκυροβολημένος στην ενέργεια που προτιμάς και θα εκδηλώσεις πράγματα συνυφασμένα με αυτή την ενέργεια.

Δεν μπορεί να υπάρξει άλλος τρόπος.

Υποσυνείδητα αναιρείς τις προθέσεις σου
Αυτό κατά κάποιο τρόπο ισοδυναμεί με τα προαναφερόμενα, αλλά είναι λίγο πιο παραπλανητικό και διακριτικό. Πόσες φορές έχετε εκφράσει (οποιαδήποτε) πρόθεση – και τότε σχεδόν αμέσως είχατε σκέψεις τύπου «Εύχομαι να πραγματοποιηθεί», ή « Γιατί δε μπορώ να εκδηλώσω ευχάριστα πράγματα όπως όλοι οι άλλοι διεκδικούν?!».

Κάθε μία από αυτές τις σκέψεις είναι μια πρόθεση, και κάθε πρόθεση που έχεις και κρατάς την παρούσα στιγμή ακυρώνει και αναιρεί εκείνη που εκφράστηκε προηγουμένως.

Για να το θέσω διαφορετικά, είναι σαν να δίνεις μια παραγγελία στο αγαπημένο σου εστιατόριο και να την αλλάζεις κάθε δυο δευτερόλεπτα καθώς η σερβιτόρα απομακρύνεται από το τραπέζι σου προς την κουζίνα. Στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς συμβαίνει.

Αντί να αφήσεις «να εκτελεστεί η παραγγελία σου στην κουζίνα», συνεχίζεις να την αλλάζεις. Δεν προκαλεί εντύπωση ότι εξακολουθείς να ελκύεις το φόβο, την ανησυχία, και τα φορτωμένα με αμφιβολία σενάρια. Εξασκήσου στην υπομονή και επέτρεψε στους μάγειρες να κάνουν τη δουλειά τους!

Η υπομονή και η εμπειρία είναι οι δυο δάσκαλοι οι οποίοι δίνουν προτεραιότητα στους αληθινούς θησαυρούς του μοντέλου πρόθεσης / εκδήλωσης.
Προσηλώνεσαι σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα / υπονομεύεις το συγχρονισμό

Όπως πριν, περιμένεις την άφιξη του συγχρονισμού και την «απόδειξη» ότι ο Νόμος της Έλξης ισχύει για σένα-αυτή τη φορά το θέμα είναι να περιμένεις ένα σούπερ ακριβές, συγκεκριμένο αποτέλεσμα να εκδηλωθεί.

Ας πούμε ότι ο στόχος σου είναι να εκδηλωθούν περισσότερα χρήματα για σένα. Δηλώνεις την πρόθεση, κάνεις μια θαυμάσια δουλειά στο να κρατήσεις την ενέργεια και δεν επιτρέπεις σε α-σύμφωνες σκέψεις να γεμίζουν το κεφάλι σου και να υπονομεύουν τις προσπάθειές σου.

Τότε ξαφνικά, μια σειρά από “εργασίες” αρχίζουν να γίνονται εμφανείς σε σένα. Παρατηρείς όντως ότι είναι κάπως παράξενο και άκρως συμπτωματικό που αυτά βγαίνουν σαν από το κουτί της Πανδώρας στα ξαφνικά, αλλά παραμένεις λιγάκι σκεπτικός και καμιά από αυτές τις “εργασίες” δεν σου αρέσουν αρχικά και τις αψηφάς.

Με το πέρας κάποιων ημερών, περισσότερες “εργασίες” εξακολουθούν να σου προσφέρονται. Αρχίζεις να απογοητεύεσαι επειδή αποσκοπούσες σε περισσότερα χρήματα – όχι σε περισσότερες εργασίες.

Τι συμβαίνει εδώ πέρα λοιπόν;

Αυτό που στην ουσία συμβαίνει είναι ότι το σύμπαν ευθυγραμμίζει τις συνθήκες μέσω των οποίων θα μπορέσεις να λειτουργήσεις μέσα από την παρούσα κατάστασή σου.

Το μεγαλύτερο λάθος ( και η πιο κοινή παραδοχή) είναι ότι ο συγχρονισμός είναι αυτό το τεράστιο, πομπώδες, απίστευτο γεγονός που επρόκειτο να ξεχωρίσει! Ενώ μερικοί συγχρονισμοί θα είναι πράγματι κάπως απίστευτοι, τις περισσότερες φορές εκβάλλουν από το περιβάλλον σου και κάνουν τις παρούσες συνθήκες σου να ρέουν χωρίς κόπο, ενώ διακριτικά ευθυγραμμίζουν τις ευκαιρίες που θα σε βοηθήσουν ν’ αναβαθμιστείς.

Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι ότι μπορείς πράγματι να καταλήξεις εμποδίζοντας το συγχρονισμό , επειδή καταφθάνει με ένα πιο διακριτικό τρόπο από εκείνον που περίμενες.

Η αναβάθμιση μπορεί πιο συχνά να σου ζητήσει να της παρέχεις συνειδητά το προνόμιο της υπομονής, όπως όταν επιδιώκεις περισσότερα χρήματα και ανακαλύπτεις ότι σου προσφέρεται μια καλύτερη θέση εργασίας στη δουλειά σου.

Μπορείς να διαχειριστείς περισσότερες υποχρεώσεις; Ο Νόμος της Έλξης σου ζητά να μπεις σε αυτά τα “παπούτσια” και να γίνεις αυτό το άτομο, πριν σου εκδηλωθεί οτιδήποτε άλλο.

Η αλήθεια είναι ότι ίσως ακόμη να μην έχεις τις απαιτούμενες ικανότητες και τα προσόντα για να χρησιμοποιήσεις τον υψηλότερου επιπέδου συγχρονισμό, όπως ο τύπος που πιθανόν ονειρευόσουν ξύπνιος όταν έθετες αυτή την πρόθεση.

Τα καλά νέα είναι ότι τίποτα δεν σε σταματά από το ν’ αποκτήσεις τα εσωτερικά εργαλεία που απαιτούνται για να κερδίσεις αυτές τις ικανότητες και τα προσόντα – τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό σου και τη δική σου σκέψη γι’ αυτό.
Το σύμπαν σου λέει «Ε! Υπάρχει μια ταιριαστή συνθήκη για να πραγματοποιήσεις την πρόθεσή σου! Μπορείς να αναλάβεις δράση αυτή τη στιγμή, εκεί που είσαι, με ό,τι έχεις ήδη! Δε χρειάζεται τίποτε άλλο! Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να βρεις το θάρρος να περάσεις την πόρτα, και είναι δικό σου!».Περνώντας την πόρτα, ωστόσο, ίσως χρειαστεί να βγεις από τη ζώνη ασφαλείας σου. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος εξέλιξης που μπορεί ποτέ να συμβεί, και είναι επίσης το «μυστικό» για την αποκάλυψη του εξαιρετικά ικανοποιητικού συγχρονισμού.

Το θέμα κλειδί εδώ είναι εκείνο της προσμονής και όχι της εκδήλωσης. Εάν παρατηρήσεις μια παραδόξως συμπτωματική ακολουθία παρόμοιων ευκαιριών να σου έρχονται, μπορείς ν’ αναπαυθείς με τη διαβεβαίωση ότι ο Νόμος της Έλξης είναι ενεργά εν κινήσει. Η περίεργη ομαδοποίηση των συμπτώσεων είναι το σημάδι σου ότι ο συγχρονισμός λαμβάνει χώρα, και να ανυψώσεις την επίγνωσή σου λίγο ώστε να μπορείς να αντιληφθείς την ευκαιρία. Όταν μόλις ξεκινήσεις, οι περισσότεροι συγχρονισμοί θα μοιάζουν με εφαλτήρια που σταδιακά θα αποδώσουν τους καρπούς των επιθυμιών σου σε μια χρονική περίοδο.

Όσο μεγαλύτερη η διαδικασία που εμπλέκεται, τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο συγχρονισμός που θα λάβει χώρα κατά τη διάρκεια της ίδιας της διαδικασίας. Ίσως πολύ καλά παρατηρήσεις χρήματα στο πάτωμα ενόσω διατηρείς την προαναφερόμενη πρόθεση, αλλά μην εκπλαγείς εάν συμβούν πιο ισχυροί και πιο ανατρεπτικοί για τη ζωή σου συγχρονισμοί μέσω της ευκαιρίας για μακροπρόθεσμη δράση και συμμετοχή σε κάποια προσπάθεια.

Οι σκέψεις σου δεν ισοδυναμούν με τις πράξεις σου
Εδώ έγκειται το μεγαλύτερο όλων: ο υπ αριθμόν ένα λόγος γιατί οι άνθρωποι «δεν έχουν τύχη» με τον Νόμο της Έλξης δεν είναι επειδή δε γνωρίζουν πώς να εκφράσουν σωστά τις προθέσεις τους.

Είναι επειδή υποσυνείδητα πιστεύουν ότι ο Νόμος της Έλξης είναι το υποκατάστατο της άμεσης προσωπικής δράσης. Η ολοκληρία του Νόμου της Έλξης βασίζεται στην ανάληψη δράσης / στην εφαρμογή πράξεων.

Ο νόμος της δράσης
Εάν δεν προβαίνεις σε συνεπείς, ισοδύναμες πράξεις σε καθημερινή βάση, η πραγματικότητά σου δεν μπορεί ν’ αλλάξει και να γίνει αυτή που επιθυμείς. Τα υποκείμενα εν κινήσει, παραμένουν εν κινήσει και τα υποκείμενα σε ακινησία, παραμένουν σε ακινησία – εκτός κι αν υπάρχει παρούσα μια αντιτιθέμενη δύναμη. Αυτή η αντιτιθέμενη δύναμη είναι η συνειδητή θέλησή σου. 

Δεν είναι φιλοσοφία; είναι καθαρά φυσική.
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη και παγίδες είναι να εικάσεις ότι μπορείς να εκφράσεις προθέσεις να σου παρουσιαστούν περισσότερα χρήματα ˙ τότε απλά κάθισε κάτω όλη μέρα και περίμενέ τα να εμφανιστούν.

Όταν έχεις αυτή την κατάσταση του μυαλού (και της ύπαρξης, για να είμαι πιο ακριβής), συμμετέχεις επίσημα στο στρατόπεδο των παραισθητικών νέο-εποχιτών (New Agers), οι οποίοι δίνουν κακή φήμη στην πραγματική ουσία και λειτουργία αυτών των αρχών.

Εδώ είναι που συνοψίζονται όλα αυτά :
Ο Νόμος της Έλξης δεν είναι ποτέ ΜΗ λειτουργικός ˙ απλά εμφανίζεται έτσι επειδή οι αντιλήψεις, οι σκέψεις, οι πεποιθήσεις σου και οι πράξεις σου δεν είναι συντονισμένες σύμφωνα με τον τρόπο κατά τον οποίο συμπεριφέρεται αληθινά η πραγματικότητα και αυτοπαρουσιάζεται.

Ο Νόμος της Έλξης λειτουργεί και δουλεύει άριστα, στο 100% του χρόνου. Εσύ πρέπει να «πας μαζί με το πρόγραμμα» και ν’ αρχίσεις συνειδητά να ευθυγραμμίζεσαι με αυτό που ΕΙΝΑΙ. Ο Νόμος της Έλξης δουλεύει για σένα κάθε στιγμή της κάθε μέρας της ζωής σου

Η διαφορά εδώ είναι ότι αντί να επιλέγεις συνειδητά να συγκρατείς τις διατεταγμένες σκέψεις και καταστάσεις της ύπαρξης για τους δικούς σου λόγους, και μετά να επιτρέπεις σε αυτές τις καταστάσεις να σε οδηγήσουν στην εμπνευσμένη πράξη-έχεις επιτρέψει στον υποσυνείδητο κοινωνικό προγραμματισμό σου να υπαγορεύει την κατάσταση της ύπαρξής σου, και μετά υποσυνείδητα, να λαμβάνει εμπνευσμένη ( ή άνευ έμπνευσης και περιορισμένη) δράση από αυτές τις καταστάσεις ύπαρξης εν αντιθέσει.

Συνειδητά, διάλεξε την κατάσταση της ύπαρξής σου και αγκυροβόλησε εκεί όσο το δυνατόν περισσότερο, και παρακολούθησε έκπληκτος καθώς η πραγματικότητά σου θ΄ αρχίζει να αλλάζει σε μια χρονική περίοδο μερικών ημερών.

Μετά, σύγκρινε και αντιπαρέβαλε πως ξεδιπλώνονται τυπικά οι καταστάσεις της ζωής πριν εσύ συνειδητά επιλέξεις την κατάσταση ύπαρξής σου.

Παρατήρησε πως η «κακή τύχη» δεν είναι τίποτε περισσότερο από την απάντηση του συγχρονισμού σε σένα εξαιτίας της αρνητικής κατάστασης ύπαρξης που διατηρείς.

Εάν είσαι ήδη ασυνείδητος, δεν συνειδητοποιείς ότι ΕΣΥ είσαι αυτός που προκαλείς την κακή σου τύχη. Όταν το καταλάβεις αυτό και συνειδητά αλλάξεις την κατάσταση ύπαρξής σου σε μια πιο παραγωγική, « η κακή τύχη» μυστηριωδώς εξαφανίζεται και αντικαθίσταται από σενάρια προόδου «σε άριστο χρονικό συγχρονισμό».

Το «μυστικό» στο Μυστικό είναι να ξεκαθαρίσεις το μυαλό, το σώμα και το πνεύμα σου, ώστε να συνάδουν και να ευθυγραμμιστούν το ένα με το άλλο.

Αυτό επιτυγχάνεται όταν ζεις και βρίσκεσαι στην κατάσταση που επιθυμείς ν’ αποκτήσεις και να βιώσεις όσο το δυνατόν περισσότερο. Τότε-και μόνο τότε- θα μπορέσει να «καλυφθεί» ο εξωτερικός σου κόσμος και να αντικατοπτρίσει την πρόθεσή σου να εκδηλωθούν περισσότερα από όσα πραγματικά θέλεις.

Θα πρέπει ήδη να αποκτήσεις εσωτερικά αυτή την κατάσταση όσο το δυνατόν καλύτερα και όσο το δυνατόν περισσότερο, ή αλλιώς απλά θα διαιωνίζεις περισσότερα από όσα δεν θέλεις. «Όσα δεν θέλεις» είναι το αποτέλεσμα του να μένεις αγκυροβολημένος σε μια ασυνείδητη κατάσταση αποφάσεων, αντί να πειθαρχήσεις σταδιακά τον εαυτό σου να διατηρεί θετικές, εποικοδομητικές καταστάσεις ύπαρξης διαμέσου της παρούσας καθημερινής ρουτίνας- ακόμη και όταν δεν βλέπεις κάποιο αποδεικτικό στοιχείο ή ένδειξη της αλλαγής.

Η ίδια η κατάσταση της ύπαρξης είναι η ανταμοιβή, και ο συγχρονισμός ακολουθεί πάντοτε αυτό το γεγονός.

Ο συγχρονισμός δεν είναι ποτέ η ανταμοιβή ˙ είναι πάντα το δευτερεύον αποτέλεσμα της ίδιας της κατάστασης της ύπαρξής σου. Ο τωρινός συγχρονισμός σου και η κακή τύχη είναι απλώς το αποτέλεσμα του να συντηρείς κυρίως την ασυνείδητη κατάσταση της ύπαρξής σου. Μέχρι να επιτρέψεις στον εαυτό σου απλά να νιώσει σαν να βρίσκεσαι ήδη εκεί στο εσωτερικό, δεν θα σηματοδοτήσεις ποτέ πραγματικά τον μηχανισμό έλξης που απαιτείται για να προκαλέσει τον συγχρονισμό που χρειάζεσαι για να πας μπροστά.

Η αλήθεια είναι, ότι αποδεικνύεις ήδη ότι ο Νόμος της Έλξης και η αρχή της αφθονίας λειτουργούν και ισχύουν ˙ απλώς ελκύεις και εκδηλώνεις αφθονία στην έλλειψη συγχρονισμού και προσωπικής εξέλιξης λόγω της παρούσας κατάστασης της ύπαρξής σου.

Μετατοπίσου συνειδητά στην κατάσταση ύπαρξης που αντιπροσωπεύει αυτό που θα ήθελες να εκδηλωθεί, εξασκήσου στην διατήρηση του με όσο το δυνατόν περισσότερη συνέπεια καθώς κινείσαι στην καθημερινότητά σου, και μετά παρακολούθησε καθώς ο διακριτικός συγχρονισμός θ’ αρχίσει να μπαίνει έρποντας σε όσα βιώνεις.

Έρευνα Νάσος Παπαδόπουλος – therapywave.eu

Η κακία δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται & διδάσκεται στην παιδική ηλικία.

Η κακία δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται & διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Άλις Μίλερ




Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού”. Μια προσπάθεια γνωριμίας με το έργο της διάσημης “αυτοαφορισμένης” από την ψυχαναλυτική εταιρεία Άλις Μίλερ (1923-2010)


Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα. Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος. Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός. Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι. Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του.

– Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί. Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο.

– Κατά τη γνώμη μου, αν δεν έχουμε συνείδηση τι μας συνέβη κατά τα πρώτα στάδια της ζωής μας, όλη η υπόθεση του πολιτισμού δεν ειναι παρά μια φάρσα. Οι συγγραφείς θέλουν να γράφουν καλή λογοτεχνία, αλλά ΔΕΝ αναζητούν την ασυνείδητη πηγή της δημιουργικότητάς τους, την έντονη επιθυμία τους για έκφραση και επικοινωνία. Οι περισσότεροι φοβούνται μήπως χάσουν την ικανότητά τους. Παρόμοιο φόβο διακρίνω και σε πολλούς ζωγράφους, ακόμα και σε αυτούς που (κατά τη γνώμη μου) στους πίνακές τους εκφράζουν σαφώς τους ασυνείδητους φόβους τους, όπως παραδείγματος χάρη στον Φράνσις Μπέικον, στον Ιερώνυμο Μπος, στον Σαλβαδόρ Νταλί και σε πολλούς ακόμα σουρεαλιστές. Με το έργο τους επιζητούν βέβαια την επικοινωνία, αλλά σε ένα επίπεδο που να υπηρετεί ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ – και αυτήν την κατάσταση την ονομαζουν τέχνη.


– Εάν ερχόταν κάποιος και μου διηγιόταν την ιστορία των παιδικών μου χρόνων, με κάθε λεπτομέρεια, μiα ιστορία που πρόσφατα ανακάλυψα, δεν θα είχε καμιά επίδραση πάνω μου. Θα πίστευα ή δεν θα πίστευα τη διήγησή του, αλλά ακόμη και στην πρώτη περίπτωση δεν θα ήταν τίποτε άλλο παρά η ιστορία ενός ξένου ανθρώπου – επειδή ακριβώς δεν την είχα βιώσει (την είχα απωθήσει άρα ήταν σαν να μη με αφορά, σαν να μην την είχα ζήσει).

– Η μοναδική πρόσβαση, αυτή που πραγματικά μπορούσε να με βοηθήσει να εγκαταλείψω τις διανοητικές αντιστάσεις μου, ανοίχτηκε μπροστά μου χάρη στα συναισθήματα του πολύ μικρού παιδιού μέσα μου, αυτού που ήταν ο μοναδικός μάρτυρας των κακοποιήσεων της μητέρας μου. Πώς κατάφερα, παρ’ όλα αυτά, να απαλλαγώ από την απώθηση; Τα κατάφερα, επειδή ήθελα με κάθε τίμημα να μάθω την αλήθεια και, τελικά βρήκα ένα πρόσωπο-αρωγό που με βοήθησε να την αναζητήσω.

– Ερχόμενη αντιμέτωπη με την παιδική μου ηλικία, ξέρω ότι οι καταστροφικές καιαυτοκαταστροφικές τάσεις δεν μπορούν να εξαλειφθούν ούτε με την βοήθεια της ανατροφής ούτε με τη βοήθεια της παραδοσιακής ψυχοθεραπείας. Για κάποιο διάστημα ίσως φαίνεται ότι επιτυγχάνεται, ειδικά εάν τα θύματα του εμπλεκόμενου σιωπούν. Εάν είναι ο ίδιος θύμα, τότε η ψυχιατρική, συχνά μέσω περιττών επεμβάσεων (φάρμακα κλπ), θα τον εμποδίσει να συνειδητοποιήσει το κακό που κάνει στον εαυτό του. Αργά ή γρήγορα όμως θα αποδειχθεί ότι η καταστροφή της ζωής, εφόσον δεν συνειδητοποιείται, μπορεί να οδηγήσει μόνο σε νέες καταστροφές.

– Η ανελέητη σκληρότητα των γονέων μεταφέρεται στα παιδιά τους και τα εξωθείνα φερθούν το ίδιο ανελέητα στον εαυτό τους και σε άλλους, όσο αποφεύγουν την αλήθεια.

– Το δόγμα της «σκιάς» του Γιουνγκ, και η αντίληψη ότι το κακό είναι η άλλη όψη του νομίσματος του καλού εξυπηρετούν την άρνηση της πραγματικότητας του κακού. Όμως το κακό είναι μια πραγματικότητα. Δεν είνα έμφυτο, είναι επίκτητο, και ποτέ δεν είναι η άλλη όψη του νομίσματος του καλού, αλλά ο καταστροφέας του. Ο Σαίξπηρ το είχε αντιληφθεί. Έβλεπε και κατέδειξε τις ρίζες του κακού, αλλά δεν προσπάθησε ποτέ να μετριάσει το κακό μέσω ψυχολογικών αιτιολογήσεων, όπως για παράδειγμα κάνει η ψυχανάλυση.

– Ο Ριχάρδος Γ’, ο Μάκβερθ και άλλοι είναι κακοί επειδή καταστρέφουν, ακόμη κι αν γνωρίζουμε για ποιο λόγο έγιναν τέτοιοι. Η γνώση μας δεν μπορεί να τους αλλάξει. Εάν οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονταν μόνο διανοητικά, αλλά μπορούσαν να νιώσουν με το συναίσθημά τους πώς εξελίχθηκαν σε κακούς ανθρώπους, τότε θα μπορούσαν να αλλάξουν.

– Τότε μόνο θα μπορούσαν να άρουν τους φραγμούς τους και βιώνοντας τους απωθημένους πόνους τους να απελευθερώσουν το κακοποιημένο παιδί που είχαν υπάρξει, που δεν ήθελε να βλάψει κανέναν, όταν ήρθε στον κόσμο, το παιδί που ήθελε να αγαπήσει, αλλά δεν έβρισκε κανέναν που να του το επιτρέπει. Το μόνο που έβρισκε ήταν συρματοπλέγματα και τείχη και πίστεψε ότι αυτός είναι ο κόσμος.

– Όταν μεγάλωσε, έχτισε γιγαντιαίους κόσμους γεμάτους τείχη και συρματοπλέγματα, ή περίπλοκα φιλοσοφικά και ψυχολογικά συστήματα, ελπίζοντας και προσμένοντας ακόμη ότι θα ανταμειφθεί για αυτά με αγάπη. Την αγάπη που ποτέ δεν έλαβε από τους γονείς όταν ακόμα η ζωή του ήταν «ανάξια».

– Το κακοποιημένο, υποτιθέμενα «κακό» παιδί θα γίνει ένας κακός ενήλικος και θα δημιουργήσει αργότερα έναν κακό κόσμο, εάν δεν τον βοηθήσει ένα πρόσωπο-αρωγός. Το παιδί που έχει λάβει φροντίδα και προσοχή θα φτιάξει έναν κόσμο διαφορετικό γιατί η βιολογική μας αποστολή είναι να προστατεύουμε την ανθρώπινη ζωή και όχι να την καταστρέφουμε.

– Δεν είναι αλήθεια ότι το κακό, το καταστροφικό και το διεστραμμένο στοιχείο ανήκουν απαραίτητα στην ανθρώπινη φύση, παρ’ όλο που το ακούμε συνέχεια. Εκείνο που αληθεύει, αντίθετα, είναι ότι το κακό αναπαράγεται διαρκώς φέρνοντας αμέτρητο πόνο και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους, κάτι που επίσης μπορεί να αποφευχθεί.

– Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού.

– Σ’ αυτό το βιβλίο ταυτίζομαι με την Εύα. Όχι την Εύα – παιδί της παράδοσης, που σαν την κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού, ανυποψίαστη, εξαπατήθηκε από ένα ζώο, αλλά μια Εύα που διέκρινε την αδικία της κατάστασής της, απέρριψε την εντολή “σου απαγορεύω τη γνώση”, θέλησε να καταλάβει σε βάθος τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό και αποφάσισε να αναλάβει την πλήρη ευθύνη της πράξης της.

– Η εικόνα του Θεού που μας δόθηκε φτιάχτηκε από ανθρώπους που ανατράφηκαν με τις αρχές της μαύρης παιδαγωγικής (με τις οποίες η βίβλος είναι γεμάτη), για τους οποίους ο σαδισμός, η αποπλάνηση, η τιμωρία, η κατάχρηση της εξουσίας ανήκαν στην καθημερινότητα της παιδικής τους ηλικίας. Η βίβλος γράφτηκε από άντρες. Θα πρέπει να θεωρήσουμε πως αυτοί οι άντρες δεν είχαν καλές εμπειρίες από τους πατεράδες τους. Προφανώς κανένας από αυτούς δεν είχε πατέρα κάποιον που να χαιρόταν με τη δίψα του παιδιού του για μάθηση, που να μην απαιτούσε από αυτό τίποτα το ακατόρθωτο και να μην το τιμωρούσε. Γι αυτό το λόγο έφτιαξαν μια θεϊκή εικόνα που τα σαδιστικά χαρακτηριστικά της δεν τους προξενούσαν εντύπωση.

– Ποτέ δεν πόθησα έναν παράδεισο για τον οποίον προϋπόθεση της ευτυχίας θα ήταν η υπακοή και η άγνοια. Πιστεύω στη δύναμη της αγάπης, κάτι που δεν σημαίνει να είναι κανείς καλός και υπάκουος. Για μένα η αγάπη έχει να κάνει με το να είμαστε πιστοί στον εαυτό μας, την ιστορία μας τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας. Μέσα σε αυτά περικλείεται και η λαχτάρα για γνώση. Προφανώς ο Θεός ήθελε να “κλέψει” από τον Αδάμ και την Εύα αυτή την πίστη στον εαυτό τους.

– Σήμερα στην ιατρική δεν αρνουνται πλέον πως το σώμα μας έχει αποθηκεύσειόλες τις πληροφορίες που σχετίζονται με τα βιώματα της ζωής μας. Ωστόσο η ιατρική πολύ συχνά δεν γνωρίζει πώς να τα αποκρυπτογραφήσει. Και όμως διαπιστώνουμε ότι πολλά σοβαρά συμπτώματα ασθενειών μπορούν να εξαφανιστούν αν επιτευχθεί η αποκρυπτογράφηση αυτή.

– Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.

– Το γέλιο είναι υγεία, αναμφισβήτητα, ωστόσο μόνον εκεί όπου υπάρχει και λόγος για γέλια. Όμως το να γελάμε με τον ίδιο μας τον πόνο ειναι μια μορφή απώθησης της οδύνης που μας προκάλεσε και μας επιτρέπει να προσπερνάμε τυφλά τις αιτίες της προέλευσής του.

– Στις περισσότερες αυτοβιογραφίες που γνωρίζω, οι συγγραφείς κρατούν μια συναισθηματική απόσταση από τον πόνο του παιδιού. Μικρή δόση ενσυναίσθησης και μια εντυπωσιακή έλλειψη εξανάστασης αποτελούν συνήθως τον κανόνα. Η αδικία, η συναισθηματική αμνησία και η συνακόλουθη βιαιότητα των ενηλίκων δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της ανάλυσης, απλώς περιγράφονται.


“Δεν ήταν τα ωραία ή τα ευχάριστα συναισθήματα αυτά που με οδήγησαν στη συνειδητοποίηση νέων πραγμάτων, αλλά εκείνα ενάντια στα οποία είχα παλέψει πιο έντονα: εκείνα δηλαδή που μ’ έκαναν να αισθάνομαι πρόστυχος, μικροπρεπής, τσιγκούνης, ανίκανος, ταπεινωμένος, απαιτητικός, πικρόχολος, μπερδεμένος και πάνω απ’ όλα, λυπημένος και μόνος μου. Μέσα από αυτές ακριβώς τις εμπειρίες, τις οποίες είχα αποφύγει τόσο καιρό, σιγουρεύτηκα πως τώρα πια καταλαβαίνω κάτι για τη ζωή μου που προέρχεται από τον πυρήνα της ύπαρξής μου, κάτι που δεν θα μπορούσα να μάθω από κανένα βιβλίο!”


“Το κύριο θέμα όλων των βιβλίων μου είναι η άρνηση των δεινών που έχουμε υποστεί στην παιδική μας ηλικία. Καθένα από τα βιβλία πραγματεύεται κάποια πτυχή αυτού του φαινομένου και επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα”

H Άλις Μίλερ (1923-2010) σπούδασε στη Βασιλεία (Ελβετία) φιλοσοφία, ψυχολογία και κοινωνιολογία. Μετά τη διδακτορική διατριβή της εκπαιδεύτηκε στη Ζυρίχη ως ψυχαναλύτρια και, για 20 χρόνια, εξάσκησε αυτό το επάγγελμα ενώ παράλληλα δίδασκε. Το 1980 αποφάσισε να σταματήσει την ψυχαναλυτική και διδακτική πρακτική και να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων. Από τότε έχει δημοσιεύσει 13 βιβλία, με τα οποία γνωστοποίησε στο ευρύ κοινό τα αποτελέσματα των ερευνών της όσον αφορά τις αιτίες και τις συνέπειες των τραυμάτων της παιδικής ηλικίας.
Πιο συγκεκριμένα η Άλις Μίλερ ασχολήθηκε με τους κρυφούς χειρισμούς των γονέων κατά τη διάρκεια της ανατροφής των παιδιών τους, με τις διάφορες στρατηγικές προφύλαξης ενάντια στα τραύματα της παιδικής ηλικίας, με τις συνέπειες απώθησης αυτών των τραυμάτων σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο και τέλος, με τις σύγχρονες δυνανατότητες ανάλυσης των συνεπειών των παιδικών τραυμάτων. Γι’ αυτές τις έρευνές της η συγγραφέας έχει κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση.
Από την αρχική δημοσίευση του “Δράματος του Προικισμένου Παιδιού” (1979) ως την πρόσφατη αναθεώρησή του (1995) πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια.
Σε αυτό το διάστημα, οι προσωπικές εμπειρίες της συγγραφέως, οι νέες θεραπευτικές μέθοδοι, τα ιστορικά των αναγνωστών και αναγνωστριών που επικοινώνησαν γραπτώς μαζί της, και που ο αριθμός τους υπολογίζεται σε πολλές χιλιάδες, καθώς και η συνεχιζόμενη έρευνά της γύρω από την παιδική ηλικία, την οδήγησαν σε περαιτέρω διευκρινήσεις και αναθεωρήσεις των προηγούμενων απόψεών της, τις οποίες κατέγραψε και ανέλυσε στα βιβλία της.
Πηγή: tvxs.gr, healingeffect

Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά!

 Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά!

Κάποτε ο διάσημος Ουγγροαμερικανός ψυχίατρος Thomas Szasz (1920-2012) δήλωσε πως στη φύση του ανθρώπου «Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά».

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί κάποιος να κάνει στον εαυτό του, είναι να αναγνωρίσει τη σημασία της συγχώρεσης και να «εκπαιδευτεί» σε αυτή, παρ’ όλες τις αγκυλώσεις και τις δυσκολίες που ενδεχομένως αντιμετωπίσει. Όποιος είναι ικανός να δεχθεί το δώρο και το μεγαλείο της συγχώρεσης, θα είναι και ικανός να ελευθερωθεί από τους δαίμονές του.

Συγχωρώ και ξεχνώ;
Λέγεται ότι η εξομολόγηση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα βάλσαμα για την ανθρώπινη ψυχή, καθώς τα θετικά της αποτελέσματα αποδεικνύονται και στην ψυχική υγεία του ατόμου. Η συγχώρεση αφορά στην απαλλαγή του συναισθηματικού φορτίου της ενοχής για κάποια ενέργεια ή συμπεριφορά. Αφορά στο να αφήνεται κάτι στη λήθη, να αποδυναμώνεται και να ξεφτίζεται μέσα στο χρόνο.

Η δυσαρέσκεια, η πικρία, ο θυμός, η ανάγκη για εκδίκηση κι η επιθυμία να προκληθεί κακό σε κάποιον άλλον δεν αφορούν στο άτομο, που επιλέγει να προσπεράσει τις άσχημες στιγμές του παρελθόντος, να ανοίξει την ψυχή του και να αφήσει όλα τα αρνητικά συναισθήματα και τις σκέψεις του να πετάξουν μακριά. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους η διαδικασία αυτή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επίπονη, έως αδύνατη!

Η πρώτη μεγάλη εσωτερική απελευθέρωση είναι η συνειδητοποίηση ότι η μη συγχώρεση δεν προσφέρει τίποτα απολύτως, αντιθέτως τείνει στη συντήρηση του θυμού και της εσωτερικής έντασης, σέρνοντάς το άτομο σε μια δύνη αρνητικών συναισθημάτων. Είναι ακριβώς εκεί, που θα πρέπει να δει κάποιος καθαρά τη δύναμη που κρύβει μέσα της η μνησικακία, η οποία καταφέρνει να καταστρέφει κάθε ψήγμα ευτυχίας και χαράς.

Δεν μπορούμε απλά να συμπορευτούμε με τη συγχώρεση
Η αλήθεια είναι, ότι η πράξη της συγχώρεσης δεν είναι καθόλου απλή διαδικασία. «Διατάζοντας» τον εαυτό μας να συγχωρήσει έναν άλλον άνθρωπο, αυτομάτως ακυρώνουμε τη διαδικασία, καθώς αυτή δεν προέρχεται από ειλικρινή θέληση. Ένα από τα κύρια και πρώτα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι η επεξεργασία των πρωταρχικών λόγων που μας οδήγησαν στο να χρειαστεί να συγχωρέσουμε κάποιον.

Η ανάλυση των καταστάσεων και οι αφορμές που οδήγησαν στο εκάστοτε περιστατικό, είναι το μαγικό κλειδί για την εσωτερική μας λύτρωση. Δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδιες, όπως δεν είναι και όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Ο καθένας και το καθετί θα πρέπει να εξετάζονται ξεχωριστά, με σφαιρική αντιληπτικότητα, η οποία απαραιτήτως θα πρέπει να διέπεται από ειλικρίνεια, ορθότητα και ενσυναίσθηση. Παρ’ όλα αυτά, συχνά οι κοινωνικές προσταγές που απορρέουν από την οικογένεια, τον πολιτισμό ή και το συναίσθημα ενοχής του καθενός, δεν επιτρέπουν τη συγχώρεση του …«δράστη».

Στην πραγματικότητα, μια τέτοια αναγκαστική ή και επιφανειακή συγχώρεση μπορεί να πυροδοτήσει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Αντί να λυτρώσει την ψυχή, αυτό που καταφέρνει στην πραγματικότητα είναι να δημιουργήσει ένα συσσωρευμένο παραπλανητικό θυμό, μια αντίσταση και μια παθητικο-επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους, ενώ συναισθήματα όπως η κατάθλιψη, η ενοχή και η ντροπή εναλλάσσονται σε… φρενήρεις ρυθμούς.

Πώς μπορούμε να θεραπευτούμε;
Όταν βρισκόμαστε στη φάση της θεραπείας, μαθαίνουμε πως δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε συναισθήματα και αναμνήσεις να έχουν πλέον τον πλήρη έλεγχο επάνω μας. Δουλεύοντας τον θυμό και απελευθερώνοντας τον εαυτό μας από περιττές κακίες, αφήνουμε χώρο για την εσωτερική γαλήνη, την πληρότητα και την αίσθηση ελευθερίας, που τόσο έχουμε ανάγκη.
Η θεραπεία εστιάζεται στους παρακάτω βασικούς άξονες:

Αναγνώριση του δικού μας εσωτερικού πόνου
Προσπάθεια κατανόησης της οπτικής και των κινήτρων του ανθρώπου που θέλουμε να συγχωρήσουμε και αντικατάσταση του θυμού με πραγματική συμπόνια
Προσπάθεια ανάλυσης των λόγων που οδήγησαν τον άλλο να συμπεριφερθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο
Συγχώρεση του εαυτού μας για τον ρόλο που είχαμε μέσα στην εκάστοτε σχέση
Έκφραση των συναισθημάτων μας με ήρεμο τρόπο, χωρίς φωνές και επιθετικό τόνο, αλλά έτσι ώστε να προσφέρει εσωτερική ικανοποίηση και λύτρωση
Προστασία του εαυτού μας από περαιτέρω θυματοποίηση, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουμε πιθανούς κινδύνους στο μέλλον
Απόφαση για το αν θα παραμείνουμε στη σχέση, θέσπιση των νέων ορίων και προάσπιση του εσωτερικού μας εαυτού προς αποφυγή μελλοντικών πληγμάτων

Τι δεν είναι όμως η συγχώρεση
Μπορεί να μιλήσαμε για το τι είναι η συγχώρεση, αλλά όχι για το τι δεν είναι στα αλήθεια! Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η πράξη της συγχώρεσης δεν λύνει τα πάντα. Υπολειμματικά συναισθήματα μπορεί να παραμείνουν μέσα μας, μη μπορώντας συχνά να κατανοήσουμε τον λόγο που ασκούν ακόμη επιρροή στη ζωή μας.

Η συγχώρεση δεν συνίσταται στο να ξεχνάμε ένα γεγονός που μας έχει προκαλέσει πόνο, ή να προσποιούμαστε ότι δεν συνέβη ένα τραυματικό περιστατικό. Αυτό όντως έγινε και είναι απαραίτητο να αναγνωριστεί και να θεραπευθεί κατάλληλα, προκειμένου να προσφέρει την απαραίτητη γνώση για μελλοντικές καταστάσεις, χωρίς να έχουν παραμείνει υπολείμματα του παρελθόντος.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η συγχώρεση δεν είναι συνυφασμένη με την υπεράσπιση ή την δικαιολόγηση της συμπεριφοράς κάποιου. Συγχωρούμε για να απελευθερώσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και μόνο.

Η συγχώρεση δεν δίνει την άδεια σε κανένα να συνεχίσει να μας πληγώνει μέσω των συμπεριφορών και των λεγομένων του, ούτε δικαιολογεί πιθανές συμπεριφορές του παρελθόντος ή του μέλλοντος. Μόνο και μόνο επειδή συγχωρείται μια συμπεριφορά, αυτό δεν σημαίνει πως αυτή θα αλλάξει. Το μόνο που μπορεί να μεταμορφωθεί και να επιφέρει αποτελέσματα είναι η κατανόηση του ίδιου μας του εαυτού, η προστασία των συναισθημάτων μας, η αλλαγή της επικείμενης αντίδρασής μας και η διαφοροποίηση του ρόλου μας στην εκάστοτε σχέση από εδώ και πέρα.

Αλλά το σημαντικότερο που πρέπει να θυμόμαστε είναι, ότι η συγχώρεση αποτελεί μια έντονα προσωπική -και ενίοτε αυστηρή- εξάσκηση του ίδιου μας του εαυτού, η οποία οδηγεί σε βελτίωση της φυσικής, ψυχικής και πνευματικής μας υγείας και εξέλιξης. Όσο καλύτερα καταφέρνουμε να κατανοήσουμε τον εαυτό και τις προσωπικές μας ανάγκες, τόσο πιο εύκολα θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και τους άλλους γύρω μας.
Πατρίτσια-Στεφανία Σενβάϊτζ

enallaktikidrasi.com

Όσα δώσεις στο παιδί σου μέχρι τα 6, καθορίζουν την υπόλοιπη ζωή του

Έρευνες, μελέτες και σιγά-σιγά η εμπειρία των προηγούμενων γενεών πιστοποιούν πια πως τα 6 πρώτα χρόνια ζωής ενός παιδιού προδιαγράφουν το μέλλον του.

Η υγιεινή διατροφή, τα πλούσια ερεθίσματα, αλλά κυρίως η αγάπη των γονιών, ειδικά σ’αυτά τα σημαντικά 6 χρόνια της ζωής, είναι ικανά ακόμα και ν’απενεργοποιήσουν τα γονίδια εκείνα που σχετίζονται με κάθε είδους ασθένεια, σωματική ή ψυχική. 

Τα νέα στοιχεία, κάνουν σκόνη τη θεωρία που θέλει τα γονίδιά μας να είναι αυτά που κάνουν καθολικό κουμάντο. Τώρα ξέρουμε πως το περιβάλλον και ο τρόπος που μεγαλώνουμε είναι αυτά που μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή μας. Αυτό δεν σημαίνει πως τα γονίδια δεν παίζουν το ρόλο τους. Δεν ορίζουν όμως μόνο αυτά την εξέλιξη της προσωπικότητάς μας.

Όπως και να έχει, το βασικό είναι πως επιβεβαιώνεται αυτό που όλοι υποψιαζόμασταν:

Πως η προσοχή, η αγάπη και η φροντίδα που δίνουμε σ’ένα παιδί απ’τα πρώτα χρόνια της ζωής του καθορίζει σε τεράστιο βαθμό τη ζωή τους και ουσιαστικά αποτελεί ένα σημαντικό κληροδότημά μας προς εκείνα.


Στα πρώτα χρόνια της ζωής του το παιδί είναι όπως το μαλακό κερί, το μαργαριτάρι, η ζωγραφική, η κατασκευή των αγαλμάτων. Κατ’επέκτασιν, οι γονείς γίνονται ζωγράφοι, καλλιτέχνες, αγαλματοποιοί και κατασκευάζουν αυριανούς ανθρώπους.

Παλαιότερα τα παιδιά αντιμετωπίζονταν ή αδιάφορα ή στην καλύτερη περίπτωση ως μικρογραφία ενήλικα. Στην πορεία, άρχισε να αντιμετωπίζεται με μεγάλη προσοχή, γιατί το σημερινό παιδί είναι ο πρόδρομος του αυριανού ενήλικα. 

Το ψυχικά υγιές παιδί έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι αύριο ένας υγιής ενήλικας. Αντίστοιχα, το κακοποιημένο και τραυματισμένο παιδί έχει μεγάλες πιθανότητες να είναι αύριο ένας προβληματικός, αντικοινωνικός και παραβατικός ενήλικας. Η ανατροφή και η διαπαιδαγώγηση του παιδιού απ’τα πρώτα χρόνια της ζωής του είναι μια υπερβολικά υπεύθυνη, επίπονη, χρονοβόρα και δύσκολη διαδικασία, η οποία απαιτεί την ευαισθητοποίηση των γονέων, την αυταπάρνησή τους και την υπομονή τους.
Πέρα από το ότι ολοκληρώνει τη μητέρα και τον πατέρα ως άτομα, προδιαγράφει τις σχέσεις των ανθρώπων του αύριο.

Ανατρέφω ένα παιδί, θα πει στην πράξη ότι το μορφώνω όπως γράφει η σύμβουλος σχολικού εκπαιδευτικού προσανατολισμού Β. Παππά.

Η μητέρα είναι εκείνη που το εκπαιδεύει πως να πίνει νερό απ’το ποτήρι. Πως να τρώει με το κουτάλι και το πιρούνι. Πως να ντύνεται μόνο του, να πηγαίνει στην τουαλέτα. Επίσης, εκείνη το μαθαίνει να τακτοποιεί τα παιχνίδια του, να τα μοιράζεται με τ’άλλα παιδιά και να σέβεται τα δικαιώματα του άλλου. Η μητέρα διδάσκει το παιδί της με διάφορους τρόπους. Χρησιμοποιεί τον λόγο, την επίδειξη, του παραστέκεται με τη σωματική της δύναμη. Αν θέλει, όμως, να πετύχει στο έργο της, επιβάλλεται να προσαρμόζει τις προσδοκίες της σ’αυτά που σωματικά, ψυχολογικά και διανοητικά, μπορεί το παιδί να μάθει. Είναι σημαντικό για τη μητέρα να γνωρίζει το ίδιο της το παιδί. Να ξέρει σε ποιο σημείο ανάπτυξης βρίσκεται κι αν είναι έτοιμο να μάθει, αυτό που προσπαθεί να του διδάξει.

Ο πιο εκδηλωτικός τρόπος να μεταδώσουμε την αγάπη μας στο παιδί είναι η σωματική επικοινωνία. Κι όταν λέμε σωματική επικοινωνία, εννοούμε ένα χάιδεμα, ένα αγκάλιασμα, το ενθαρρυντικό χτύπημα στην πλάτη ή και ένα απλό άγγιγμα του παιδιού. Το παιδί που μεγαλώνει σ’ένα σπίτι όπου οι γονείς χρησιμοποιούν την οπτική και σωματική επικοινωνία, αισθάνεται άνετα με τον εαυτό του και με τους άλλους, και συνεπώς, θα’ναι αγαπητό και θα’χει αυτοσεβασμό. Κατ’αυτόν τον τρόπο, το παιδί μπορεί να γεμίσει το συναισθηματικό του δοχείο. Επίσης, η συμμετοχή του πατέρα στη φροντίδα του παιδιού και η συναισθηματική στήριξη στη σύζυγό του ενισχύει σημαντικά τη συζυγική και οικογενειακή αρμονία, ενισχύοντας τους δεσμούς τόσο με το παιδί όσο και με τη σύντροφό του.
“Ιδανικοί” γονείς θεωρούνται, όσοι συνδυάζουν την έκδηλη στοργή και την ενθάρρυνση για αυτονομία.

“Το πολύ μικρό παιδί μπορεί να’χει ανάγκη απ’τη συνεχή φροντίδα, όσο μεγαλώνει όμως, ο γονιός οφείλει να το απελευθερώνει σιγά-σιγά, χωρίς να διακόπτεται η αμοιβαία αγάπη και να το οδηγεί στη συναισθηματική και πνευματική ανεξαρτησία. Η γονεϊκή αγάπη που πνίγει τα παιδιά, τη στιγμή που αυτά έχουν ανάγκη να βγουν έξω από την οικογενειακή “φωλιά”, μοιάζει με τα δέντρα που φυτεύουμε, για να προστατεύσουμε το σπίτι από τον ήλιο και που, τελικά, μεγαλώνουν τόσο πολύ και ευδοκιμούν τόσο, ώστε πρέπει να τα κλαδέψουμε, αν δεν θέλουμε να πεθάνουμε από ασφυξία“.

Όσα κάνουμε, όσα λέμε, από ένα απλό νανούρισμα, μέχρι ένα χάδι, από ένα “μη” μέχρι ένα “μπράβο” στο πρώτο δειλό βήμα, καταγράφονται στο μυαλό και την ψυχή του παιδιού. Και παρόλο που ως ενήλικες αδυνατούμε να χρησιμοποιήσουμε σε συνειδητό επίπεδο όλες εκείνες τις πληροφορίες που συλλέξαμε στην πρώιμη παιδική ηλικία, αυτές οι μνήμες είναι υπαρκτές και ασκούν πάνω μας επιρροή σε ασυνείδητο επίπεδο.

Γι’αυτό, οφείλουμε σαν γονείς να γεμίσουμε τον κόσμο του τόσο μικρού αυτού ανθρώπου με όμορφες εικόνες και τρυφερά συναισθήματα, ώστε όταν έρθει ο καιρός να “ανασύρει” όλο αυτό του υλικό για να προχωρήσει, να “βρει” στοιχεία που θα τον κάνουν έναν μαχητή της ζωής κι όχι ένα φερέφωνο των γονεϊκών προσδοκιών.

https://www.themamagers.gr/

«Πρόσεξε τη συμπεριφορά σου, γίνεται το πεπρωμένο σου…»

Το στοιχείο του αέρα ελέγχει το στοιχείο της φωτιάς και αλληλεπιδρά με αυτό. Χωρίς οξυγόνο, η φωτιά εξαφανίζεται, ενώ στον δυνατό άνεμο γίνεται πυρκαγιά και εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα. Ο αέρας, πιο λεπτοφυής, καθώς βρίσκεται στην ιεραρχία πιο ψηλά από τα υπόλοιπα στοιχεία, μπορεί να ασκεί έντονο έλεγχο πάνω σε αυτά.

Ομοίως και η σκέψη μας, ο νοητικός μας κόσμος έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει τα συναισθήματά μας, τις πράξεις μας, τη ροή των καταστάσεων γύρω μας και την ύλη που μας αποτελεί και μας περιβάλλει. Έτσι, δημιουργούμε την πραγματικότητά μας.

Είτε το γνωρίζουμε είτε όχι, η πραγματικότητα που βιώνουμε αυτή τη στιγμή στη ζωή μας, είναι το αποτέλεσμα των σκέψεων του παρελθόντος. Οι σκέψεις μας προκαλούν καταστάσεις και γεγονότα, από τα πιο ασήμαντα έως τα πιο σημαντικά της ζωής μας. Η θετική σκέψη είναι απλά μια επιλογή. Είναι η επιλογή του ρεαλιστή. Ο ρεαλιστής, είναι ρεαλιστής γιατί γνωρίζει ότι η ίδια η πραγματικότητα είναι αυτός ο νόμος, ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος, ο νόμος της σκέψης, που είναι δημιουργική ή καταστροφική.

Η ελεύθερη βούλησή μας πηγάζει από τη δυνατότητα που έχουμε να σκεφτόμαστε ελεύθερα. Είναι όμως ελεύθερος όποιος σκέφτεται ελεύθερα; Όχι φυσικά. Αν και η ελευθερία είναι μια κατάσταση που υπερβαίνει τον κόσμο της σκέψης, όποιος σκέφτεται είναι δέσμιος τουλάχιστον από τις επιπτώσεις των σκέψεών του. Αν δεν δεχτούμε ότι ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος στη σκέψη και ότι η ίδια η σκέψη είναι μια φυλακή, ας δεχτούμε τουλάχιστον ότι είναι δέσμιος από τις επιπτώσεις της σκέψης.

Υπάρχει άραγε κάποια ανώτερη λειτουργία που εκτελεί το νοητικό σώμα μας από αυτή της θετικής δημιουργικής σκέψης; Φυσικά και υπάρχει. Υπάρχει κάτι πολύ ανώτερο που μπορούμε να κάνουμε με το νοητικό μας σώμα ακόμα και από το να σκεφτόμαστε θετικά.

Να θέτουμε το νοητικό μας σώμα στην υπηρεσία του ανώτερου πιο λεπτοφυούς σώματος, να προσφέρουμε το νοητικό μας σώμα στην υπηρεσία της ψυχής. Για να γίνει λοιπόν το νοητικό μας σώμα όχημα της ψυχής, θα πρέπει να εξαγνιστεί. Τα αποτυπώματα των αρνητικών σκέψεων θα πρέπει να ξεκινήσουν να εξαλείφονται, οι νοητικές παραμορφώσεις θα πρέπει να εναρμονιστούν.

Όχι μόνο οι σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας θα πρέπει να είναι θετικές, αλλά και οι σκέψεις που κάνουμε για τους συνανθρώπους μας. Όταν σκεφτόμαστε αρνητικά για τους άλλους, η αρνητικότητα που δημιουργούμε, πριν εξαπολυθεί για να δημιουργήσει νοητική βλάβη στον άλλον, μολύνει πρώτα εμάς.

Ο πομπός της σκέψης λαμβάνει την ουσία της σκέψης και αλληλεπιδρά με αυτήν, αρκετά πιο πριν από τον δέκτη. Η αρνητική νοητική ενέργεια μολύνει και επιβαρύνει πρώτα την ίδια την εστία της δημιουργίας της. Έτσι, γίνεται πιο δύσκολο για τον άνθρωπο να αντικρίσει το άλλο άκρο της ύπαρξης του και να συνειδητοποιήσει ότι αυτή είναι η αληθινή φύση του.

Ο νους μας λοιπόν σκέφτεται και παίρνει αποφάσεις. Μπορεί να μετατραπεί σε όργανο κατώτερων ζωικών παρορμήσεων ή σε όργανο της ψυχής. Οι σκέψεις μπορεί να ενισχύουν και να ενισχύονται από τις κατώτερες ορμές μας ή από τα ανώτερα ιδανικά μας. Αυτή ακριβώς είναι η ελεύθερη βούληση που έχει να κάνει με τις σκέψεις και τις αποφάσεις μας.


«Πρόσεξε τις σκέψεις σου, γίνονται λέξεις.
Πρόσεξε τις λέξεις σου, γίνονται πράξεις.
Πρόσεξε τις πράξεις σου, γίνονται συνήθειες.
Πρόσεξε τις συνήθειές σου, γίνονται συμπεριφορά.
Πρόσεξε τη συμπεριφορά σου, γίνεται το πεπρωμένο σου…» – Λάο Τσε



https://enallaktikidrasi.com/

Το τεστ προσωπικότητας κατά τον Ιπποκράτη

Εδώ και περισσότερα από 2000 χρόνια, ένας Έλληνας ιατρός και φυσικός ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Ο Ιπποκράτης παρατήρησε πρώτος, πως πέραν των διαφορών στην εξωτερική εμφάνιση, ότι οι άνθρωποι επίσης διαθέτουν μοναδικές προσωπικότητες που τους διαφοροποιούν αποφασιστικά.

Γύρω στο 400 π.Χ. προσδιόρισε τέσσερα οργανικά υγρά: το αίμα, την ωχρή χολή, το φλέγμα, και τη μέλανα χολή στα οποία απέδωσε τα διαφορετικά γνωρίσματα στο χαρακτήρα των ανθρώπων.

Αρκετούς αιώνες αργότερα, γύρω στο 149 π.Χ. ένας Ρωμαίος φυσιολόγος, ο Γαληνός, πρότεινε μια θεωρία ψυχοσύνθεσης βασισμένη στη θεωρία του Ιπποκράτη. Σύμφωνα με αυτή υπάρχουν τέσσερα είδη ανθρώπινης προσωπικότητας: ανάλογα με την ποσότητα συγκεκριμένων οργανικών υγρών που ρέουν στο σώμα του κάθε ανθρώπου.
ο Αιματικός
ο Χολερικός
ο Μελαγχολικός
ο Φλεγματικός

Φυσικά, οι μετέπειτα επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τα τέσσερα αυτά οργανικά υγρά δεν ευθύνονται για τις ιδιαιτερότητες στην προσωπικότητα των ανθρώπων, αλλά συνδέονται με μια διαφορετική βιολογική οντότητα: τα γονίδιά μας.

Παρότι λοιπόν κάθε ανθρώπινο πλάσμα είναι μοναδικό, υπάρχουν γνωρίσματα της προσωπικότητας που μπορούν να ομαδοποιηθούν σε κατηγορίες οι οποίες μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα ποιοι είμαστε και γιατί οι άλλοι δεν είναι ίδιοι με εμάς.

♦ Οι τέσσερις αυτοί τύποι αποδίδονται με Ελληνικούς όρους: ο Δημοφιλής Αιματικός, ο Ισχυρός Χολερικός, ο Τέλειος Μελαγχολικός και ο Φιλήσυχος Φλεγματικός.

Βρείτε λοιπόν το δικό σας συνδυασμό προσωπικοτήτων που συνθέτουν το χαρακτήρα σας και ανακαλύψτε τα κυριότερα χαρακτηριστικά στη συνοπτική ανάλυση που ακολουθεί.

 https://docs.google.com/spreadsheets/d/1JgB1ECPjq5cJbKToE-DK9MuLgDtgSxX7/edit?usp=sharing&ouid=116571073324162711483&rtpof=true&sd=true

Να έχεις μια καρδιά που ποτέ δεν σκληραίνει, ένα χαρακτήρα που ποτέ δεν κουράζει, ένα άγγιγμα που ποτέ δεν πονά. Κάρολος Ντίκενς, 1812-1870, Βρετανός συγγραφέας

«Αργοπεθαίνει…» από την Martha Medeiros

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.


Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο από το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνά τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

__________________________________________________________________

Το διάσημο ποίημα “Muere lentamente” (“Αργοπεθαίνει”) κυκλοφορεί στο διαδίκτυο – από το 2009 περίπου – αποδιδόμενο, πολλές φορές, στον Πάμπλο Νερούδα. Όμως, ανήκει στη συγγραφέα και δημοσιογράφο Martha Medeiros από τη Βραζιλία. Η ίδια, επικοινωνώντας με το ίδρυμα “Πάμπλο Νερούδα”, κατέθεσε αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν πως το κείμενο είναι δικό της για να αποκατασταθεί η περεξήγηση, αφού φαίνεται πως από το 2000 είχε συγγράψει το ποίημα με τίτλο “A Morte Devagar” (“Αργά προς τον θάνατο”). Το ίδρυμα απάντησε πως δεν γνωρίζει για ποιο λόγο το ποίημα αποδίδεται στο Χιλιανό ποιητή, κάνοντας το γύρο του κόσμου μέσα από το διαδίκτυο, τονίζοντας πως το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και με άλλα «ανώνυμα» ποιήματα.

Ματθαίος Γιωσαφάτ - Το παιδί είναι ο πατέρας του ενηλίκου

Επιμελείται η Καλλιόπη Παπαμιχαήλ

Αυτοί είναι οι πρώτοι τέσσερις μήνες ανακάλυψης του κόσμου, τής γλώσσας του σώματος, των αισθημάτων, τής ευχαρίστησης. Αν τότε τα πάει κανείς καλά, είναι σίγουρο ότι θα είναι ευτυχής στην ζωή του ό,τι κι αν του τύχει, έκτος από ακραίες καταστάσεις πείνας, πόνου, βασανιστηρίων. Εάν τότε δεν πάει καλά, θα είναι γκρινιάρης, με τάση για άγχος, κατάθλιψη, διαμαρτυρία, δυσκολία στις σχέσεις.

Γι’ αυτό και στα ζευγάρια 10% είναι ευχαριστημένα από την σχέση τους, άλλο ένα 10% είναι κάπως καλά, και 80% δεν τα πάνε καθόλου καλά. Στην σχέση αυτή πού είναι ή στενότερη, πού έχουν κοινά συμφέροντα, παιδιά, το σεξ, οικονομικά, όλα είναι υπέρ του δεσμού. Παρ’ όλα αυτά όμως 50% σέ όλο τον κόσμο χωρίζουν και 30% παραμένουν· για τα παιδιά, για τα οικονομικά, τον φόβο - «που πάω ξυπόλυτος στ’ αγκάθια», που θα βρω κάποιον να με εκφράζει, στα 45 ποιος θα με πάρει;

Όπως ξέρετε, όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο λίγα προσφέρουμε στην πιάτσα. Γιατί όλοι μας είμαστε και ένα προϊόν. Εγώ πουλάω τα λεφτά μου, τίς γνώσεις μου, την ομορφιά μου· ο άλλος αυτά αγοράζει. Αν δεν τον ικανοποιούν, δεν τα αγοράζει.

Όσο μεγαλώνουμε, τόσο λιγότερα έχουμε να προσφέρουμε, ιδιαίτερα από άποψη εξωτερικής εμφάνισης. Ταυτόχρονα, όμως, επειδή έχουμε αναπτυχθεί, έχουμε πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις. Γι’ αυτό, αν δεν παντρευτεί κανείς από τα 20 μέχρι τα 30 μετά είναι δύσκολο.

Υπάρχουν γυναίκες 30, 35, 40 χρόνων πού ήθελαν πολύ να παντρευτούν, άλλα είναι πολύ δύσκολο, γιατί δεν βρίσκουν τον κατάλληλο άντρα. Έχουν -και δικαίως- πολλές απαιτήσεις. Είναι όμορφες, είναι μορφωμένες, άλλα όλοι οι «παντρέψιμοι» άντρες έχουν παντρευτεί.

Και οι χωρισμένοι -αυτοί χωρίζουν ανάμεσα στα 40 και τα 50- έχουν κι αυτοί απαιτήσεις. Άφησαν μια γυναίκα πού την ήξεραν γιατί δεν τούς ικανοποιούσε. Γιατί να πάρουν άλλη, πού μπορεί να βγει και χειρότερη; Την γνωρίζουν λίγο και μετά... την βόλτα τους. Γι’ αυτό πολλοί γυρίζουν στην γυναίκα τους ή αλλιώς είναι πολύ δύσκολοι. Γιατί με την γυναίκα σου έχεις δεθεί και τριάντα χρόνια και έχεις μαζί της δυο-τρία παιδιά. Κι αν έχει και ή καινούργια σύζυγος δυο-τρία παιδιά, εσύ τί θα είσαι μέσα στην οικογένεια;

Αυτά τα προβλήματα αντιμετωπίζω καθημερινά σαν οικογενειακός γιατρός. Μεγαλώνουν λίγο, πας να πεις μια κουβέντα και σου λένε: «Δεν είσαι μπαμπάς μου· μόνο ο μπαμπάς μου έχει δικαίωμα να μου λέει τέτοια».

Ο γιος έχει και τον ανταγωνισμό. Αν σηκώσεις χέρι, βγαίνει ή μαμά και αρχίζει ή σύγκρουση: «Δεν μπορείς να χτυπήσεις τον γιό μου· δεν είναι παιδί σου» (όχι ότι ο κανονικός μπαμπάς έχει δικαίωμα να χτυπάει). Και μια κουβέντα παραπάνω να πεις, δημιουργούνται εντάσεις.

Πολλοί πατριοί ρίχνονται στα κορίτσια στην εφηβεία τους. Κάποιοι πατέρες γίνονται συχνά σεξουαλικοί με ποικίλους τρόπους και στα δικά τους κορίτσια. Υπάρχουν ζήλιες και φόβοι από μέρους της συζύγου. Πολλές κοπέλες ρίχνονται στους πατριούς, γιατί ξαναζούν τα οίδιποδειακα προβλήματα, χωρίς τόση ενοχή όσο με τον φυσικό πατέρα.

Επίσης πολλά είναι τα προβλήματα ενός χωρισμένου άντρα με παιδιά που έχουν μείνει με την γυναίκα του. Υπάρχουν περιπτώσεις τέτοιες που συναντώ συνέχεια: η παλιά σύζυγος του τηλεφωνεί στις 3 το πρωί, που κοιμάται με την καινούργια σύζυγο, και του λέει: «Ή κόρη σου είναι στα Εξάρχεια, έχει τρεις μέρες να φανεί...». «Και τί θες να κάνω;». «Δεν ξέρω, κόρη σου είναι, πατέρας της είσαι- εγώ θα την αφήσω εκεί που είναι». Άλλοι την αφήνουν, άλλοι σηκώνονται στις 3 το πρωί να πάνε να την βρουν. Δημιουργούνται πολλά προβλήματα, άρα και το διαζύγιο είναι δύσκολο.

Δεν είναι ότι μόλις χωρίσεις θα βρεις την γαλήνη και την ευτυχία. Πολλοί την βρίσκουν, οι περισσότεροι όχι. Και όσα περισσότερα προβλήματα έχεις από τότε, από τον πρώτο χρόνο, τόσο τείνεις να επαναλάβεις την επιλογή, ή οποία γίνεται πάντα στο ίδιο επίπεδο ωριμότητας.

Αν είσαι λίγο ανώριμος, λίγο προβληματικός από τον πρώτο χρόνο, θα διαλέξεις σύντροφο εξίσου ανώριμο. Δεν υπάρχει περίπτωση να πάρεις καλύτερο, ποτέ. Γιατί αυτήν την γλώσσα ξέρεις.

Ένας νευρωτικός θα διαλέξει επίσης νευρωτικό. Παρ’ όλο πού έρχονται πολλοί και κατηγορούν τον άλλο για νευρωτικό και ανώμαλο, αν δω τον ένα να είναι λίγο πιο νευρωτικός από τον μέσο όρο, ξέρω ότι και ο άλλος είναι έτσι.

Στην Ελλάδα είμαστε αρκετά παρανοϊκός λαός και ο ένας κατηγορεί τον άλλο. Όλα τα ζευγάρια έρχονται και κατηγορούν ο ένας τον άλλο ότι φταίει. Όπως κάναμε κι εμείς πού ήμασταν έξι παιδιά και κλέβαμε το γλυκό της μάνας μας, και όταν μας βούταγε όλοι δείχναμε τον άλλον: «Ποιος; Εγώ; Αυτός! ».

Είναι, λοιπόν, πολύ δύσκολο να ταιριάξεις, γιατί θα επαναλάβεις την ίδια ιστορία. Απόμακρη, κοντινή, αγάπης, πιο παρανοϊκή, δύσκολη: μοτίβα πού επαναλαμβάνουμε όσο πιο διαταραγμένοι και ανώριμοι είμαστε σε όλη μας την ζωή.

Αν κάποιος είναι ώριμος, θα βρει και ώριμο σύντροφο. Όταν κάνει ο ένας από τούς δύο θεραπεία, υπάρχει ένας κίνδυνος: να χαλάσει ο γάμος τους. Αν ο γάμος είναι καλός και κάπου ταιριάζουν, επιβιώνει. Αλλιώς πρέπει και ο άλλος να κάνει κάτι, να έρθουν κάποιες φορές μαζί. Γιατί όσο ωριμάζει ο ένας, ή κατάσταση δεν του πάει.

Ας πούμε ότι έχεις κάποια σαδομαζοχιστικά στοιχεία - πού όλοι έχουμε. Βρίσκεις μια γυναίκα, την δέρνεις σωματικά ή ψυχικά, εκείνης της αρέσει, ο γάμος είναι καλός. Αν κάνεις θεραπεία, κάποια στιγμή θα συζητηθεί γιατί πρέπει να αισθάνεσαι ερωτικά όταν δέρνεις, δέρνεσαι, φτύνεις τον σύντροφό σου· αυτά δυσκολεύουν την πιο οικεία, αγαπητική σχέση.

Όταν τα ψάξει αυτά κανείς αναλυτικά και δει από που ξεκίνησαν, τις απαρχές τής ψυχικής του ζωής, αρχίζει να μη θέλει τόσο πολύ να δέρνει την γυναίκα του. Ή τουλάχιστον όχι αδικαιολόγητα, όπως έκανε ο Χότζας, πού συνιστούσε να την δέρνεις κάθε πρωί· ακόμη κι αν εσύ δεν ξέρεις γιατί, ξέρει εκείνη !

Δεν μιλάω για έναν ελαφρύ μαζοχισμό ή σαδισμό. Αυτόν τον έχουμε όλοι μέσα μας ελαφρώς στην ερωτική σχέση. Άλλο να τσιμπάς, να κάνεις κάτι τέτοιο, κι άλλο να την σπας στο ξύλο, να την δένεις, αυτά πού κάνουν μερικά ζευγάρια. Αν τούς βολεύουν, δεν επεμβαίνω. Αλλά αν ο ένας κάνει «κατά λάθος» θεραπεία, αρχίζει και αλλάζει. Ό άλλος όμως δεν άλλαξε και δημιουργείται πρόβλημα.

Άλλοι είναι ρομαντικοί. Είχα ένα ζευγάρι -τούς είδα προ ήμερων, μετά από χρόνια- μεγάλοι άνθρωποι, πενηντάρηδες, αυτή δεν του καθόταν για χρόνια, εκείνος την αγαπούσε. «Για να κάνουμε σεξ, γιατρέ, θέλει να την πάρω τηλέφωνο από πριν, να τής πω γλυκόλογα, να πάω σπίτι με λουλούδια, να έχουμε κεριά αναμμένα κάθε φορά. Αυτά τα κάνεις την πρώτη, δεύτερη, τρίτη φορά· τριάντα χρόνια παντρεμένοι, κάθε μέρα για να κάνω σεξ αυτό θα κάνω;».

Τής λέω: «Γιατί, βρε κορίτσι μου;». «Δεν μπορώ αλλιώς· δεν μπορώ». Φτάσαμε στο επίπεδο να τα κουβεντιάζουμε. Του λέω: «Παρ’ της που και που κανένα λουλούδι, φέρε της και κανένα μπακλαβά» - «και σύ πρέπει να δεχθείς ότι αυτό δεν γίνεται κάθε φορά». Είχε ο άνθρωπος την δουλειά του -ήταν μάγειρας-, μετά την δουλειά πήγαινε σπίτι. Αν μύριζε από τα φαγητά, έπρεπε να κάνει μπάνιο, να βάζει αρώματα, να παίρνει και λουλούδια ! «Δεν μπορώ», έλεγε, «εκεί πού φτιάχνω τα ψαρικά να θυμάμαι να την παίρνω τηλέφωνο, να τής λέω “σ’ αγαπώ, σέ θέλω, έρχομαι”».

Αυτή την ανάγκη η κοπέλα την είχε για περίεργους λόγους: είχε βιαστεί από συγγενείς, οπότε το σεξ ήταν βρώμικο και ή δεν το ήθελε ή το ήθελε ρομαντικοποιημένο. Εάν κάνεις θεραπεία, αυτά σου φαίνονται υπερβολικά, λίγο γελοία. Σωστό είναι να πας ένα λουλούδι στην γυναίκα σου που και που, όχι κάθε φορά, στην επέτειο, μια φορά, δύο, πέντε, δέκα τον χρόνο. Είναι δύσκολο να φέρεσαι έτσι 365 ημέρες τον χρόνο.

Αυτά τα προβλήματα δημιουργούνται όταν ή σχέση έχει διαταραχθεί από τον πρώτο χρόνο.

Ακόμη κι αν με το παιδί είναι ή ίδια η μητέρα, υπάρχουν κάποια προβλήματα. Δεν σημαίνει πως αν έχεις την ίδια την μητέρα σώζεσαι. Υπάρχουν στοιχεία πού δείχνουν τον βαθμό έμπαθητικότητας τής μητέρας, πόσο μπορεί να μπει στο μυαλό του παιδιού, στις ανάγκες του, κι αυτό είναι το βασικό. Η μητέρα καταλαβαίνει πότε το παιδί θέλει να κοιμηθεί ή να ησυχάσει. Κάποιες, όμως, δεν το καταλαβαίνουν. Το κουνάνε, του δίνουν να φάει, αλλ’ αυτό συνεχίζει να κλαίει κι ή καημένη η μαμά δεν καταλαβαίνει τί θέλει.

Αυτό το βλέπουμε και στην θεραπεία. Οι άνθρωποι θεραπεύονται αναπτύσσοντας τα ίδια συναισθήματα προς τον θεραπευτή, κάποτε πολύ έντονα. Οπότε απαιτούν πράγματα πού πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι. Απλώς είναι ανικανοποίητοι. Και τότε ο θεραπευτής πρέπει να καταλάβει «τί έχει και κλαίει το παιδί» !

Μια γυναίκα, πού ήρθε και ήταν 15 ημέρες σέ μια ομάδα, γυναίκα μορφωμένη, εξαπέλυσε μίαν επίθεση, ότι δεν είναι ικανοποιημένη, ότι θα φύγει. Όταν την ρωτούσα: «Τί θέλεις ακριβώς; Τί έκανα;», «Δεν ξέρω», έλεγε, «άλλα δεν με ικανοποιείτε». Δεν ήθελε, όμως, να φύγει· ήθελε να μείνει εκεί και να με τιμωρήσει.

Εδώ πρέπει να καταλάβεις σιγά-σιγά τί έχει και κλαίει το παιδί. Κάποιοι λένε: «Αν με αγαπούσατε θα ήσασταν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο μαζί μου». Αυτό πού γίνεται όταν είσαι βρέφος! Το ζητάνε όμως. Και πολλοί ζητούν να μην πληρώνουν. Όχι στην αρχή, μετά, όταν αναπτυχθεί ή σχέση. Αυτό πού θα σκεφτόταν ένα βρέφος αν τού έστελνες λογαριασμό για το γάλα πού πίνει.

Αυτό είναι ή θεραπεία: να τα ξαναζείς αυτά σέ σχέση με τον θεραπευτή. Τα ζει, λοιπόν, θυμώνει, μετά καταλαβαίνει ότι όταν είσαι μεγάλος πληρώνεις για να φας, κι εγώ πληρώνω για να φάω. Και αν με είχες όλο το 24ωρο δεν θα με ήθελες κιόλας. Καμιά φορά λέω προκλητικά σέ κάποιον πού παραπονιέται λέγοντας «αν μ αγαπούσατε...», «Έλα να περάσουμε το Σαββατοκύριακο εδώ μέσα». Λέει: «Και τί θα κάνουμε;». Λέω: «:Ό,τι θέλεις. Τί να σου πω;». «Σας παρακαλώ, δεν μπορούμε να κάνουμε τέτοιο πράγμα». «Εσύ το ζήτησες. Κάτσε να δούμε γιατί το ζήτησες».

Βγήκε μια ανικανοποίητη ανάγκη από τότε πού ήταν τεσσάρων μηνών. Τότε θέλεις την μάνα σου είκοσι τέσσερις ώρες. Έρχεται εκείνη στις 5, σέ βλέπει για μισή ώρα, σου λέει «σε πεθύμησα, η μαμά είναι εδώ». Μα μαμά ήταν επί οκτώ ώρες η Φιλιππινέζα, κι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα.

Ματθαίος Γιωσαφάτ - Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια

Όταν επιθυμούμε κάτι πολύ, ο εγκέφαλος το κάνει πραγματικότητα

Η Βρετανίδα επταθλήτρια Τζέσικα Ένις κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ της και φαντάζεται με κάθε λεπτομέρεια την επικείμενη εμφάνισή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Δημιουργεί στο νου της ολόκληρη τη σκηνή: την είσοδό της στο στάδιο, τη στιγμή που ξεκινά να αγωνίζεται, την επίδοσή της, τα δευτερόλεπτα που ανεβαίνει στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου.

Έπειτα από μήνες η παραπάνω ονειρική εικόνα γίνεται πραγματικότητα: η ίδια κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο σημαντικότερο αθλητικό γεγονός παγκοσμίως και κερδίζει παράλληλα τον τίτλο της καλύτερης αθλήτριας στην Ευρώπη για το 2012. 

Η Ένις είναι μία μόνο από τους πολλούς κορυφαίους αθλητές οι οποίοι γνωρίζουν καλά ότι δεν είναι απαραίτητη μόνο η εκγύμναση του σώματος για να ξεχωρίσουν αλλά και του πνεύματος. 

Τι κάνουν για αυτό; Λίγο πριν μπουν στο στάδιο κλείνουν τα μάτια, συγκεντρώνονται, αδειάζουν το κεφάλι τους από τις άχρηστες σκέψεις και επικεντρώνονται σε αυτό που πρόκειται να συμβεί. Με το νου τους προετοιμάζουν σταδιακά το έδαφος για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Χωρίς στρες, δίχως λάθη.

Αυτό που στην αρχή μοιάζει μόνο με πιθανότητα με την επανάληψη γίνεται σιγά σιγά πίστη. Και όταν η πίστη μετατραπεί σε βαθιά πεποίθηση, τότε μαγικά πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν… Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Η νίκη έρχεται. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται «δημιουργικός οραματισμός» ή «νοερή απεικόνιση». Πρόκειται για μια μέθοδο επιστημονικά τεκμηριωμένη, που θέτει τον εγκέφαλο στην υπηρεσία των μελλοντικών μας στόχων.

Πώς; Τον τροφοδοτεί με την πληροφορία, το όνειρό μας δηλαδή, και έπειτα αυτός βρίσκει τον τρόπο να το κάνει πράξη. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει να ξέρουμε τι θέλουμε να πετύχουμε, να βρούμε δηλαδή το στόχο μας.

Υπόθεση… νευρώνων

Αρκεί άραγε μόνο η φαντασία για τη μετάβαση από τη νοερή σύλληψη στην υλοποίηση; Σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν είναι απαραίτητο να ξέρουμε πώς θα φτάσουμε σε ένα στόχο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον έχουμε ορίσει με σαφήνεια. Μετά πιάνει δουλειά ο εγκέφαλος. Σύμφωνα μάλιστα με την ερευνήτρια και συγγραφέα πολλών μπεστ σέλερ βιβλίων Λιν ΜακΤάγκαρτ, ο εγκέφαλος δεν κάνει διάκριση μεταξύ της σκέψης που αφορά μια πράξη από την ίδια την πράξη.

Σε πείραμα που διεξήγαγε με τη συμμετοχή μιας ομάδας σκιέρ ανακάλυψε ότι, όταν οι αθλητές επιχειρούσαν νοερά να κάνουν κατάβαση στην πίστα, ο εγκέφαλος έστελνε σήματα στους μυς αντίστοιχα με αυτά που θα μετέδιδε εάν έκαναν όντως σκι εκείνη την ώρα. Για να οδηγηθούμε λοιπόν με ακρίβεια στο στόχο μας, το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να προγραμματίσουμε τον εγκέφαλο σωστά τροφοδοτώντας τον με την κατάλληλη πληροφορία.

Σύμφωνα με έρευνες, το υποσυνείδητό μας έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί αφαιρετικά, δηλαδή να συνθέτει την τελική εικόνα ενός παζλ ακόμα και χωρίς να έχει στη διάθεσή του εξαρχής όλα τα κομμάτια. Στην ουσία μπορούμε να του δώσουμε οδηγίες για το αποτέλεσμα (το σπίτι κοντά στη θάλασσα που θέλουμε να αποκτήσουμε, τις ιδανικές αναλογίες που ονειρευόμαστε, τη δουλειά που θα μας κάνει ευτυχισμένες κ.ά.) και αυτό να μας βοηθήσει να κάνουμε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να τα καταφέρουμε.

Με ποιον τρόπο όμως δίνουμε την κατάλληλη εντολή στο υποσυνείδητο; Μέσα από τη ζωηρή απεικόνιση του επιθυμητού αποτελέσματος στη σκέψη μας. «Ουσιαστικά χρησιμοποιούμε όλες μας τις αισθήσεις για να δημιουργήσουμε στο μυαλό μας την εμπειρία που θέλουμε να ζήσουμε» εξηγεί η κ. Έφη Κεραμιδά, ψυχολόγος MSc, θεραπεύτρια γνωσιακής συμπεριφορικής προσέγγισης. Σκεφτόμαστε το σπίτι δίπλα στη θάλασσα και μπορούμε να μυρίσουμε την αρμύρα, να νιώσουμε με την αφή μας την ακατέργαστη επιφάνεια του τραπεζιού στη βεράντα, να δούμε τον ήλιο να το λούζει. Και η ειδικός συνεχίζει: «Η νοερή απεικόνιση δημιουργεί μια εμπειρία που μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας, χωρίς να έχουμε στη διάθεσή μας χειροπιαστά ερεθίσματα». Το τραπέζι αντίκα δεν βρίσκεται μπροστά μας, όμως εμείς μπορούμε να το αγγίξουμε…

Στην τελική ευθεία

Υπάρχουν άνθρωποι που εφαρμόζουν τις αρχές του δημιουργικού οραματισμού χωρίς καν να το συνειδητοποιούν. Άτομα που αντιμετωπίζουν θετικά τη ζωή και τα οποία, ακόμη και όταν συναντούν δυσκολίες και εμπόδια, έχουν αυτοπεποίθηση και ξέρουν πως κάποια στιγμή θα τα υπερνικήσουν. Το βλέπουν μπροστά τους, το αισθάνονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Τομ Χούπερ, δημιουργός μεταξύ άλλων της ταινίας "Οι Άθλιοι".

Ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του δήλωσε: «Από παιδί, κάθε φορά που πήγαινα στον κινηματογράφο, οραματιζόμουν τη δική μου παραγωγή. Καθόμουν στην είσοδο του σινεμά και σκεφτόμουν ότι κάποια μέρα το δικό μου φιλμ θα φιλοξενούνταν σε αυτόν το χώρο». Ο ίδιος μπορεί να μην το ήξερε τότε, αλλά κατ' ουσίαν έκανε πρακτική στο δημιουργικό οραματισμό.

Πώς θα μπορούσαμε άραγε να εφαρμόσουμε και εμείς αυτή τη μέθοδο προκειμένου να ξεπεράσουμε εμπόδια και να δούμε τα όνειρά μας να πραγματοποιούνται; Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Το… μελλοντικό ημερολόγιο είναι ένας από αυτούς. Οι ειδικοί προτείνουν και τους εξής: να επαναλαμβάνουμε συχνά μια λέξη που μας φτιάχνει τη διάθεση ή να κολλήσουμε στο ψυγείο ένα σημείωμα με τη φράση που μας βοηθά να βγάλουμε στην επιφάνεια τη θετική μας πλευρά. Εναλλακτικά, μπορούμε απλώς να κλείσουμε τα μάτια και με όχημα τη φαντασία μας να δημιουργήσουμε νοερές εικόνες. Να προβάλουμε στο μυαλό μας ένα φιλμ με πρωταγωνιστές εμάς τους ίδιους έπειτα από χρόνια. Σε αυτό θα δούμε το νέο μας, ιδανικό εαυτό να χαμογελά και να κάνει όλα όσα θέλει. Η επανάληψη αυτών των εικόνων θα οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην αρχή δεν θα είναι εύκολο, ωστόσο με εξάσκηση θα έρθουμε ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο μας. Σε αυτό το σημείο ο διαλογισμός μπορεί να βοηθήσει, αφού θα μας χαλαρώσει και έτσι θα μπορέσουμε ευκολότερα να εστιάσουμε στο όραμά μας. Το μυστικό είναι να έχουμε κάνει εικόνα και την παραμικρή λεπτομέρεια.

Κατά τη διάρκεια του δημιουργικού οραματισμού συντελούνται πολλές και θαυμαστές διεργασίες. «Οι ανώτερες γνωστικές λειτουργίες μας, όπως και η νοερή απεικόνιση, συνδέονται με τη συνείδηση. Στη διαδικασία εμπλέκονται ο προμετωπιαίος φλοιός (περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με γνωστικές λειτουργίες, όπως ο σχεδιασμός και η λήψη αποφάσεων). Σε έρευνες παρατηρήθηκε επίσης αυξημένη δραστηριότητα στο βρεγματικό λοβό (υπεύθυνος, μεταξύ άλλων, για τη σύνθεση των πληροφοριών που προέρχονται από διάφορες αισθήσεις)» εξηγεί η κ. Κεραμιδά.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι, πριν ακόμα ολοκληρωθεί η διαδικασία της νοερής απεικόνισης, στα πρώτα κιόλας στάδια, θα έχουμε καταφέρει να αποβάλουμε το στρες και να δούμε το ποτήρι της ζωής μισογεμάτο. Ακόμα και αν έπειτα από πέντε χρόνια δεν καταφέρουμε να δούμε το σενάριο της ζωής μας να «παίζεται» μπροστά μας έτσι ακριβώς όπως το είχαμε οραματιστεί, θα έχουμε κερδίσει μικρές καθημερινές στιγμές ονείρου. Και αυτό είναι κάτι παραπάνω από σημαντικό. Είναι μαγικό!
Πηγή:psyhealth.gr

Η ψυχολογία της κριτικής

Κάθε φορά που ακούτε μια κριτική, μαθαίνετε περισσότερα για το χαρακτήρα του κρίνοντος παρά για το ποιόν του κρινόμενου. Οι αρνητικές κρίσεις συσχετίζονται σχεδόν νομοτελειακά με τη νευρωσική προσωπικότητα αυτού που τις εκφέρει.

Ναρκισσισμός, κατάθλιψη, μη ρεαλιστική αντίληψη, έλλειψη ικανοποίησης από τη ζωή, πλημμελής συναισθηματική νοημοσύνη, κυκλοθυμία, τραυματικές εμπειρίες, αντικοινωνικότητα, αίσθημα μειονεξίας και χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι μερικά από τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά όσων καθ´ έξιν προβάλλουν το δικό τους αξιολογικό σύστημα στις πράξεις και τα λόγια των υπολοίπων.

Πρόκειται για ένα νοσηρό τρόπο προσαρμογής και πρόκλησης ενδιαφέροντος, ειδικά εάν ο κριτής δεν έχει επιβεβαιώσει με τις γνώσεις του ή τον παραδειγματικό βίο ότι δικαιούται να εκφέρει άποψη ή ότι τα κίνητρά του δεν είναι η αυτοπροβολή μέσω της υποβάθμισης του συνανθρώπου.

Οι κρίνοντες έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά :

1. Είναι αυτόκλητοι ή λάθρα απέκτησαν το δικαίωμα της παρέμβασης

2. Προβαίνουν σε αυθαίρετες γενικεύσεις

3. Κρίνουν την πηγή του μηνύματος κι όχι τα επιχειρήματά του

4. Έχουν ιδιότυπη λογική, που βασίζεται σε αναπόδεικτες προσωπικές εμπειρίες

5. Αναζητούν σημασίες εκεί που δεν υπάρχουν και αγνοούν την ουσία

6. Χρησιμοποιούν συναισθηματικές εκφράσεις, ακραίες λέξεις και προτασιακές παρεκτροπές

7. Δεν αντιπροτείνουν

8. Θεωρούν εαυτούς ειδήμονες επί παντός του επιστητού

9. Ασκούν κριτική για χάρη της κριτικής και όχι για την ανάπτυξη γόνιμου διαλόγου

10. Ενστερνίζονται ακραίες απόψεις

11. Προσδοκούν στην πρόκληση εντυπώσεων

12. Αποκρύπτουν στοιχεία και ομνύουν σε μισές αλήθειες

13. Είναι δογματικοί και άτεγκτοι

Αντίθετα, όσοι διανθίζουν το λόγο τους με θετικούς χαρακτηρισμούς και πρωτίστως αναγνωρίζουν την ιδιαιτερότητα και τα καλά γνωρίσματα του άλλου, χωρίς να κολακεύουν, συνήθως χαίρουν συναισθηματικής ασφάλειας και πληρότητας, αψεγάδιαστης αυτοεικόνας, που τους αναδεικνύει σε ηγετικά πρόσωπα.

Η κριτική, θετική ή αρνητική, πρέπει να ασκείται και να γίνεται αποδεκτή με προσοχή, γιατί πάντοτε εμπεριέχει το μεταμήνυμα της διάθεσης κάποιου να επηρεάσει. Δεν είναι λίγοι εκείνοι, που ενδίδοντας στην παγίδα μερικών φιλοφρονήσεων , παραχωρούν το δικαίωμα της αντίδρασης στην κακοπροαίρετη κριτική..

Η ανασφάλεια του κρινομένου

Κανόνας 1. Ο εαυτός νιώθει ψυχολογική ασφάλεια μόνο όταν έχει διασφαλιστεί η βιολογική. Γεγονός, που παραπέμπει στην εποχή, που και τα δυο ήταν απόλυτα καθορισμένα από τη στάση των γονέων απέναντι στο εύθραυστο παιδί. Όταν οι γονείς ασκούν αναιτιολόγητη κριτική, ψυχολογική βία ή είναι υπερβολικά επικριτικοί προς τις ενέργειες του παιδιού, ο λανθάνων τρόμος της απόρριψης, της μοναξιάς, της στέρησης της αγάπης, της μη επιβίωσης κατά συνέπεια, φωλιάζει στην αμάθητη καρδιά και ανακαλείται με μεγάλη ευκολία αργότερα

Κανόνας 2. Αν κάθε φορά που σας ασκούν κριτική, καταβάλλετε προσπάθεια να δικαιολογηθείτε, ο εαυτός τελείως υποσυνείδητα ενθυμείται την παιδική εξάρτηση, την υποχώρηση στις απαιτήσεις των ενηλίκων και περιπίπτει σε κατάσταση απειλής και κατ´ επέκταση άμυνας, αποφυγής και επίθεσης, ανάλογα με τις μνήμες ανάλογων συμπεριφορών, που κάποτε είχαν πετύχει.

Κανόνας 3. Οι άνθρωποι όταν νιώσουν πως απειλούνται βιολογικά προετοιμάζονται για μάχη μέχρις εσχάτων, χωρίς όρια, αν δε λειτουργήσουν τα κοινωνικά αντανακλαστικά και το υπερεγώ. Για παράδειγμα, αναλογιστείτε ένα καυγά με κάποιον οδηγό: Τα λόγια που εκστομίζονται είναι δυσανάλογα της περίστασης..Ο εαυτός, όμως, όπως τονίσαμε συγχέει πάντα την ψυχολογική με τη σωματική απειλή και αντίστροφα..

Κανόνας 4. Η ψυχολογική πίεση, που επέρχεται με την κριτική, ισοδυναμεί με έλεγχο κατά της ανεξαρτησίας και παραπέμπει σε αντίδραση υπεράσπισης του πολύτιμου αυτού αγαθού, που συμβολίζει την ενηλικίωση, ακόμα κι αν αντιληφθούμε πως ο κρίνων έχει δίκιο.

Κανόνας 5. Όταν γίνετε αντικείμενο κριτικής μη δικαιολογηθείτε. Εξάλλου, αυτό προσδοκούν οι κριτές σας. Σκεφθείτε τον εαυτό σας σα να έχει τις ιδιότητες, που του καταμαρτυρεί ο κρίνων και εκπλήξτε τον με την περιγραφή αυτού του απαίσιου χαρακτήρα.


Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Πηγή: sciencearchives

 

Η ευτυχία βρίσκεται μέσα σου! Θετική Ψυχολογία

Αφού δε μπορούμε να αγοράσουμε την ευτυχία, μπορούμε οι ίδιοι να μάθουμε πως να είμαστε πιο ευτυχισμένοι;
Οι άνθρωποι όπως και τα ζώα έχουμε μια τάση προς τα αρνητικά παρά τα θετικά ερεθίσματα γύρω μας. Αυτό βοηθά στην επιβίωση μας αφού τείνουμε να αντιδρούμε σε οτιδήποτε θεωρήσουμε επικίνδυνο.

Παρόλα αυτά, έρευνες έχουν δείξει ότι τα άτομα τα οποία ανέφεραν ότι έχουν βιώσει αρκετά θετικά συναισθήματα έχουν μια τάση προς τα θετικά ερεθίσματα παρά τα αρνητικά (Strauss and Allen, 2006).

Πως μπορούμε οι ίδιοι να ενισχύσουμε την ευτυχία μας;

1. Απολαμβάνοντας μικρά και μεγάλα θετικά γεγονότα της ζωής μας. Ένα ισχυρό εργαλείο για την αύξηση γενικής ευημερία ενός ατόμου. Μπορούμε να τα βρούμε στην καθημερινή μας ζωή ή να επικεντρωθούμε σκόπιμα σε συγκεκριμένες δραστηριότητες.

Πως μπορούμε να το επιτύχουμε;

Με το να μοιραζόμαστε τα θετικά γεγονότα της ζωής μας με άλλους και να τους λέμε πόσο εκτιμάμε τη στιγμή. Αυτός είναι πιθανόν ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσουμε την ευχαρίστηση των θετικών γεγονότων στη ζωή μας.

Να φέρνουμε στο μυαλό μας τις θετικές αναμνήσεις. Το να θυμόμαστε τις θετικές στιγμές που βιώσαμε στο παρελθόν ενισχύει τη ψυχική μας ευεξία. Η ανάλυση του παρελθόντος μας βοηθά ελάχιστα στην ενίσχυση της ευτυχίας, ενώ η αναπαραγωγή και αναβίωση των θετικών στιγμών σαν μια επαναφορά σε μια κασέτα, ενισχύει τη χαρά μας (Lyubomirsky, 2008).

Να δίνουμε συγχαρητήρια στον εαυτό μας. Μην φοβάστε την υπερηφάνεια. Πείτε στον εαυτό σας πόσο εντυπωσιασμένοι είναι οι άλλοι και θυμηθείτε πόσο καιρό περιμένατε να συμβεί.

Να αλλάξουμε τις αντιλήψεις μας με το να εστιάσουμε σε ορισμένα στοιχεία της θετικής εμπειρίας μας και να αποκλείσουμε κάποια άλλα.

Να αφήσουμε τον εαυτό μας να βυθιστεί στη στιγμή και να προσπαθούμε να μην την αναλύσουμε πολύ, απλά να τη νιώσουμε.

Να μη συμμετέχουμε πάντα σε ανοδική κοινωνική σύγκριση. Όταν οι άνθρωποι συγκρίνουν τον εαυτό τους με άτομα τα οποία έχουν επιτύχει πολύ περισσότερα από αυτούς στην προκειμένη στιγμή , αυτό μπορεί να αμβλύνει την απόλαυσή τους.

Να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας. Έρευνες έχουν δείξει ότι η έκφραση θετικών συναισθημάτων μπορεί να εντείνει τα θετικά συναισθήματα.

Να αναγνωρίσουμε το πόσο γρήγορα περνούν οι στιγμές και να ζήσουμε το τώρα.

Μετρώντας τις ευλογίες στη ζωής μας. Είναι σημαντικό να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας τα θετικά γεγονότα της ζωής μας και να σκεφτόμαστε πόσο τυχεροί είμαστε που τα έχουμε.

Να θυμόμαστε ότι όταν ανησυχούμε και δεν δίνουμε έμφαση στις θετικές στιγμές δεν μπορούμε να τις απολαύσουμε.

2. Να κάνουμε τυχαίες πράξεις καλοσύνης. Οι τυχαίες πράξεις καλοσύνης κάνουν τον παραλήπτη να αισθάνεται καλύτερα αλλά και το δέκτη να νοιώσει πιο ευτυχισμένος, ιδιαίτερα αν διάφορες πράξεις καλοσύνης πραγματοποιηθούν την ίδια ημέρα.

3. Να ανταποκρινόμαστε εποικοδομητικά: αυτό που διακρίνει μια καλή σχέση από μια όχι τόσο καλή δεν είναι το πώς το ένα μέλος αντιδρά σε προβλήματα, αλλά και το πώς καλωσορίζει τα καλά νέα στη ζωή του άλλου (Gable, 2004).
Πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε στις καλές ειδήσεις με ενεργό-εποικοδομητικό τρόπο;
Κατ 'αρχάς, πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι συνέβη δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στο πρόσωπο, ακούγοντας, με ερωτήσεις, ενδιαφέρον και ενθουσιασμό.
Να γιορτάσουμε την επιτυχία.

4. Να σκεφτόμαστε το μελλοντικό επιθυμητό μας εαυτό. Φανταστείτε ότι όλα έχουν πάει με τον τρόπο που ελπίζατε και ότι όλα σας τα όνειρα έχουν υλοποιηθεί. Γράψτε για αυτό και φανταστείτε τον εαυτό σας σε αυτό το μέλλον. Συνεχίστε αυτό τον τρόπο σκέψης για τέσσερις εβδομάδες. Αυτή η άσκηση μπορεί να ενισχύσει την αισιοδοξία μας. Επίσης βοηθά στην επίτευξη μιας καλύτερης ολοκλήρωσης μεταξύ των προτεραιοτήτων και των στόχων μας.

5. Να γυμναζόμαστε. Η άσκηση μειώνει το άγχος και το στρες, τον κίνδυνο της υπέρτασης, του διαβήτη τύπου 2, της καρδιακής νόσου, την αϋπνία, την παχυσαρκία και την πιθανότητα της άνοιας. Επίσης βελτιώνει τη γνωστική λειτουργία και μπορεί να διπλασιάσει τη μυϊκή δύναμη σε ευπαθείς ενήλικες. Ακόμη, έρευνα δείχνει ότι η άσκηση μπορεί να είναι ο πιο αξιόπιστος τρόπος για την προαγωγή της ευτυχίας από όλες τις δραστηριότητες (Lyubomirsky, 2008).

6. Να σκεφτόμαστε τρία καλά πράγματα. Κάθε βράδυ για μια εβδομάδα, πριν πάτε για ύπνο σκεφτείτε τρία πράγματα που πήγαν καλά για σας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Γράψτε τα κάτω και σκεφτείτε ποιος ήταν ο δικός σας ρόλος σχετικά με αυτά. Το να τα γράψουμε είναι σημαντικό δεδομένου ότι μας βοηθά να επικεντρωθούμε στα γεγονότα. Επίσης, η αντανάκλαση στο δικό μας ρόλο δεν είναι λιγότερο σημαντική, καθώς συμβάλλει στην αίσθηση του ελέγχου, η οποία, με τη σειρά της, έχει αντίκτυπο στην ευημερία. Τέλος, ο χρόνος αυτής της άσκησης είναι σημαντικός. Δοκιμάστε την είτε κάθε μέρα για μια εβδομάδα είτε μια φορά την εβδομάδα για έξι εβδομάδες (P, Steen, Park, & Peterson, 2005).


«Η ευτυχία δεν βρίσκεται εκεί έξω για να τη βρούμε. Ο λόγος για τον οποίο δεν μπορούμε να τη βρούμε εκεί έξω είναι επειδή η ευτυχία βρίσκεται μέσα μας.» - Sonja Lyubomirky.

https://www.psychology.gr/