Αν του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρω σου

όλοι το ‘ χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι’ αυτό το φταίξιμο σε σένα,

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου, όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι,

αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα και για την αμφιβολία τους αυτή,

Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν’ αποσταίνεις, ή

Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα, ή

Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,

κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,

Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,

Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις

και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,

Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη από πανούργους νοθευμένη

ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει, ή να θεωρείς όλα αυτά οπού ‘χεις της ζωή σου αφιερώσει,

τσακισμένα, και πάλι ν’ αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,

Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ’ ένα σωρό όλα εκείνα που ‘χεις κερδισμένα.

Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς, και να χάσεις,

και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν’ αρχινήσεις κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες

ν’ αναγκάσεις πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,

κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα δε έχει μέσα σου απομείνει

εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»

Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,

με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,

Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,

Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,

Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει

να κρατηθείς νηφάλιος και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς,

δικιά σου τότε θα ‘ ναι η Γη κι όλα εκείνα πλου κατέχει, και ό,τι αξίζει πιο πολύ

Άντρας σωστός τότε θε να ‘σαι, γιε μου!

Αγάπη – Αγάπη – Αγάπη

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να υπενθυμίσει σε όλους τους συνειδητούς ανθρώπους ότι τώρα είναι η ώρα που πρέπει να διαφοροποιηθούν από το πλήθος και να θέσουν ένα καινούργιο όραμα.

Παρακάτω περιγράφονται 10 απλοί – καθημερινοί τρόποι που μπορείτε να εφαρμόσετε ώστε, με το παράδειγμά σας, να αλλάξετε την κοινωνία σας, σε όποια κοινωνία κι αν βρίσκεστε:

1. Αποκοπείτε από το Σύστημα αλλά Παρακολουθείστε το
Κλείστε την τηλεόραση και οποιοδήποτε μέσο χρησιμοποιείται για να περιορίζει τη συνειδητότητά σας και να σας βυθίζει στο φόβο. Ο φόβος παραλύει και θολώνει τη σκέψη. Όπου υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει χώρος για όραμα. Είναι σημαντικό ωστόσο να παρακολουθείτε τι συμβαίνει και να είστε πλήρως ενήμεροι. Γι αυτό, επιλέξτε μέσα και τρόπους ενημέρωσης που δεν χρησιμοποιούν ήχο και κινούμενη εικόνα. Έτσι δεν θα είστε πια τόσο εύκολα χειραγωγήσιμοι.

“Οι ψευτομορφωμένοι”: Ένα υπέροχο κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου για την ημιμάθεια και την υποκρισία

 

Ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος γράφει ένα κείμενο για την ημιμάθεια και την υποκρισία

ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. Ό,τι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι` αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ` όλες τις εποχές. Στην αρχαία Ελλάδα τούς κοροϊδεύει πολύ άσχημα ο Αριστοφάνης επειδή χρησιμοποιούσαν πάντα καινούριες και παράξενες λέξεις για να ξιπάσουν τον κόσμο. Και οι σοφιστές ήταν ένα είδος κουλτουριάρηδων της εποχής τους, γιατί έδωσαν πολλή σημασία στη γνώση και όχι στη σωστή κρίση.

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ, ΟΤΑΝ ΛΕΓΑΜΕ «ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων», νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.

ΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΟΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΔΕΣ είναι ψευτομορφωμένοι. Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ κατά βάθος δεν κατέχει τη γλώσσα και δεν τη χρησιμοποιεί σωστά.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ γλώσσα των κουλτουριάρηδων είναι ένα κουρκούτι από νεόκοπες λέξεις, από ξένες αμετάφραστες λέξεις και από λέξεις παρμένες από διάφορες επιστήμες, λ.χ. «η μεταστοιχείωση της ντεμί νομενκλατούρας». Μ` ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δεν βγάζουν νόημα ούτε αυτοί, ούτε φυσικά κι εμείς. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «δομή» που αναφέρεται στον χώρο, ενώ η λέξη «διαδικασία» αναφέρεται στον χρόνο. Τι θα λέγατε όμως αν ξαφνικά διαβάζατε «δομικές διαδικασίες» ή «διαδικαστικές δομές»;

ΡΩΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΤΙΣ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ, μα δεν μπόρεσε κανείς. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μπαρούφες. Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν οι δύο αυτές φράσεις, όταν στην καθεμία το επίθετο αναιρεί το ουσιαστικό; Αλλά τι θα λέγατε αν αυτή η φράση γινόταν ολόκληρη πρόταση; Διαβάστε λοιπόν: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου…». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ` αυτή τη φράση; Πρώτα πρώτα πόσοι ξέρουν τον όρο «μεταμοντέρνο»; Κι έπειτα, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον χώρο του «μεταμοντέρνου», εάν λειτουργήσουν ή δεν λειτουργήσουν οι «δομικές διαδικασίες»;

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ και γι` αυτόν που τα διαβάζει. Είναι αλαμπουρνέζικα. Και σκεφτείτε ότι σαν κι αυτή τη φράση υπάρχουν χιλιάδες, που επαληθεύουν τα τρία χαρακτηριστικά των κουλτουριάρηδων: Πρώτον ότι δεν γνωρίζουν καλά τις λέξεις και τις έννοιές τους (κάποιος έγραφε τη λέξη «ενδιαίτημα» και εννούσε «ένδυμα»!), δεύτερον θέλουν να ξιπάσουν τους άλλους με διάφορες ακαταλαβίστικες λέξεις και τρίτον, δεν έχουν χωνέψει καλά αυτό που λένε. Χώρια που δεν τα καταφέρνουν ούτε και με το συντακτικό και μπερδεύονται.

ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΩΤΑ στο μυαλό. Πάντως μ` αυτά και μ` αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους, ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, ότι αφού αποδεχόμαστε την ερμητική γραφή ορισμένων ποιητών, γιατί να μην αποδεχτούμε και τον δυσνόητο τρόπο γραφής των κουλτουριάρηδων; Από μία άποψη, κι ο ποιητής θα έπρεπε, οποιαδήποτε τεχνοτροπία κι αν ακολουθεί, να γράφει κατά τρόπο κατανοητό, για να μπορεί ο αναγνώστης να τον καταλαβαίνει. Γιατί, τι να την κάνουμε την οποιαδήποτε ποίηση, όταν έχει κοπεί η γέφυρα της επικοινωνίας; Τι να τα κάνουμε τα ερμητικά ποιήματα, όταν δεν τα καταλαβαίνει κανείς; Κι αφού δεν μας λένε τίποτε, πώς είναι δυνατόν να μας συγκινήσουν;

ΒΕΒΑΙΑ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΟΤΙ γράφει για να εκφράσει τον εαυτό του, αν και πάλι θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ποιητής που εκφράζεται ερήμην του αναγνώστη, τι σόι ποιητής είναι; Και αν ο σουρεαλισμός στην πρώτη φράση το παραξήλωσε, τι να πούμε για τους σημερινούς σουρεαλιστές της αρπακόλλας, που γράφουν ό,τι τους κατέβει; Πάντως ο στοχαστής, επειδή δεν έχει καν τη δικαιολογία της έμπνευσης κι επειδή ο στόχος του είναι η συζήτηση με τον αναγνώστη, δεν θα έπρεπε να είναι ακαταλόγιστος σαν τους μοντέρνους ποιητές.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΜΠΛΟΥΤΙΖΕΤΑΙ η γλώσσα μας, ενώ η απλότητα και η σαφήνεια διατηρούν τη γλώσσα στάσιμη. Αν όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας γίνεται αιτία για να θριαμβεύσει η ακατανοησία, μήπως θα έπρεπε να προτιμήσουμε κάποιες φυλές της Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις;

Η ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΑΥΤΟΥ οφείλεται όχι μόνο στην ημιμάθεια των περισσότερων κουλτουριάρηδων αλλά και στον εγωισμό τους. Δεν θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί να ακούνε περισσότερο απ` όσο μιλάνε, να σκέφτονται περισσότερο απ` όσο γράφουν, και να περνούν κάθε πληροφορία από το κόσκινο της κρίσης.

ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΟ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΣ, να μη νομίζει πως αυτός τα ξέρει όλα και κανείς άλλος. Να μη λέει διαρκώς «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη» και τα συναφή. Μέσα σ` αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού, χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι και νεο-ορθόδοξοι.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη (20 Μαρτίου 1931). Είναι Έλληνας ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός. Το πραγματικό όνομά του είναι Κωνσταντίνος Δημητριάδης. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες. Το 2011 αρνήθηκε να παραλάβει το Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2011. «Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Η απάντησή του έκανε μεγαλύτερο θόρυβο από το ίδιο το βραβείο σε μια κοινωνία που δεν ακούει πια τους ποιητές της.

Πηγή: Thessaloniki A&C

Η ελληνική γλώσσα έχει Νοημοσύνη, Σοφία, Μουσικότητα

Η ελληνική γλώσσα έχει Νοημοσύνη, Σοφία, Μουσικότητα

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις... είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (Bιβλίο Γκίνες)
Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια.(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)

Η Ελληνική και η Κινέζικη... είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από την μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.(Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από τον βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πως να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.
Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.
Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.
Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.
Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.

Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιον φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ

Στην γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε και εμπρός να είναι έτσι. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι' αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».
Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή +έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.
Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για την σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει σαν ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και τη υγεία μας. Και φυσικά όταν θέλουμε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει πως το λέμε; Μα φυσικά «άφθονο».
Έχουμε την λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έρθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι ένα φρούτο ούτε άγουρο ούτε σαπισμένο, και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.
Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις την δυνατότητα να πας όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία...
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση (=γιατρειά). Άρα για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και ιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με την σωματική μας υγεία.
Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο...
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που άλλο από Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε σαν λέξη, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.
Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με την σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μιλάς σωστά σημαίνει να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία, προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε έναν άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».
Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάννης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.
Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.
«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να αποθαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».
Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ότι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.
Η Ελληνική γλώσσα επεβλήθη αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Έτσι θα πιστέψεις σε σένα & όλα τα θαύματα θ΄αρχίσουν να γίνονται!

 

Ξυπνάς μία μέρα και συνειδητοποιείς ότι, η ζωή που έζησες δεν ήταν η δική σου ζωή !

Η συνείδησή σου για το ποιος είσαι, χάνεται κάπου στην παιδική, ίσως στην βρεφική, ίσως και στην εμβρυακή σου ηλικία!

Οι γονείς, σου έκαναν μετάγγιση της δικής τους μεταγγισμένης ψυχής, της δικής τους μεταγγισμένης ζωής και βρέθηκε ένας ξένος μέσα στο δικό σου σώμα , πριν καν προλάβεις να δεις τον ήλιο της δικής σου αλήθειας , κουβαλούσες το σκοτάδι και τους φόβους άλλων μεταγγισμένων ψυχών !

Αυτό δεν το έκαναν από πρόθεση, αλλά, εν αγνοία τους!!! Εκεί ακριβώς είναι και το τραγικό της υπόθεσης!

Παρακινούμενοι από την δική τους ύπνωση, την δική τους έλλειψη συνειδητοποίησης και την ανάγκη τους να γεμίσουν το δικό τους κενό, σου έδωσαν τα αναγκαία υλικά αγαθά να μεγαλώσεις και να τραφείς, ρούφηξαν όμως ενέργεια από σένα, για να μπορέσουν να επιβιώσουν!

Ποτέ δεν μπόρεσες να εξηγήσεις γιατί δεν σου άρεσε ο εαυτός σου , γιατί δεν συμφωνούσες με τις ίδιες σου τις πράξεις, τα συναισθήματά σου , τις αποφάσεις, τα θέλω σου. Ζούσες μονίμως μέσα σου μία σύγκρουση μία άπειρη μοναξιά !!!
Κι αυτό πολύ απλά, γιατί δεν ήσουν εσύ με σένα αλλά ο ψεύτικος υιοθετημένος εαυτός με σένα ! 

Το θέμα είναι Ξυπνάς ; Πότε ; και Πώς ;  Θα μου πεις … Μα ξύπνιος είμαι !

ΟΧΙ ! Γιατί πολύ απλά ο υιοθετημένος – ψεύτικος εαυτός έχει ναρκώσει τον αληθινό για να μπορέσει να επικρατήσει και να επιβιώσει, ενεργώντας εν αγνοία του, δίχως την σύμφωνη γνώμη του και κρατώντας τον σε μία πλήρη εξάρτηση! Κι αφού μέσα στην άγνοια της ύπνωσης είσαι ανήμπορος ν΄ αντιδράσεις αποκτά εξουσία γίνεται εγωιστής , καταστροφικός … μιας και του εκχώρησες το δικαίωμα χωρίς να το γνωρίζεις:
Nα καταπατήσει και να κυριεύσει την ψυχή και την ζωή σου!

Πότε Ξυπνάς ;

Είναι το σημείο που μέσα σ΄ ένα παραλήρημα παραλογισμού και πόνου θα εκφράζεσαι κάπως έτσι:

“΄Επιασα πάτο”, “Έπεσα χαμηλά”, “Δεν ζω”, “Θέλω να ζήσω”, “Αξίζω κάτι καλύτερο”, “Θέλω ν΄αγαπήσω τον εαυτό μου”! Έχοντας μέσα σου ένα τεράστιο ερωτηματικό: Γιατί ;;;;

Γιατί πολύ απλά κυριαρχεί ο υιοθετημένος, ο αρνητικός, ο ξένος προς τα εσένα εαυτός και το μόνο που έχει καταφέρει είναι, εσύ, ως ναρκωμένος, να βιώνεις τον φόβο, την εξάρτηση, την απόρριψη, τον ψυχικό θάνατο!

Τότε ακριβώς, είναι το κρίσιμο σημείο που θα κάνει την εμφάνισή του ο πραγματικός σου εαυτός για ν΄αποφασίσει: Ζωή ή Θάνατος; Ναρκωμένος ή Ξύπνιος; Σκλαβωμένος ή Ελεύθερος;

Εκεί , κάπου σηματοδοτείται το πότε ξυπνάς!

Όμως βασική προϋπόθεση αν δεν κατάλαβες καλά, για να κάνει την εμφάνισή του ο πραγματικός σου εαυτός, είναι να θέλεις !!!

Να θέλεις τί; Την Αλήθεια!
Που ετυμολογικά η ίδια η λέξη μαρτυράει τον σκοπό της. Είναι το αντίθετο της λήθης, του ύπνου δηλαδή,

Α-λήθεια!
Να θέλεις να ζήσεις απελευθερωμένος από έναν ψεύτικο εαυτό!
Να θέλεις να δεις και ν΄αντιμετωπίσεις τους φόβους σου!
Να θέλεις να συναντήσεις την αιώνια γαλήνη κι ευτυχία που κρύβεται μέσα σου!
Να θέλεις να γνωρίσεις τα όνειρά σου και τον υπέροχο εαυτό σου που όλα αυτά τα χρόνια του έχεις στερήσει την αγάπη σου!

Και κάπως έτσι περνάμε στο πώς ξυπνάς …

Πώς Ξυπνάς ; (Μάχη για επιβίωση υλική και ηθική)

Αν νομίζεις πως τα δύσκολα πέρασαν κάνεις λάθος! Αντιθέτως τώρα αρχίζουν !

Όλα αυτά τα χρόνια μισολιπόθυμη η ψυχή σου πάνω σε μία σχεδία ενός ψεύτικου εαυτού παρασυρόταν από το ρεύμα του συμβιβασμού και της συνήθειας με συνεπιβάτη τον φόβο. Ώσπου! Ο θόρυβος του καταρράχτη της εξάρτησης κι ενός άδοξου τερματισμού σε ξυπνάει από την λήθη και με λιγοστές δυνάμεις πασχίζεις να βγεις στην όχθη του ποταμού για να σωθείς.

Tότε είναι ακριβώς η στιγμή που η επιθυμία σου για ζωή πρέπει να συμμαχήσει με την καρδιά σου και όση δύναμη σου έχει απομείνει, για να δώσουν τις μάχες με τον ψεύτικο – αρρωστημένο εαυτό σου και με κάθε είδους εξάρτηση συναισθηματική και υλική!

Πρέπει να κάνεις πράξη το «αντίθετα»!
Αντίθετα στο ρεύμα των ανθρώπων που σε παρασύρουν με ψεύτικα λόγια, αντίθετα στις συνήθειες, αντίθετα στο βόλεμα, αντίθετα στην υποκρισία, αντίθετα στον μέχρι τότε γνωστό εαυτό σου!

Ξέρεις ότι είναι μονόδρομος! Ξέρεις ότι πρέπει ν΄αφήσεις πίσω σου ότι νόμιζες ζωή! Ν’αφήσεις πίσω σου πρόσωπα που αγαπάς και είναι πάνω στην σχεδία αυτής της ψεύτικης ζωής, γιατί κι αυτά εν αγνοία τους βρίσκονται εκεί. Με μόνη ελπίδα ότι, εφόσον θα τα έχεις καταφέρει να βγεις στην όχθη της καρδιάς σου ίσως κάποτε, αν θελήσουν κι αυτά να σωθούν, να μπορέσεις να απλώσεις το χέρι, να τα βοηθήσεις.

Μόνο που το ποτάμι είναι ορμητικό! Τα νερά παγωμένα πρέπει να είσαι έτοιμος να ταπεινωθείς, ν’ αδικηθείς, να κατηγορηθείς, να πονέσεις !
Όμως έχεις ένα μεγάλο όπλο: την επιθυμία να ζήσεις!

Εδώ ακριβώς, θα σου αποκαλύψω κάποια «μυστικά» που ίσως σε βοηθήσουν:
Επικεντρώσου εκεί που θέλεις να φτάσεις!

Μην σε πτοούν οι δυσκολίες! Αδιαφόρησε !
Να σκέφτεσαι μόνο τον τελικό προορισμό σου!
Το μυαλό σου έχει την δύναμη και μπορεί!

Να πειθαρχείς την σκέψη σου. Αν δεν μπορείς,
στην ανάγκη εξασκήσου πάνω σε αυτό. Μην την
χρησιμοποιείς για να σκέφτεσαι την αποτυχία, την
απόρριψη, τον πόνο, την μοναξιά, δηλαδή μία ζωή
μέσα σε φόβους που σε έμαθαν να ζεις.

Σκέψου όμορφα, δημιουργικά μονοπάτια, εκεί που
έχει χαρά, φως, ομορφιά, εκεί που είναι κρυμμένα
τα όνειρά σου!

Αφουγκράσου την καρδιά σου, μόνο αυτή ξέρει!
Τότε θα πιστέψεις σε σένα και όλα τα θαύματα θα αρχίσουν να γίνονται γιατί εσύ είσαι ο θαυματοποιός της ζωής σου, εσύ κι ο δολοφόνος!

Φεβρωνία Σεβαστού 

healingeffect.gr

Ινδονησία: Νεκρή φάλαινα με 115 ποτήρια και άλλα 1.000 πλαστικά αντικείμενα στο στομάχι της

 

Περισσότερα από 115 πλαστικά ποτήρια, 25 πλαστικές σακούλες, δύο σαγιονάρες και περισσότερα από 1.000 μικρότερα κομμάτια πλαστικού βρέθηκαν στo στομάχι μίας φάλαινας που εντοπίστηκε νεκρή στην ανατολική Ινδονησία, ενισχύοντας τις ανησυχίες των περιβαλλοντολόγων για τη ρύπανση των ωκεανών με πλαστικό.


«Αν και δεν μπορούμε να εξακριβώσουμε τις αιτίες του θανάτου, τα ευρήματα που ανιχνεύσαμε είναι πραγματικά τρομερά», δήλωσε η συντονιστής του γραφείου της WWF στην Ινδονησία, προσθέτοντας ότι δεν μπορεί να καταλήξει αν η κατάποση πλαστικών αποδείχθηκε μοιραία για το μήκους 9,5 μέτρων θηλαστικό, δεδομένου ότι το κουφάρι του βρέθηκε σε προχωρημένη αποσύνθεση.

Με πληθυσμό 260 εκατομμυρίων, η Ινδονησία θεωρείται η δεύτερη χώρα στον κόσμο μετά την Κίνα, όσον αφορά στην ρύπανση των ωκεανών με πλαστικό, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε τoν Ιανουάριο στο επιστημονικό περιοδικό Science.

Παράγει 3.2 εκατομμύρια τόνους πλαστικού κάθε χρόνο, εκ των οποίων τα 1.29 καταλήγουν στους ωκεανούς.


Πηγή: Associated Press

Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιος

Κοσμοϊστορικά γεγονότα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας και εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε. Κάθε μέρα που περνάει η ηλεκτρονική διακυβέρνηση έρχεται ένα βήμα πιο κοντά, και οι καθημερινές συνήθειες των ανθρώπων ανά τον κόσμο αλλάζουν οριστικά.

Συνήθειες όπως από πού παίρνεις τα τρόφιμα για το σπίτι, από πού ψωνίζεις τις βιταμίνες και τα σαπούνια σου, από πού παίρνεις παπούτσια για το παιδί σου και ακόμα και προφυλακτικά.

Επίσης αλλάζει δομικά ο τρόπος που εργαζόμαστε. Από κει που θεωρούμε δεδομένο ότι για να δουλέψεις ξυπνάς νωρίς, ντύνεσαι τα ρούχα της δουλειάς, παίρνεις το μετρό ή το λεωφορείο ή ακόμη και το αυτοκίνητό σου, φτάνεις στη δουλειά σου και ανοίγεις το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σου, πας στο χώρο συνεργασίας και συναντιέσαι με τους συνεργάτες σου, κανείς αυτό που αποτελεί τον κύριο κορμό της εργασίας σου, γυρνάς σπίτι και βλέπεις την οικογένεια σου και μετά ξεκουράζεσαι ως το επόμενο πρωί, αυτό αλλάζει ριζικά. Συναντήσεις επί συναντήσεων, χρόνος στον δρόμο προς και από τους πελάτες σου, βενζίνες, αεροπορικά ταξίδια για δουλειά, ρούχα εργασίας, καθημερινό βάψιμο (για τις γυναίκες κυρίως), αλλάζουν.

Μια νέα καθημερινότητα αυτο-αποκαλύπτεται βίαια σε δισεκατομμύρια ανθρώπους, καθημερινά.

Λιγότερες ανάγκες, δουλειά από το σπίτι, συναντήσεις με διαδικτυακές πλατφόρμες, μεγαλύτερη απόδοση στη δουλειά σε λιγότερο χρόνο, μειωμένα μεταφορικά κόστη, μικρότερες ανάγκες για Μέσα Μαζικών Μεταφορών, λιγότεροι καφέδες, λιγότερα κοστούμια και φορέματα, λιγότερη βενζίνη, ανάγκη για ταχύτερο Ίντερνετ, για ισχυρότερο υπολογιστή, για μεγαλύτερες υπολογιστικές δεξιότητες, για λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους, για λιγότερα αμάξια, για περισσότερα πράγματα να συζητάς με τα παιδιά και τη σύντροφό σου, περισσότερος χρόνος να μάθεις κάτι καινούργιο. Ακόμα και να ψηφίσεις κυβέρνηση μπορείς από το σπίτι σου είτε ζεις στη χώρα σου είτε στο εξωτερικό. Ακόμη και να αλλάξεις δουλειά.

Ακόμη γίνονται γιγάντια άλματα στην ιατρική επιστήμη, και στη βιοτεχνολογία. Νέα εμβόλια καινούργιας τεχνολογίας δοκιμάζονται πρώτη φορά μαζικά σε ανθρώπους, που ως χτες είχαν δοκιμαστεί μόνο σε κτηνιατρικές εφαρμογές με γιγάντιες επενδύσεις στην ασφάλεια τους και με την αποτελεσματικότητα τους να εκτοξεύεται από το 50%-60% στο 90%. Αντί να παίρνουν ένα μέρος του ιού και να μαθαίνουν στο ανθρώπινο σώμα πώς να τον "μυρίσει" για να του επιτεθεί να τον σκοτώσει, νέες τεχνολογίες επιτρέπουν στη βιολόγο να φτιάξει μια "υπορουτίνα στόχευσης" με εντολές σαν ο ανθρώπινος οργανισμός να ήταν ένα πρόγραμμα, και να εξοντώσει την απειλή, και μετά από λόγους μήνες να σβήσει απλά τον εαυτό της από το RNA που έχει καταγραφεί.

Ανείπωτη εξέλιξη περιμένει την ανθρωπότητα μόλις μάθει και δοκιμάσει σε μεγάλη κλίμακα την πρωτόγνωρη εμπειρία της αυτοεξέλιξης του ίδιου του γονιδιώματος του ανθρώπου.

Ταυτόχρονα η εργασία θα αλλάξει επιτρέποντας σε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων να δουλεύουν από τον δικό τους χώρο, παράγοντας μεγαλύτερες αξίες σε λιγότερο χρόνο.

Επίσης εκατοντάδες εκατομμύρια κόσμου θα βρεθούν χωρίς εμπορεύσιμες δεξιότητες και χωρίς επαρκείς θέσεις εργασίας για αυτό που κάνουν, με ηλικίες ή με γνωστικές δεξιότητες ανεπίδεκτες επανεκπαίδευσης, σε περιοχές χωρίς υποδομές και σε κράτη που βρίσκονται δεκαετίες πίσω στην τεχνολογία που καλπάζει στον ανεπτυγμένο κόσμο.


Και όλα αυτά πριν έρθουν τα ρομπότ για να αλλάξουν τη βιομηχανία και την έννοια του βιομηχανικού εργάτη, δεκαετίες πριν εμφανιστεί το Singularity στην τεχνητή νοημοσύνη μετά από την έλευση του οποίου είναι αδύνατον να φανταστούμε πώς θα μοιάζει το μέλλον.

Ο κόσμος αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς από την βίαια πραγματικότητα που επέβαλε ο κορονοϊός. Σε λίγες εβδομάδες βλέπουμε αλλαγές που ήθελαν χρόνια ή δεκαετίες για να έρθουν με την ομαλή εξέλιξη. Και αυτά συμβαίνουν πριν ακόμα μειωθεί η εργασία σε τρεις ή τέσσερεις μέρες τη βδομάδα και 6 ώρες την εργάσιμη ημέρα, πριν βρεθεί τρόπος να έχει καθένας ένα ελάχιστο εθνικό εγγυημένο εισόδημα ακόμα και αν δεν μπορεί να βρει δουλειά για μια δεκαετία. Πριν προλάβουμε να πεθάνουμε εμείς που είδαμε τηλέφωνο στο σπίτι μας με πενταψήφιο αριθμό και μονόχρωμη τηλεόραση στο σπίτι μας στο δημοτικό και συσκευή VHS βίντεο στο γυμνάσιο.

Δεν ξέρω αν μπορούμε να προβλέψουμε πώς ακριβώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στην οικονομία μετά από δυο χρόνια, αν θα είμαστε καλύτερα σε προσωπικό επίπεδο ή χειρότερα, αν φταίει ο ιός ή ο ιός είναι απλά η δικαιολογία.

Σίγουρα νιώθω όμως πως θα είμαστε διαφορετικά, από το ατομικό επίπεδο ως το πλανητικό μέγεθος. Θα αναγκαστούμε να κάνουμε άλμα στα σκοτεινά.

Δεν ξέρω πού θα προσγειωθούμε, καλύτερα ή χειρότερα (πάντα ελπίζουμε στο καλύτερο), αλλά ήθελα να σας πω ότι όπου και να είναι αυτό, σίγουρα δεν θα είναι πίσω στον Δεκέμβριο του 2019.

Του Άγη Βερούτη

https://www.capital.gr/

Πλαστικά, πλαστικά, πλαστικά Πιστεύεις πως ξέρεις να ανακυκλώνεις σωστά;

Το θέμα μας, όπως έχεις καταλάβει, είναι τα πλαστικά. Πως θα τα ανακυκλώσουμε σωστά αλλά και πως θα τα μειώσουμε στην καθημερινότητά μας.

Μπορείς να φανταστείς πόσα κιλά πλαστικά παράγει στην Ελλάδα κάθε ένας από εμάς; 68 κιλά! Ναι ναι σωστά κατάλαβες! Από αυτά μόλις το 10% οδηγείται στην ανακύκλωση. Το υπόλοιπο καταλήγει κυρίως σε χωματερές, ενώ ένα σημαντικό κομμάτι πλαστικών σκουπιδιών διαρρέει στο φυσικό περιβάλλον, ρυπαίνοντας θάλασσες, ακτές και χερσαία οικοσυστήματα. Σχεδόν 11.500 τόνοι πλαστικών καταλήγουν κάθε χρόνο στις ελληνικές θάλασσες. 

Σαν να πετάμε δηλαδή κάθε μέρα πάνω από 1.000.000 άδεια πλαστικά μπουκάλια στη θάλασσα.







Tα πλαστικά που καταλήγουν στο περιβάλλον παραμένουν εκεί για πολλά πολλά χρόνια και σιγά σιγά διαλύονται σε μικρότερα κομμάτια, αρκετά εκ των οποίων γίνονται θανατηφόρα τροφή για ψάρια, πουλιά και θαλάσσια θηλαστικά. Βρισκόμαστε όλοι παγιδευμένοι σε ένα πλαστικό αδιέξοδο. Θα σε βοηθήσουμε όμως να το ξεπεράσεις.

Θα ξεκινήσουμε με ένα quiz. Ανακυκλώνεις σωστά; Μήπως αλλάζοντας λίγο τις συνήθειες σου θα καταφέρεις να μην χρησιμοποιείς τόσο μεγάλη ποσότητα πλαστικού; Προσοχή: σε κάποιες ερωτήσεις υπάρχουν πάνω από μια σωστές απαντήσεις οι οποίες όμως βαθμολογούνται διαφορετικά, ενώ κάποιες απαντήσεις έχουν αρνητική βαθμολόγηση!

Πόσο πιστεύεις θα σκοράρεις με άριστα το 22;

Κάνε το quiz

Πως τα πήγες; Δεν είναι πάντα πολύ εύκολο να ξεχωρίσεις τι ανακυκλώνεται και με τη σήμανση που διαθέτουν δεν βγάζουμε άκρη. Πλαστική συσκευασία, πλαστικό ποτήρι, πλαστικά παιχνίδια. Τελικά ανακυκλώνονται ή όχι; Υπό ποιες προϋποθέσεις; Αφού κάνεις το κουίζ, δες τις απαντήσεις στον πρακτικό οδηγό για την ανακύκλωση των πλαστικών ειδών, μαζί με μερικές συμβουλές για την αντικατάστασή τους.


Δες τον οδηγό


Αφιερώνοντας λίγο από το χρόνο μας, θα καταφέρουμε μαζί να μειώσουμε τη χρήση πλαστικού αλλά και να ανακυκλώνουμε σωστά! 

Να ξεκινήσουμε από σήμερα;

Αν βρήκες το άρθρο ενδιαφέρον προωθησέ το στα social media η στο email ενός φίλους σου.

Ανθρωπος και μικρόβια, μια αέναη μάχη

Για τους εφήβους που αρχίσαμε να οριοθετούμε τον εαυτό μας μέσα στον κόσμο στη (μάλλον μακρινή πια) δεκαετία του 1980 ορισμένες από τις ομορφότερες ώρες εκείνης της νεότητας είναι συνδεμένες με την ανάγνωση του αριστουργηματικού μυθιστορήματος του Μάρκες «Έρωτας στα χρόνια της χολέρας». Το κίτρινο βιβλίο (με τη φωτογραφία του συγγραφέα-μάγου σε ολόκληρο το οπισθόφυλλο) έγινε στο μυαλό πολλών από εμάς το συνώνυμο ενός προσδοκώμενου ευτοπικού κόσμου όπου τα ποταμόπλοια θα μεταφέρουν τις πιο μεγάλες νοσταλγίες, οι άνθρωποι θα δοξάζονται μέσα στο διάπυρο πάθος και οι ανυπεράσπιστοι έρωτες θα κρατούν για πάντα.


Τρεις δεκαετίες αργότερα, διαβάζοντας για την ασιατική χολέρα του 1817 (την πρώτη από τις εφτά μεγάλες παγκόσμιες πανδημίες χολέρας) διαπίστωσα πως τα ευτοπικά μέσα μου «χρόνια της χολέρας» ήταν στην πραγματικότητα χρόνια απερίγραπτης φρίκης, πόνου και δυστυχίας: οι περιγραφές αναφέρουν πως εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι (συνολικά 1,1 εκατ. ανθρώπων σε εκείνη την πρώτη ασιατική χολέρα του 19ου αιώνα) σωριάζονταν καταγής, πέθαιναν μέσα στα περιττώματά τους από διαρκείς διάρροιες, εμετούς και μυϊκούς σπασμούς που μέσα σε λίγες ώρες οδηγούσαν σε θάνατο από αφυδάτωση.

Μια σκέψη

Τους τελευταίους μήνες πιάνω συχνά τον εαυτό μου να σκέφτεται ή και να επαναλαμβάνει συνέχεια μια σκέψη που διάβασα μάλλον μηχανικά τον περασμένο Ιανουάριο: Οι μεγάλες κρίσεις της Ιστορίας είναι εξαιρετικά γοητευτικές ή και συναρπαστικές όταν διαβάζεις για αυτές –διαβάζοντας τις μαρτυρίες για τον όλεθρο που προκάλεσαν έχεις μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αναστοχαστείς για την ανθρώπινη κατάσταση και το απρόβλεπτο πεπρωμένο του ανθρώπινου είδους–, όταν όμως τις ζεις, βιώνονται με τρόπο τρομακτικό ή και ανυπόφορο. Η παγκόσμια πανδημία της COVID-19 και η οικονομική, βιοπολιτική και ανθρωπιστική κρίση που επιφέρει (και θα επιφέρει) έφερε με βία αυτήν την αλήθεια στο προσκήνιο των ανθρώπων της Δύσης. Γενιές που μεγάλωσαν σε καιρούς ειρήνης και ήταν συνηθισμένες (ή και εθισμένες) να αντιμετωπίζουν την Ιστορία ως ανάγνωσμα ή και ντοκιμαντέρ των περασμένων φριχτών καιρών, ως συναρπαστικό πλαίσιο ταινίας εποχής και βιοπολιτικό φόντο παθιασμένων μυθιστορημάτων, εδώ και μερικούς μήνες βρέθηκαν έντρομες μπροστά σε ένα βιοπολιτικό (αλλά και ερμηνευτικό) κενό: Μια πανδημία ενός μάλλον ήπιου αλλά εξαιρετικά μεταδοτικού αναπνευστικού ιού, με πολύ μικρή θνητότητα (όπως όλα δείχνουν περίπου διπλάσια από αυτή της κοινής γρίπης) καταργεί όλες τις σταθερές του δυτικού τρόπου ζωής, ενοχοποιεί την εγγύτητα και τη φυσική επαφή, υπονομεύει τον τρόπο που αναπνέουμε, κλείνει τις κοινωνίες στο σπίτι επιβάλλοντας καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης και σμπαραλιάζει την παγκόσμια οικονομία, αναποδογυρίζοντας τις ζωές όλων των ανθρώπων του πλανήτη και καταστρέφοντας πολλά εκατομμύρια από αυτούς.

Το βιβλίο της Ντόροθι Κρόουφορντ «Θανατηφόροι σύντροφοι» (αγγλική έκδοση 2018, ελληνική έκδοση 2020 από τις εκδόσεις Οξύ, σε μετάφραση της Κίκας Κραμβουσάνου) είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να συνδέσουμε αυτό το αμήχανο βιοπολιτικό κενό που ζούμε με την ιστορία των επιδημιών και των πανδημιών και την επώδυνη όσο και καθοριστική επίδρασή τους στην ιστορική και πολιτισμική πορεία του ανθρώπου.


Η Κρόουφορντ (γενν. 1950, καθηγήτρια Ιατρικής Μικροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου με ιδιαίτερη ενασχόληση με την εκλαΐκευση της Ιατρικής) ξεκινώντας με τον SARS (Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο) του 2003 κάνει μια αναδρομή στην ιστορία των μικροβίων από την Προϊστορία μέχρι την Αρχαιότητα και μέχρι τις μέρες μας. Φυσικά όλες οι μεγάλες πανδημίες που διαμόρφωσαν την Ιστορία βρίσκονται στις σελίδες της: Ο λοιμός της Αθήνας του 430 π.Χ. (εικάζουμε πως ήταν μια επιδημία τύφου ή ιλαράς), o λοιμός των Αντωνίνων του 165 μ.Χ. (η πανούκλα που σάρωσε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Μάρκου Αυρηλίου), η βουβωνική πανώλη του Ιουστινιανού του 542 μ.Χ. και, φυσικά, η «μητέρα όλων των πανδημιών», ο φρικτός Μαύρος Θάνατος του 1348.
Αυτή η επιδημία βουβωνικής πανώλης που μέσα σε 5 χρόνια (1348-1353) σκότωσε το 1/3 (περίπου τα 25 από τα 75 εκατομμύρια ανθρώπων) του πληθυσμού της Ευρώπης και το 1/4 (περίπου τα 120 από τα 470 εκατομμύρια) του συνολικού πληθυσμού της Γης. Η μαύρη πανούκλα σημάδεψε όσο καμία άλλη πανδημία τον ανθρώπινο πολιτισμό σε κάθε λογής έκφανση της ζωής και της τέχνης: Δεν είναι λίγοι οι ιστορικοί που υποστηρίζουν πως η Αναγέννηση (άρα και ολόκληρος ο πολιτισμός της Δύσης) ήταν πρώτα μια αντανακλαστική αντίδραση των αστικών στρωμάτων της Ευρώπης που μετά τον Μαύρο Θάνατο θέλησαν να επαναπροσδιορίσουν τον κανόνα της ζωής τους.

Προχωρώντας στο πέρασμα των αιώνων η Κρόουφορντ φτάνει στον 20ό αιώνα κατά τον οποίο δεσπόζουν, στην αρχή και το τέλος του, δύο από τις πλέον θανατηφόρες πανδημίες της Ιστορίας: η ισπανική γρίπη του 1918-1921 με σχεδόν 50 εκατομμύρια νεκρούς και ο ιός του HIV που μέχρι σήμερα μετράει τουλάχιστον 37 εκατομμύρια καταγεγραμμένους νεκρούς (το πραγματικό νούμερο είναι πιθανότατα πολύ μεγαλύτερο). Η Κρόουφορντ χρησιμοποιεί τον HIV για να καταδείξει αυτό που ξέρουμε από την απαρχή της Ιστορίας: πως η νόσος τρέφεται από τη φτώχεια. Στη Δύση σήμερα τα αντιρετροϊκά φάρμακα έχουν καταστήσει τον HIV μια απολύτως αντιμετωπίσιμη χρόνια νόσο. Στην Υποσαχάρια Αφρική αντιθέτως το 54% των νοσούντων δεν λαμβάνει καμία ουσιαστική θεραπεία – και εκεί το ποσοστό των φορέων ξεπερνάει το 18% του συνολικού πληθυσμού. Είναι προφανές πως στα χρόνια που έρχονται η εκατόμβη των εκατομμυρίων νεκρών του HIV θα ακολουθηθεί από μία ακόμη μεγαλύτερη.

Mέρος της Φύσης

Το βιβλίο της Κρόουφορντ αναλαμβάνει τον ρόλο ενός εκλαϊκευτικού επιστημονικού-ιστορικού βιβλίου. Καταγράφει (κάποιες φορές με τρόπο συναρπαστικό) την ιστορία των μικροβίων και την εξακολουθητική σχέση της με την πολιτισμική Ιστορία του ανθρώπου και κάνει σαφές στο μυαλό του αναγνώστη πως τα μικρόβια είναι αναπόσπαστο μέρος της Φύσης – άρα και αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης πορείας.

Η Κρόουφορντ εστιάζει την προσοχή της στη «μάχη» μεταξύ του έλλογου ανθρώπου με την παντοδύναμη νοημοσύνη του από τη μια και την ακαταμάχητη διαρκή προσαρμοστικότητα των άλογων μικροβίων από την άλλη – μια «μάχη» στην οποία ο άνθρωπος διαρκώς υπερισχύει όπως δείχνει η θριαμβική καμπύλη της αύξησης του πληθυσμού τα τελευταία 100 χρόνια. Επίσης αναφέρεται στο πώς τα μικρόβια «αποκρίνονται» στη μάχη αυτή διεισδύοντας στις καινούργιες παραμέτρους του τρόπου ζωής των ανθρώπων: ευνοούνται από την εκρηκτική αύξηση των ταξιδιών αλλά και από την όλο και μεγαλύτερη παρέμβαση του ανθρώπου στη Φύση τα τελευταία εκατό χρόνια. 

Από εκεί και πέρα, πιστό στον εκλαϊκευτικό του χαρακτήρα, το βιβλίο αποφεύγει οποιαδήποτε ιστορική αναγωγή ή πολιτική κρίση, αφήνοντάς την στη διάθεση και στην αναστοχαστική ανάγκη του αναγνώστη του. Είναι ένα βιβλίο δεδομένων και όχι ένα βιβλίο θέσεων – και υπηρετεί τον διόλου ευκαταφρόνητο προσανατολισμό του εξαιρετικά.

Η COVID-19 καταργεί όλες τις σταθερές του δυτικού τρόπου ζωής, ενοχοποιεί την εγγύτητα και τη φυσική επαφή, κλείνει τις κοινωνίες στο σπίτι, σμπαραλιάζει την παγκόσμια οικονομία αναποδογυρίζοντας τις ζωές όλων των ανθρώπων του πλανήτη.

Το πικρό ερώτημα: Πώς μετράμε τη ζωή και τον θάνατο;

Είναι περισσότερο από βέβαιο πως στην επόμενη έκδοση των «Θανατηφόρων συντρόφων» θα υπάρχει ένα εκτενέστατο κεφάλαιο (ή κι ένα ολόκληρο δεύτερο βιβλίο;) για την COVID-19 και το υγειονομικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό αποτύπωμά της. Ωστόσο, όπως όλα δείχνουν, στην περίπτωση της COVID-19 θα υπάρξει για πρώτη φορά στην Ιστορία μια αντίφαση. Το υγειονομικό αποτύπωμα της πανδημίας του κορωνοϊού θα είναι δυσανάλογα μικρότερο από το αντίστοιχο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό.
Εξηγούμαι: Προφανώς ο κάθε θάνατος ενός ανθρώπου είναι ένα ανεπανάληπτο και απόλυτα οδυνηρό γεγονός – και σαφώς ο καθένας μας φοβάται τον κορωνοϊό (και ο γράφων πρώτος από όλους). Η ψυχρή αλήθεια όμως είναι πως τα νούμερα των ανθρώπων που δείχνει να σκοτώνει η COVID-19 δεν μπορούν, ούτε ως απόλυτα νούμερα, ούτε, πολύ περισσότερο, κατά αναλογία, να συγκριθούν με τις μεγάλες πανδημίες της Ιστορίας. Η καθεαυτή πανδημία του κορωνοϊού υπολογίζεται πως θα αφήσει πίσω της περίπου 2 εκατομμύρια νεκρούς που θα νοσήσουν από αυτόν (στα δυσοίωνα σενάρια το νούμερο ανεβαίνει στα 3 εκατομμύρια). Στη συντριπτική τους πλειονότητα αυτοί οι άνθρωποι είναι ηλικιωμένοι – δηλαδή άνθρωποι που έχουν διαγράψει έναν κύκλο ζωής, άρα ο ψυχικός και κοινωνικός πόνος που προκαλεί η απώλειά τους είναι λογικά μικρότερος. 

Σύμφωνα με το www.worldometers.info/world-population, ο πληθυσμός της Γης τη μέρα που γράφεται αυτό το κείμενο είναι 7.823.546.000 άνθρωποι – και μέχρι το βράδυ θα έχει αυξηθεί κατά 150.000 ανθρώπους. Μέσα στο τόσο επώδυνο (εξαιτίας της COVID-19) 2020 ο πληθυσμός της Γης θα έχει αυξηθεί κατά 75 εκατομμύρια ανθρώπων. Πώς μπορεί η παραπάνω αναλογία να συγκριθεί με τον Μαύρο Θάνατο που μείωσε τον πληθυσμό της Γης κατά το 1/4 (χρειάστηκαν τρεις αιώνες για να επανέλθει η ανθρωπότητα στα ίδια δημογραφικά δεδομένα) ή με την ισπανική γρίπη του 1918-1921 που σκότωσε σχεδόν 50 εκατομμύρια ανθρώπων σε συνολικό πληθυσμό 1,3 δισ.;

Αντίθετα, το οικονομικό/κοινωνικό/πολιτικό και πολιτισμικό αποτύπωμα της COVID-19 θα είναι συντριπτικό. Για πρώτη φορά στην Ιστορία πάνω από τον μισό πληθυσμό της Γης και το σύνολο του δυτικού κόσμου υποβλήθηκαν σε αλλεπάλληλα lockdowns – με ό,τι συνεπιφέρουν αυτά. H οικονομική (άρα και η βιοπολιτική) καταστροφή θα είναι ανυπολόγιστη (δεν μπορεί να βρεθεί αυτή τη στιγμή μια έγκυρη πρόβλεψη). Και αυτή η καταστροφή θα ανατρέψει σε πολλά επίπεδα τις ζωές των ανθρώπων της Δύσης – και, σύμφωνα με την θεωρία της συνώθησης, θα οδηγήσει σε καταστροφή πολλά εκατομμύρια απελπισμένων πληθυσμών του Τρίτου Κόσμου που, έτσι κι αλλιώς, ζουν στο όριο της απελπισίας.

Διακινδυνεύω μια πρόβλεψη: εφόσον, όπως όλα δείχνουν, η COVID-19 θα νικηθεί από την επιστήμη της Δύσης με μία σειρά εμβολίων (που αναπτύχθηκαν με πρωτοφανή ταχύτητα) θα καταγραφεί στις δέλτους μάλλον της οικονομικής και βιοπολιτικής ιστορίας παρά της ιστορίας των μεγάλων πανδημιών της ανθρωπότητας. Γιατί η οικονομική κρίση που θα προκαλέσει ο κορωνοϊός θα είναι το μείζον γεγονός – και θα δημιουργήσει απείρως περισσότερο θάνατο, πόνο και ανισότητες από την ίδια την αρρώστια. Και αν η Δύση θα ελέγξει με κάποιους τρόπους τον πόνο και την καταστροφή στις επικράτειες των χωρών της, ο Τρίτος Κόσμος θα πληρώσει το τίμημα με εκατομμύρια θανάτους. Η έκθεση του ΟΗΕ (ήδη από τον περασμένο Απρίλιο) υπολογίζει πως λόγω της COVID-19 οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν κίνδυνο ζωής από την πείνα μέσα στο 2021 θα αυξηθούν από 135 εκατομμύρια σε 265 εκατομμύρια. Νομίζω πως μας χρειάζεται αρκετή ώρα για να αισθητοποιήσουμε τι σημαίνουν αυτά τα νούμερα.

Εδώ έρχεται το πικρό πολιτικό ερώτημα (που απουσιάζει από το βιβλίο της Κρόουφορντ αλλά γεννιέται μέσα από αυτό): Πώς μετράμε τα θύματα μιας πανδημίας; Από ποια σκοπιά και με ποια ηθική; Και εν τέλει: ποιοι κρατάμε τη ζυγαριά με την οποία μετράμε τη ζωή και τον θάνατο, των άλλων και τον δικό μας;

* Ο κ. Θανάσης Τριαρίδης είναι συγγραφέας και υπεύθυνος των διαδικτυακών σεμιναρίων για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό «Τα μελένια λεμόνια». Τελευταίο του βιβλίο, η ποιητική συλλογή «Θα μας ξεπλύνει η θάλασσα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Guttenberg.

https://www.kathimerini.gr/culture/561157240/anthropos-kai-mikrovia-mia-aenai-machi/?fbclid=IwAR2tS8vVigU-hQsHZ4F6hnEVXaXjcjL3AMXgjyLuocT147NqdqXC2EQwcwg

«Κοντά» σε μια διεθνή συμφωνία κατά της ρύπανσης από πλαστικά

Προς μια νέα παγκόσμια συμφωνία κατά της περιβαλλοντικής μόλυνσης από πλαστικά οδεύει η πλειοψηφία των κρατών-μελών του ΟΗΕ. Η συμφωνία στοχεύει στην εξάλειψη των πλαστικών αποβλήτων που ρυπαίνουν τις θάλασσες, καταστρέφουν τη θαλάσσια ζωή και αποτελούν αιτία θανάτου τεράστιου αριθμού θαλάσσιων θηλαστικών. Παρόλα αυτά, Μ. Βρετανία και ΗΠΑ, οι δύο μεγαλύτεροι παραγωγοί πλαστικών απορριμάτων παγκοσμίως, δε δείχνουν ιδιαίτερη πρόθεση να συμβάλλουν στο διάλογο που έχει ανοίξει στη διεθνή κοινότητα, ώστε να υπάρξει μια πολυμερής συμφωνία.

Ομάδα εργασίας του ΟΗΕ συνεδρίασε με τηλεδιάσκεψη την περασμένη βδομάδα, προκειμένου να συζητηθεί το φαινόμενο της πλαστικής ρύπανσης και των επιπτώσεών της στο περιβάλλον. Πάνω από τα 2/3 των χωρών του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένων των Αφρικανικών, Βαλτικών, Βόρειων και Αρκτικών χωρών, καθώς και εκείνων της Καραϊβικής και της ΕΕ, δήλωσαν πρόθεση διαμόρφωσης μίας νέας συμφωνίας. Η συνθήκη θα προσομοιάζει σε εκείνη του Παρισιού.

Σημειώνεται, ότι η εκροή πλαστικών στους ωκεανούς αναμένεται να τριπλασιαστεί μέχρι το 2040, δεδομένων των ρυθμών που ακολουθεί η παραγωγή, η κατανάλωση και η διαχείρισή τους. Αυτό μεταφράζεται σε έως και 29 εκατομμύρια τόνους το χρόνο, που ισοδυναμεί με 50 κιλά για κάθε τετραγωνικό μέτρο ακτογραμμής στον κόσμο. Οι μέχρι στιγμής ανακοινωμένες και καταβληθείσες προσπάθειες της διεθνής κοινότητας, εκτιμώνται να μειώσουν την ένταση πλαστικών απορριμάτων κατά μόνο 7%. Στο μεταξύ, μόλις βρεθούν στη θάλασσα, τα πλαστικά διασπώνται σε μιρκροτμήματα, και στη συνέχεια καταναλώνονται από έμβιους οργανισμούς, με αποτέλεσμα την αποψίλωση της θαλάσσιας ζωής κάθε χρόνο και περισσότερο.

Με βάση τα παραπάνω, η πολιτική κινητοποίηση έχει υπάρξει θετική για την επίτευξη μιας συμφωνίας που θα αναχαιτίζει την μόλυνση των υδάτων και θα θέτει επί τάπητος την επικινδυνότητα του πλαστικού για το περιβάλλον, καθώς και την οικολογική συνείδηση και πολιτική για την ανακύκλωση και ασφαλή διαχείρισή του. Πίσω από αυτή την κατεύθυνση έχουν ήδη ταχθεί αρκετές υπουργικές αποφάσεις χωρών, όπως και μη κυβερνητικές οργανώσεις προστασίας του περιβάλλοντος.

Με πληροφορίες από τον GUARDIAN

efsyn.gr

Η Ελλάδα, παράθυρο στο Κόσμο, με μια Νέα Ματιά... Ένα μήνυμα εμπιστοσύνης στους Έλληνες από τον Άλαν Κοέν / 2012

Μερικές φορές χρειάζεται να αηδιάσουμε εντελώς με τον τρόπο που ζούμε, ώστε να αποκτήσουμε ένα ισχυρό κίνητρο για να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο. 

"Ο πόνος σπρώχνει, ενώ το όραμα έλκει".




Ένα μήνυμα εμπιστοσύνης στους Έλληνες από τον Άλαν Κοέν

Το έθνος της Ελλάδας έχει γίνει το επίκεντρο της προσοχής του κόσμου ολόκληρου. Τα μάτια όλων είναι στραμμένα στην κυβέρνηση της Ελλάδας και σ' εσάς τους Έλληνες, για να δουν πώς θα διαχειριστείτε τις σημαντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζετε. Για μία ακόμα φορά, η Ελλάδα βρίσκεται στο προσκήνιο του πεπρωμένου της ανθρωπότητας, χαρτογραφώντας το μονοπάτι που οδηγεί μπροστά. Οι πράξεις σας και η συμπεριφορά σας θα ανοίξουν το δρόμο που θα ακολουθήσουν άλλα έθνη και άλλοι λαοί.

Επειδή συγκαταλέγω τους Έλληνες ανάμεσα στους πιο αγαπημένους αδελφούς και αδελφές μου, θα ήθελα να σας προσφέρω κάποιες προοπτικές που ελπίζω ότι θα σας βοηθήσουν να κινηθείτε με χάρη μέσα από αυτή την κρίση και να βγείτε θριαμβευτές. Μετά από πολλά χρόνια δουλειάς με ανθρώπους και ομάδες που στέκονταν σε κρίσιμα σταυροδρόμια, έχω γίνει ένα είδος ειδικού στη διαχείριση κρίσεων, κυρίως στην πνευματική διάσταση της ζωής.

Για να ξεκινήσετε, επαναπροσδιορίστε την κατάσταση που βρίσκεται μπροστά σας ως θετική ευκαιρία. Όπως σας έχουν πει, η κινεζική λέξη για την "κρίση" προέρχεται από δύο άλλες λέξεις: "κίνδυνος" και "ευκαιρία". Και ναι, υπάρχει κίνδυνος, και ναι, υπάρχει ευκαιρία. Όσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος, τόσο σπουδαιότερη η ευκαιρία. Αντί να βλέπετε την οικονομική και πολιτική κατάσταση σαν τοίχο, θεωρήστε την ως πόρτα. Όταν ανακαλύψετε την πόρτα και τη διαβείτε, τότε θα περάσετε, στην άλλη πλευρά και θα ζήσετε μια πιο πλούσια ζωή.

Το 2012 και τα αμέσως επόμενα χρόνια είναι χρόνια τεράστιας μεταμόρφωσης / αλλαγής. Πολλά από τα παλιά συστήματα της οικονομίας, της θρησκείας, της εκπαίδευσης, των επιχειρήσεων, της πολιτικής και άλλων θεσμών, που κάποτε θεωρούνταν σταθερά, στερεά και αξιόπιστα, τώρα γκρεμίζονται. Διαλύονται επειδή έχουν γίνει δυσλειτουργικά. Δεν εξυπηρετούν το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν αρχικά και δεν βοηθούν τους ανθρώπους που τα χρειάζονται.

Δεν μιλώ μόνο για την Ελληνική οικονομία, αλλά και για την παγκόσμια, έτσι όπως έχει καταλήξει να είναι. Όταν οι άνθρωποι και οι θεσμοί είναι υγιείς και ευθυγραμμισμένοι με την ακεραιότητα, τότε αναπτύσσονται και ευημερούν. Όταν τα συστήματα δεν είναι ευθυγραμμισμένα με την υπηρεσία, η δύναμη της ζωής τα έχει εγκαταλείψει και πρέπει να καταρρεύσουν και να πεθάνουν, για το κοινό καλό.

Εάν δεν αναγνωρίσετε ότι υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος για να ζήσετε, θα φοβάστε και θα αντιστέκεστε στα συστήματα που πεθαίνουν. Θα γαντζώνεστε σε αυτά, συνεχίζοντας την προσπάθεια να τα διορθώσετε, και θα αγωνίζεστε να τα κρατήσετε ζωντανά.

...

Αλλά αν ένα σύστημα δεν βρίσκεται σε αρμονία με την καλοσύνη ή την αποτελεσματικότητα, ή αν έχει χρησιμοποιηθεί με καταχρηστικό τρόπο και έτσι δεν εξυπηρετεί πλέον το μεγαλύτερο καλό της πλειονότητας, τότε το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί είναι να καταρρεύσει.

Το κλειδί για να κυριαρχήσετε σε αυτή την κατάρρευση είναι να ανυψώσετε το όραμά σας έτσι ώστε να δείτε έναν καλύτερο τρόπο που μπορεί να αντικαταστήσει αυτό το σύστημα, και στη συνέχεια να επικεντρώσετε όλη σας την προσοχή στο θετικό σημείο όπου πρόκειται να πάτε και όχι στο αρνητικό σημείο από το οποίο προέρχεστε. Μερικές φορές χρειάζεται να αηδιάσουμε εντελώς με τον τρόπο που ζούμε, ώστε να αποκτήσουμε ένα ισχυρό κίνητρο για να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο. "Ο πόνος σπρώχνει, ενώ το όραμα έλκει".

Αυτή τη στιγμή, απαιτούνται βαθιά πίστη και εμπιστοσύνη. Χρειάζεται να εμπιστευθείτε την ευρύτερη εικόνα της ζωής, το βαθύτερο επίπεδο της αλλαγής / μεταμόρφωσης, περισσότερο από το επιφανειακό επίπεδο του "φαίνεσθαι".

Όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί δάσκαλοι μας παροτρύνουν να μην ξεγελιόμαστε από τα φαινόμενα, που είναι πάντα παραπλανητικά. Πίσω από τα φαινόμενα, η πραγματικότητα του πνεύματος παραμένει ακλόνητη και σταθερή. Ακόμη και αν τα φαινόμενα δείχνουν έλλειψη, το σύμπαν έχει αφθονία. Η φύση κινείται πάντα προς τη μεγαλύτερη ευημερία.

Αν μπορέσετε, σε μια εποχή εξωτερικής αλλαγής, ακόμη και χάους, να παραμείνετε πιστοί στην εσώτερη γαλήνη και την εμπιστοσύνη, τότε θα αποκτήσετε βαθιά πνευματική γνώση. Είναι εύκολο να είμαστε χαλαροί και χαρούμενοι όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά. Αλλά όταν έρχονται δύσκολες εποχές, τότε είναι η στιγμή να αποδείξουμε τους νόμους του σύμπαντος και να επιτύχουμε αληθινή πνευματική εξέλιξη.
Ως άτομα και ως μέρος της συλλογικής συνείδησης του ελληνικού έθνους και ολόκληρου του κόσμου, έχετε "εγγραφεί" σε αυτή την εμπειρία. Έχουμε ένα "συμβόλαιο ψυχής", να αντιμετωπίσουμε και να κατακτήσουμε αυτά τα ζητήματα. Σας συγχαίρω για το θάρρος σας να εισέλθετε σε ένα χώρο σκοτεινό για να τον φωτίσετε. Το φως που λάμπει στο σκοτάδι είναι πολύ πιο ισχυρό από το φως που λάμπει ανάμεσα σε άλλα φώτα. Αυτός είναι ο ρόλος σας τούτη την κρίσιμη στιγμή: μείνετε σε επαφή με το εσώτερο φως σας, ανεξάρτητα με το τι λένε ή τι κάνουν οι άλλοι. Τότε γίνεστε κυριολεκτικά το φως του κόσμου.

...  Και πάλι η Ελλάδα βρίσκεται στο προσκήνιο της παγκόσμιας αλλαγής. Ακριβώς όπως οδηγήσατε κάποτε τον κόσμο στη δημοκρατία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό, την αρχιτεκτονική, την τέχνη, τη σωματική ευεξία και τον εορτασμό της ζωής, τώρα καλείστε να γίνετε ο παγκόσμιος ηγέτης στην ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ / ΑΛΛΑΓΗ. Παίρνετε μια δύσκολη κατάσταση και τη χρησιμοποιείτε για να αναβαθμίσετε την οικονομία, την κυβέρνηση και το εμπόριο. Δείχνετε στον κόσμο ότι η πραγματική οικονομία φροντίζει όλους όσοι συμβάλλουν σε αυτήν. Λέτε στον κόσμο: "Νοιαζόμαστε για την ποιότητα της ζωής μας. Πιστεύουμε ότι υπάρχουν αρκετά για όλους. Εμείς δεν θα συμβιβαστούμε με μια διαλυμένη οικονομία. Αξίζουμε το καλύτερο και ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ τον τρόπο να το πετύχουμε".

Και άλλα έθνη θα ακολουθήσουν την Ελλάδα στο δρόμο από την κατάρρευση στη θεαματική πρόοδο, από το "αφήνω άλλους να αποφασίζουν για τη μοίρα μου" στην αυτοδιάθεση, από το φόβο στην αγάπη. Μην περνάτε ούτε μια στιγμή επικρίνοντας ή κατηγορώντας. Αντί γι' αυτό, εστιάστε όλη σας την προσοχή και την ενέργεια στην οικοδόμηση του κόσμου στον οποίο θέλετε να ζήσετε, έναν κόσμο πολύ πιο αληθινό και ικανοποιητικό από αυτόν που σας δόθηκε.

Οι προσευχές μου, καθώς και οι προσευχές πολλών εκατομμυρίων στην Αμερική και σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι μαζί σας. Είμαστε εσείς. Πιστεύουμε σε εσάς και αναγνωρίζουμε ότι έχετε τη σοφία και την καρδιά να γίνετε οι αλχημιστές της χιλιετίας, μετατρέποντας το μόλυβδο των κοινότοπων εμπειριών στο χρυσό της πνευματικής αφύπνισης. Ακόμη και όταν η κυβέρνησή σας προσπαθεί να βρει τρόπους για να διαχειριστεί το χρυσό του κόσμου, εσείς πρέπει να επιδιώξετε να βρείτε ένα νέο τρόπο να διαχειριστείτε το χρυσό του πνεύματός σας. Η τράπεζα του πνεύματος δεν μπορεί ποτέ να εξαντληθεί ή να χρεοκοπήσει. Ακριβώς εδώ που βρίσκεστε, ΕΙΣΤΕ πάρα πολύ πλούσιοι. ΤΩΡΑ είναι η ώρα να κάνετε ανάληψη από τον εσωτερικό σας τραπεζικό λογαριασμό και να κάνετε την Ελλάδα, για άλλη μια φορά, το πλουσιότερο έθνος στη Γη.

Η αγάπη, οι προσευχές και οι ευλογίες μου είναι μαζί σας.

Άλαν Κοέν__

Οριάνα Φαλάτσι : Οι Μουσουλμάνοι δε θέλουν να απορροφηθούν αλλά να μας απορροφήσουν

 

Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι». 

Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:

Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων. 

Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει. Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο. 

Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη : ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), για μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί στο Τέξας, στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

Δεύτερον: Για έναν ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το 1875, η Αμερική ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα, οποιοσδήποτε ξένος μπορούσε να μπει ελεύθερα στη χώρα και οι μετανάστες ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι. Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο έθνος, έπρεπε να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει πλούτος του, και γι’ αυτό ακριβώς στις 20 Μαΐου του 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε την Homestead Act. Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής γης. 

Στην Οκλαχόμα, για παράδειγμα, στη Μοντάνα, στη Νεμπράσκα, στο Κολοράντο, στο Κάνσας, στη Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά... Επιπλέον η «Πράξη» δεν ωφελούσε μονάχα τους Αμερικανούς. Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν κακομεταχείρισης, καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους, οποιοσδήποτε (άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά 480 τ.μ. γης. 

Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος, να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει οικογένεια και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική υπηκοότητα. 

Ακολουθώντας τα σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», «Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι περισσότεροι από αυτούς που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι. Ο αριθμός των μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές γηγενών (Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.) εκτοπίστηκαν βίαια και περιορίστηκαν με επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς. 

Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη «Πράξη» που να προσκαλεί τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στη χώρα μας: «Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης στο Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στη Ριβιέρα. 

Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς, δηλαδή τους Τοσκανούς, τους Λομβαρδούς και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε σε καταυλισμούς». Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί οι μετανάστες που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία. Με τα αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη της αλβανικής μαφίας, αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, που προσπαθούν να τους στείλουνε πίσω. 

Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. Εμείς, δεν έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. Δεν έχουμε έρημες περιοχές που πρέπει να κατοικηθούν. Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να εκτοπίσουμε.

Τρίτον: Ακόμη κι η Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει στους ξένους την ίδια επιείκεια που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν. Το 1875, για παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπουν κάποια όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων να υιοθετήσει νόμο που απαγόρευε την είσοδο στη Χώρα σε Πρώην κατάδικους και σε πόρνες. Το 1882, ένας δεύτερος νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς και άτομα για τα οποία υπήρχαν υποψίες ότι θα βλάψουν τη δημόσια ζωή της χώρας. 

Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας νόμος που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές αρρώστιες και σε αναρχικούς. (Ο τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός που αποδιδόταν τόσο σε παλαβούς που δολοφονούσαν προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς που προκαλούσαν γενική αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες). Από εκεί και πέρα, η μεταναστευτική πολιτική έγινε πιο αυστηρή και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως. Στη σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. 

Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων. 

Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. Ανάθεμά τους! 

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής. (Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους, ή κόκκινες σημαίες). Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ... 

Δε θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη, ένιωσα και εξαπατημένη από τους πολιτικούς που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες τους. Αλλά, δε γνωρίζουμε πού κρύβονται». Πού κρύβονται;!; Ελεεινοί καραγκιόζηδες! Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες, και δεν κρύβονταν διόλου. Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους περικυκλώσετε με λίγους ένοπλους αστυνομικούς oι στρατιώτες, να τους φορτώσετε σε φορτηγά, να τους οδηγήσετε σ’ ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι, και να τους στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.

Όσο για τον τελευταίο λόγο που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που ακόμη και ένα διανοητικά καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει. Η Αμερική είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα. Αν αναλογιστείτε ότι η σύσταση του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, θα συμπεράνετε εύκολα ότι σήμερα (έτος 2002) συμπληρώνει μόλις δυο αιώνες ζωής. Επίσης, είναι ένα έθνος μεταναστών. 

Από την εποχή του Mayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών, δηλαδή από πάντα, όλοι οι κάτοικοι της Αμερικής ήταν μετανάστες. Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι κάποιων μεταναστών. Ως έθνος μεταναστών, αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο πλούσιο μείγμα φυλών, θρησκειών και γλωσσών που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον πλανήτη. Ως νεοσύστατο έθνος, έχει πολύ σύντομη ιστορία. Γι’ αυτό, η πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο. Αντίθετα, η Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. 

Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως είναι το παλαιότερο της Δύσης. Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινάει πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’ όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές που προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ έθνος μεταναστών. Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες. Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της. 

Κανένα από τα ξένα έθνη που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει (και Γερμανοί και Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) δεν κατάφεραν να μεταβάλουν την οντότητά μας. Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το σφουγγάρι. …. Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία. Και, παρ’ όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι (σκεφτείτε τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την κουζίνα μας), ποτέ δεν υιοθέτησε συνήθειες του Μουσουλμανικού κόσμου. 

Με κανέναν τρόπο δεν έχει επηρεαστεί από αυτόν. Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη σε μια θρησκεία που ονομάζεται Χριστιανισμός. Σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία... Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. 

Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ψέμα. Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία. Πιστέψτε με, γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. 

Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα όταν γεννήθηκα ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες. Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή τη μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή την Εκκλησία που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Δάντης Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι. 

Μέσα από αυτήν έχω μάθει τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με τη γνώση. Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι τι είναι το Καλό και το Κακό, αν υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος, ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Και, μα τον Θεό...

Βλέπετε; Πάλι χρησιμοποίησα τη λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου. Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου... 

Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα; Παρ’ όλο που ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη που μου επέβαλε, με πρωταρχικό εκείνο της γ…..ς Ιεράς Εξέτασης που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ’ όλ’ αυτά, οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου. Μου αρέσουν.

Επίσης, μ’ αρέσουν όλες αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Είμαι μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων. Επίσης, μου αρέσουν τα αβαεία και τα μοναστήρια και τα περιβόλια τους. Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση γαλήνης και συχνά ζηλεύω αυτούς που μένουν σ’ αυτά. Και, εν τέλει, ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων. …. 

Όλ’ αυτά τα συμβολικά στολίδια που ανήκαν στη δική μου ζωή. Στον δικό μου πολιτισμό. Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου στην Τοσκάνη, υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι. Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. Από τότε που πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει. Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω. Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην έχουν κάνει φωλιές τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από τη Σύνοψη. 

Και, παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα. Παρά τις αντικληρικές απόψεις μου, εκεί μέσα νιώθω γαλήνη. (Και βάζω στοίχημα ότι οι περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα. Σε μένα το έχει εκμυστηρευτεί, Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, ο άνθρωπος που εισήγαγε τον ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξιστών και καθολικών...).

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι εμείς oι Ιταλοί δεν βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διάφορων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια υπηκοότητα. Εννοώ ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη προσδιορισμένη από τη χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’ αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς... 

Και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς. Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους. Αυτό που εννοώ είναι ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούργκα. 

Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι’ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα. Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σα να ξεπουλούσα τη χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

..................................................

Της Oriana Fallaci* (από το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003)

* Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το “The Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης 2003), που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων». Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of Reason” (“La Forza della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller. Εκεί η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.

6 κοσμικοί λόγοι για τους οποίους δεν συναντάμε κανέναν κατά τύχη!

Κανένας δεν έρχεται στην ζωή μας κατά τύχη. Έρχεται επειδή είναι προκαθορισμένο. Φυσικά, πολλοί βρίσκονται εδώ μόνο και μόνο για να μας διδάξουν κάτι. Οπότε, αν νιώθεις πως είσαι μόνος/η και έχεις χαθεί, μην ανησυχείς επειδή αυτό σημαίνει πως το Σύμπαν δουλεύει για σένα και θα στείλει ένα άτομο που θα αλλάξει την ζωή σου- όταν όμως είστε και οι δύο έτοιμοι.

Μερικές φορές, το Σύμπαν στέλνει ανθρώπους που δεν προορίζονται να μείνουν στην ζωή σου αλλά θα σε βοηθήσουν να εξελιχθείς και να βρεις τον δρόμο σου προς την ευτυχία. Κάθε άνθρωπος της ζωής μας έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο, είτε για να μας βοηθήσει να πάρουμε την σωστή απόφαση και να μας καθοδηγήσει είτε για να μας αλλάξει ολοκληρωτικά και να μείνει για πάντα στην ζωή μας.

Εδώ βρίσκονται 6 λόγοι για τους οποίους δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο κάθε άτομο που γνωρίζουμε. Κάθε άνθρωπος στέλνεται για διαφορετικούς λόγους.

Συγκεκριμένα: Για να μας αφυπνίσει Όταν όλα στην ζωή μας φαίνονται άνετα και βολικά, τα συνηθίζουμε τόσο πολύ που μπαίνουμε σε μια κατάσταση αυτόματου πιλότου. Απλώς καθόμαστε κολλημένοι στο συνηθισμένο αλλά απρόθυμοι να αλλάξουμε το οτιδήποτε. Τότε το Σύμπαν θα στείλει κάποιον για να μας ταρακουνήσει και να ανοίξει τα μάτια μας ώστε να δούμε τα ασυνήθιστα και τις ευκαιρίες που αλλιώς θα χάναμε.

Για να αναπτυχθούμε Όταν κινούμαστε προς τους στόχους της ζωής μας, μερικές φορές πρέπει να κάνουμε θεμελιώδεις αλλαγές και να αφήσουμε πίσω μας την παλιά εκδοχή του εαυτού μας για να γίνουμε το άτομο που θέλουμε.

Η διαδικασία της ανάπτυξης μπορεί να γίνει φυσικά, αλλά συχνά προέρχεται από ένα άτομο που μας εμπνέει και στέλνεται για να μας δείξει τον δρόμο ώστε να διαμορφώσουμε το πεπρωμένο μας. Για να μας ενθαρρύνει Υπάρχουν στιγμές που αντιμετωπίζουμε τόσες πολλές δυσκολίες που νομίζουμε ότι είναι αδύνατο να τις ξεπεράσουμε. Κατά τη διάρκεια αυτή, αρχίζουμε να νιώθουμε απελπισμένοι και αποθαρρημένοι.

Τότε το Σύμπαν θα στείλει ανθρώπους που θα είναι εκεί για εμάς αυτές τις δύσκολες στιγμές για να μας ενθαρρύνουν και να μας υπενθυμίσουν να μην χάνουμε ποτέ την ελπίδα μας. Για να μας υπενθυμίσουν κάτι Μερικές φορές κάποιοι άνθρωποι έρχονται στην ζωή μας για να μας υπενθυμίσουν κάτι που έχουμε ξεχάσει εδώ και καιρό- μια ιδέα, έναν στόχο, ένα όνειρο κτλ. Βρίσκονται εδώ για να μας υπενθυμίσουν τι είναι σημαντικό ώστε να βρούμε πάλι τον σωστό δρόμο.

Για να μας αλλάξει Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν στην ζωή μας για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, μερικές φορές ακόμα και για μια στιγμή. Αυτοί οι άνθρωποι μας συνοδεύουν πριν μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Μπορεί να είναι κάποιος που κάθεται δίπλα μας στο λεωφορείο αλλά κάναμε μια πολύ σημαντική και ουσιαστική συζήτηση. Ίσως να μην τους ξαναδούμε ποτέ αλλά είναι σημαντικοί για την ζωή μας. Για να μείνουν μαζί μας για πάντα Και τέλος, υπάρχουν αυτοί που έρχονται για να μείνουν μαζί μας για πάντα. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε μια ψυχική σύνδεση.

Είναι σπάνιοι και δεν πρέπει ποτέ να τους θεωρούμε δεδομένους. Αυτά τα άτομα περιλαμβάνουν τους καλύτερους φίλους μας, την οικογένεια και την αδελφή ψυχή μας. Οπότε, σεβάσου τον εαυτό σου και κατάλαβε πως όλα όσα έρχονται από το Σύμπαν είναι ένα δώρο. Μην παραμένεις στον πόνο αλλά μάθε πώς να αναγνωρίζεις το μάθημα που κρύβεται πίσω του. Και να θυμάσαι πως ανεξάρτητα από το πόσο χρονών είσαι, πάντα θα υπάρχει κάτι καινούργιο να μάθεις. Επομένως, απόλαυσε το ταξίδι σου χωρίς φόβο- το Σύμπαν σε προσέχει.


Μαγεία Τ. – https://www.awakengr.com

Η παγίδα του «Από Δευτέρα θα…»

 

«Από Δευτέρα θα ξεκινήσω να...» , είναι η φράση που εξακολουθεί να ορίζει τη ζωή μας ως μια επωδός αναβολών. Πόσο όμως επιδρά η αναβλητικότητα στην επίτευξη των στόχων μας;

Γράφει ο Νίκος Βόπης

Ο κόσμος κινείται σε απίστευτες ταχύτητες και οι άνθρωποι πολύ δύσκολα μπορούν να διαχειριστούν υποχρεώσεις και καταστάσεις μέσα στην καθημερινότητά τους με αποτέλεσμα, σε ορισμένες φάσεις της ζωής τους, να νιώθουν ότι ασφυκτιούν και να διακατέχονται από ένα συναίσθημα άρνησης και αναβλητικότητας.

Πώς όμως η αναβλητικότητα συνδέεται με την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου και με το υποσυνείδητο αυτού; Είναι πολύ απλό. Το αίσθημα της αναβλητικότητας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό της πιθανής αποτυχίας. Ναι, δεν είναι θέμα κούρασης, δεν είναι θέμα τεμπελιάς. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναβάλλουν καταστάσεις διότι φοβούνται ότι θα αποτύχουν με αποτέλεσμα να μην βγαίνουν σχεδόν ποτέ από το λεγόμενο comfort zone. Από τη φύση μας είμαστε κατασκευασμένοι να επαναλαμβάνουμε πράξεις και δράσεις οι οποίες γνωρίζουμε ότι είναι μέσα στο πεδίο γνώσης και δράσης μας.

Τρανή απόδειξη του παραπάνω είναι η έρευνα του γνωστού συγγραφέα Darius Foroux, μέσα από την οποία αναδεικνύεται ότι το 88% των ανθρώπων οι οποίοι συμμετείχαν σε αυτή (συνολικά συμμετείχαν 2.220 άνθρωποι) εμφανίζουν σημάδια αναβλητικότητας, κυρίως στα θέματα εργασίας ή σπουδών τους. Το συγκεκριμένο φαινόμενο είναι πολύ πιο ευρύ απ' ό,τι νομίζουμε. Δεν έχει τόσο σημασία το πόσο αναβλητικός είναι κάποιος, είτε είναι για μία ώρα είτε για ένα μήνα η αναβλητικότητα πάντοτε θα υποβόσκει.

Βάσει της συγκεκριμένης έρευνας οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι είναι αναβλητικοί είναι τρεις:

-Διάσπαση προσοχής από εξωγενείς παράγοντες: Οι περισσότεροι χώροι εργασίας δεν επιτρέπουν στους εργαζόμενους να συγκεντρώνονται στον απόλυτο βαθμό με αποτέλεσμα η αναβλητικότητα να είναι αναπόφευκτη.

-Εσωτερικές διαμάχες: Πολλοί άνθρωποι εργάζονται σε τομείς οι οποίοι δεν συνάδουν με τα ταλέντα τους με αποτέλεσμα να μην μπορούν να βρουν κίνητρο για να βελτιωθούν και να αναβάλλουν διαρκώς τις υποχρεώσεις τους.

-Έλλειψη παραγωγικών δεξιοτήτων: Μπορεί να ξέρεις ότι πρέπει να φέρεις εις πέρας ένα έργο αλλά μπορεί να μην διαθέτεις τα κατάλληλα “εργαλεία”. Πάρε στα σοβαρά την εργασιακή εκπαίδευση γιατί αν δεν αποκτήσεις τα κατάλληλα skills δεν θα μπορέσεις ποτέ να είσαι παραγωγικός στο 100%.

Το καλό της υπόθεσης

Η αναβλητικότητα ωστόσο μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ευεργετική εάν χρησιμοποιηθεί σε μικρές δόσεις. Επιστημονική μελέτη στο έγκυρο “Journal of the social psychology” καταγράφει πως υπάρχουν δύο κατηγορίες αναβλητικών ανθρώπων. Οι παθητικοί και οι ενεργητικοί αναβλητικοί. Η πρώτη κατηγορία αναβάλλει τα πάντα υπό τον φόβο ότι θα αποτύχει στο οτιδήποτε ενώ η δεύτερη κατηγορία χρησιμοποιεί μικρές δόσεις αναβλητικότητας προκειμένου να πάρει τις σωστές αποστάσεις οι οποίες θα αποφέρουν σωστές επιλογές.

Μπορεί η αναβλητικότητα να είναι μία ιδιαίτερα ύπουλη συνήθεια αλλά αντί να την αποβάλετε, εκμεταλλευτείτε την ως ένα όπλο το οποίο θα σας αποφέρει καρπούς για να γίνετε πιο δημιουργικοί και τολμηροί στις αποφάσεις σας.

Photo by Pedro da Silva on Unsplash