Η κατάθλιψη χτύπησε και σε μένα την πόρτα.

 Η κατάθλιψη χτύπησε και σε μένα την πόρτα.

Η κατάθλιψη μου ξεκίνησε από μικρή ηλικία, θυμάμαι από τα 18 μου. Το πάλευα, το πάλευα, το πάλευα, έκανα συζητήσεις γι' αυτό με ειδικούς...

Το είχα συνειδητοποιήσει από την αρχή μέχρι που έφτασα στην ηλικία των 50 χρόνων και εκεί χρειάστηκα και θεραπεία με φάρμακα.

Η επιτυχία και οι προσδοκίες των ανθρώπων για μένα ήταν κάτι που δεν άντεξα. Πίστεψα ότι δεν μπορούσα να ανταποκριθώ σε αυτό που είχαν φτιάξει στο μυαλό τους για μένα. Πίστευα ότι δεν μπορούσα να δώσω αυτά που ήθελαν.

Είναι υπέροχο να σε χειροκροτούν, να σε θαυμάζουν και να φτιάχνουν συνθήματα για σένα, αλλά η ευθύνη είναι μεγάλη- όσο και αν αυτό ακούγεται ναρκισσιστικό.

Όσον αφορά την κατάθλιψη δεν μπορούν μόνο οι ειδικοί και τα φάρμακα να σε βοηθήσουν.

Χρειάζεται υποστήριξη από την οικογένειά σου. Και εγώ στάθηκα τυχερός γιατί την είχα σε υπέρτατο βαθμό.

Όμως υπάρχει ένα πρόσωπο που μου έδωσε δύναμη και ελπίδα. Είναι η κόρη μου η Νικολέτα. Μου θύμισε ότι το φως της ζωής είναι πιο δυνατό από το σκοτάδι που έχουμε μέσα μας. Της το χρωστάω. Αυτή είναι η σωτηρία μου...

Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Ελένη Ράντου ,πριν 24 χρόνια με τη νεογέννητη Νικολέτα!

Διονύσης Χαριτόπουλος: Εγχειρίδιο Βλακείας

Το μέγεθος και οι αυλακώσεις του εγκεφάλου που χώρισαν τους ανθρώπους από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο χωρίζουν και τους ίδιους (με την επίδραση και του περιβάλλοντος όπου αναπτύσσονται), ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, φύλου, πλούτου, σπουδών, ιδεολογίας, σε δύο βασικές κατηγορίες: 

στους ΕΞΥΠΝΟΥΣ και στους ΒΛΑΚΕΣ. 

Αν και η μεταξύ τους διάκριση δεν είναι δύσκολη, όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία δεν το λένε και όσοι ανήκουν στη δεύτερη δεν το ξέρουν.

Η βλακεία είναι απρόβλεπτη. ‘Εχει τόση ποικιλία εκδηλώσεων, όσοι και οι βλάκες που ο καθένας ξεχωριστά είναι μια αστείρευτη πηγή εμπνεύσεων.

Κατά το χαριτολόγημα του Σαμφόρ, ο βλάκας ζει απερίσκεπτα σε έναν κόσμο που δεν ξέρει, όπως οι μύγες δεν ξέρουν φυσική ιστορία.

Η μήτρα της ευφυίας και της βλακείας ήταν ανέκαθεν αντικείμενο σκυλοκαυγά: γεννήθηκαν ή έγιναν; Έτσι βγήκαν από τα γεννοφάσκια τους ή τους γάνωσε το μυαλό ο κόσμος όπου φύτρωσαν; Με δύο λόγια, η νόηση είναι κληρονομική (γονίδιο) ή επίκτητη; (περιβάλλον). Νοητικά ο καθένας μας κληρονομεί ένα ορισμένο οικόπεδο, μικρό ή μεγάλο. Αν σου αναλογούν 200 τετραγωνικά, ανάλογα με το περιβάλλον μπορείς να κτίσεις παράγκα ή να φτιάξεις μια χαρά μεζονέτα, αλλά είναι αδύνατον να σηκώσεις πυραμίδα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι υποτιμούμε τον αριθμό των βλακών ανάμεσα μας, αφού το κρίσιμο ποσοστό που όλοι γνωρίζουμε ότι υφίσταται σε κάθε τυχαία πληθυσμιακή ομάδα παραμένει ως σήμερα απροσδιόριστο. Σύμφωνα με την καμπύλη του Gauss η οποία χρησιμοποιείται για την ανίχνευση διάφορων χαρακτηριστικών ενός πληθυσμού, έχουμε το λιγότερο ένα ποσοστό 25% βλακών, 25% έξυπνων και 50% μέσης νοημοσύνης. Ο ένας στους τέσσερις είναι βλάκας…

Ένας ικανοποιητικός (και συνάμα πολύ γενικός) ορισμός για την ευφυία διατυπώθηκε από τον Μπερξόν και είναι ότι ευφυία θεωρείται η «ισορροπία ενστίκτων, συναισθημάτων και νόησης». Αντίθετα, η ανισσοροπία των ανωτέρω ιδιοτήτων ορίζει την βλακεία.

Οι έξυπνοι άνθρωποι είναι αισθαντικοί, έχουν μία αδιόρατη θλίψη πάνω τους. Το αντίθετο ισχύει με τον ηλίθιο, που είναι λίγο αδιάβροχος σε αυτά, αφού όσα λιγότερα εννοεί τόσα λιγότερα νοιώθει. Είναι όπως λέμε «χοντρόπετσος» δεν «συν- αισθάνεται». Συνήθως αντιλαμβάνεται και θαυμάζει ποσότητες, απτά μεγέθη, χειροπιαστά: ώρες δουλειάς και όχι αποτέλεσμα, μεγάλη ορχήστρα και όχι άκουσμα, πολλά λεφτά, μεγάλο σπίτι, πολύ φαϊ, μεγάλα βυζιά.

Οι εκτιμήσεις για την προσφορά των ηλίθιων είναι αντικρουόμενες. Μία λέει ότι «η ταχύτητα μιας νηοπομπής είναι η ταχύτητα του πιο αργού πλοίου» και μία άλλη ότι «κάποιοι έπρεπε να κάνουν τις σκατοδουλειές είτε είναι στην φάμπρικα είτε στην πολυεθνική».

Ο έξυπνος την πατάει κατ’ εξαίρεση και όχι κατ’ εξακολούθηση. Διαπράττει την ανοησία σχεδόν εις γνώση του , υποκύπτοντας στο ξύπνημα κάποιου βαθύτερου ενστίκτου, μιας έντονης παρόρμησης που καπελώνει το μυαλό και το εκτροχιάζει. Αν ο ευφυής είναι όντως ευφυής έχει την σύνεση να μην την ξαναπατήσει, τουλάχιστον στο ίδιο θέμα και με τον ίδιο τρόπο.

Ένας ηλίθιος άνδρας, όσο εμφανίσιμος και να είναι , απογοητεύει το θηλυκό, δεν του εμπνέει την αναγκαία αίσθηση σιγουριάς. Εκτός και αν τη χαζομάρα του αντισταθμίζει η οικονομική ή κοινωνική του θέση, οπότε το παλικάρι είναι λαχείο. Αντιθέτως μία νεαρή και όμορφη χαζοβιόλα είναι σταθερή αντρική φαντασίωση. Γενικώς, στα ερωτικά οι άντρες ψάχνουν τα μικρά, οι γυναίκες τα μεγάλα και η αποκολοκύνθωση καλά κρατεί. Η διαφορά είναι ότι ο ηλίθιος όταν καυλ…σει νομίζει ότι ερωτεύτηκε και η χαζή πιστεύει ότι όσοι θέλουν να την πη…ξουν θέλουν να την παντρευτούν.

Το πτυχίο δεν είναι πιστοποιητικό ευφυίας. Αν το μυαλό κάποιου φτάνει για να πάρει δίπλωμα οδήγησης, κατά πάσα πιθανότητα φτάνει και για πάρει ένα δίπλωμα σπουδών. Τα νοητικά απαιτούμενα είναι περίπου ισοδύναμα. Άπαξ και μπορεί να απομνημονεύσει το ΚΟΚ και τα σήματα, το μόνο που χρειάζεται για το «χαρτί» είναι να στρώσει τον κώλο του κάτω, να μουλαρώσει δεόντως και αμέτι μουχαμέτι, έστω και «νύχτα», θα το πάρει το στραβόχαρτο.

Όπως υποστηρίζει μία ομάδα ερευνητών που μελέτησε το θέμα σε μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, εντόπισε το ίδιο ακριβώς ποσοστό «χοντροκέφαλων» ανάμεσα στις καθαρίστριες, τους διοικητικούς υπαλλήλους, τους φοιτητές και τους καθηγητές (C.M. Cipolla). Προφανώς, αν η έρευνα στρεφόταν και προς τους ίδιους τους ερευνητές θα ανακάλυπταν και το δικό τους ποσοστό μπούφων.

Το έχουν γράψει ο Κανέτι και παλιότερα ο Λεμπόν: «Οι άνθρωποι που ανήκουν σε μάζες τείνουν προς τη διανοητική τους εξίσωση»

Οι πρώτοι που θα τρέξουν να ενταχθούν σε σωματεία, συλλόγους, οργανώσεις, κυκλώματα είναι οι βλάκες και οι ατάλαντοι. Οι έξυπνοι και ταλαντούχοι τα βγάζουν πέρα μόνοι τους,δεν θέλουν κεχαγιά στο κεφάλι τους. Και επειδή, όπως λένε οι Γάλλοι, «οι βλάκες κινούνται μαζί», πολύ γρήγορα ορδές βλακών πνίγουν ελπιδοφόρες συσπειρώσεις και κινήματα και η ανθρώπινη ανάγκη για συλλογικότητα νεκρώνεται.

Ο βλάκας δεν χωράει στην πραγματικότητα. Δεν μπορεί να δώσει ούτε να δεχτεί εξηγήσεις για το πεπερασμένο της ύπαρξης και συνήθως αγκιστρώνεται σε κάτι που υπερβαίνει την εγκόσμια τάξη. Σε κάποιο θεό , σε μια ανώτερη δύναμη ή στο σύμπαν που συνωμοτεί για χάρη του. Η ευπιστία του ηλίθιου είναι παροιμιώδης: γοητεύεται, αναπαράγει ή εφευρίσκει ο ίδιος θρησκευτικά θαύματα, οράματα, εξωγήινα όντα, μετεμψυχώσεις, μεταλλαγμένους, λείψανα αγίων, τσαγιέρες που περιστρέφονται στο Διάστημα, προϊστορικούς γίγαντες, νεράιδες, λυκάνθρωπους, ψυχές που βουρλίζονται γύρω μας.

Αν το καταφύγιο του ανθρώπου είναι η κοινωνία, του βλάκα είναι η ομάδα, η συσπείρωση με άλλους βλάκες…

Ο πιο πονηρός βλάκας είναι ο σοβαρός. Το υστερικά τυπικό και λιγόλογο ανθρωπάκι που οχυρώνεται καχύποπτο προς όλους πίσω από ένα προσωπείο σοβαρότητας…. ‘Ενας τέτοιος έφτασε να γίνει και πρωθυπουργός…

…Αλησμόνητη είναι η σκηνή του εν λόγω όταν μετά τους σεισμούς του 1999 πήγε με τις κάμερες να επισκεφθεί τους καταυλισμούς των σεισμοπλήκτων. Κοίταξε ξινά τα παιδάκια που πλατσούριζαν ξυπόλητα στις λάσπες ανάμεσα στα κοντέϊνερ και, κάνοντας προσπάθεια να φερθεί ανθρώπινα, τα ρώτησε: Πού είναι πιο καλά, εδώ ή στο σπίτι;”…

Το λειψό μυαλό “πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει;” Δεν μπορεί να δώσει ούτε να δεχτεί εξηγήσεις για το πεπερασμένο της ύπαρξης και συνήθως αγκιστρώνεται σε κάτι που υπερβαίνει την εγκόσμια τάξη, σε κάποιο Θεό, σε μια ανώτερη δύναμη ή στο σύμπαν που συνωμοτεί για χάρη του. Η ευπιστία του κουφιοκεφαλάκη είναι παροιμιώδης: Γοητεύεται, αναπαράγει και εφευρίσκει ο ίδιος θρησκευτικά θαύματα, οράματα, εξωγήινα όντα, μετεμψυχώσεις, μεταλλαγμένους, λείψανα αγίων, τσαγιέρες που περιστρέφονται στο Διάστημα, προϊστορικούς γίγαντες, νεράϊδες, λυκανθρώπους, ψυχές που βουρλίζονται γύρω μας. Και βέβαια είναι πρώτος πελάτης για κάθε είδους τσαρλατάνους και απατεώνες που ρίχνουν τα χαρτιά, βλέπουν το φλιτζάνι, διαβάζουν τα άστρα, κάνουν μαγιολίκια, λένε τη μοίρα (μέλλον), ρυθμίζουν τα φενγκ σούι, δίνουν θετική ενέργεια, διαβάζουν ευχές και μυστικά βιβλία, αλλά στην πργαματικότητα διαβάζουν τη φάτσα του ηλίθιου που έχουν απέναντί τους.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Εγχειρίδιο Βλακείας» του Διονύση Χαριτόπουλου.
Πηγή: antikleidi.com

Τι είχαν πει οι Ρωμαίοι για τους Έλληνες;

Τι είπαν οι Ρωμαίοι για τους Έλληνες

(Δεν κάνει κακό να κοιταζόμαστε ενίοτε και στον καθρέπτη της Ιστορίας μας!)

Ο Ρωμαίος συγκλητικός Μενένιος Άπιος που έζησε στην Ελλάδα επί ρωμαιοκρατίας, έστειλε επιστολή στον ανθύπατο Ατίλιο Νάβιο, που τοποθετήθηκε στην Αχαΐα ως διοικητής, στην οποία επιστολή αναλύει τους χαρακτήρες των Ελλήνων για να τον διευκολύνει να τους διοικήσει καλύτερα.

Η επιστολή αυτή μεταφράστηκε από τα Λατινικά από τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και επειδή δεν έχει χρονολογία γραφής, εικάζεται, ότι πρέπει να γράφτηκε στα προχριστιανικά χρόνια.

Η πρώτη δημοσίευση έγινε στο περιοδικό Νέα Εστία, Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος αναδημοσίευσε το κείμενο στο βιβλίο του «Αφορισμοί και διαλογισμοί (β’ σειρά)» (Εστία, 2η έκδ. 1970, σελ. 243 κ.ε.)

Είπαν οι Ρωμαίοι για τους Έλληνες

Γράφει λοιπόν Μενένιος Άπιος στον Ατίλιο Νάβιο συνοπτικά:

«Είναι περίεργο, ότι μια πόλη, η Ρώμη, πως έφθασε να κυβερνά από τον Περσικό κόλπο έως τη Μαυριτανία, από τους Αιθίοπες ως την Καληδονία, δηλαδή από τη Βρετανία ως το Ιράκ, ως την Περσία, από την Αφρική έως και την Ευρώπη.

Όμως σ’ αυτούς τους λαούς έχουμε υποχρέωση να τους παρέχουμε ασφάλεια και ευημερία.


Ο πρώτος, που το εφάρμοσε αυτό, ήταν ο Αλέξανδρος. Ευτυχώς που πέθανε νέος, γιατί δε θα μπορούσαμε να κυριαρχήσουμε εμείς.

Πρέπει να κατασκευάζουμε υδραγωγεία, δρόμους, γέφυρες και τεχνικά έργα που κάνουν τη ζωή των ανθρώπων πιο άνετη.

Πρέπει ακόμα να προάγουμε τη μόρφωση, τη σοφία, την ποίηση και την τέχνη στις δυτικές επαρχίες, γιατί αλλού το έπραξαν και το πράττουν και τώρα ακόμα οι Έλληνες.

Μάθε φίλτατέ μου Ατίλιε, για να είμαστε κοσμοκράτορες πρέπει να είμαστε και ιππότες στη συμπεριφορά μας.

Οι Έλληνες είναι πιο εγωιστές από μας και από όλα τα έθνη.

Κατά το ρητό του Πρωταγόρα για τους Έλληνες «Πάντων χρημάτων μέτρον» και εννοούσε το Έλληνα.

Ο Έλληνας είναι άτομο αδέσμευτο, αυθαίρετο, ατίθασο και ελεύθερο. Υψώνει το εγώ του.

Αυτοί πρώτοι οι Έλληνες σκέφθηκαν πηγαία.

Χάρη σ’ αυτούς τους Έλληνες σκεφτόμαστε κι εμείς. Βλέπουμε με τα μάτια τα δικά τους.

Η σκέψη των Ελλήνων δεν μπαγιατεύει, είναι πάντα επίκαιρη και δροσερή.
Το μυαλό των Ελλήνων είναι η πηγή του καλού και του κακού. Το μυαλό τους δημιούργησε ιδανικά πολιτικά συστήματα, αλλά το εγώ τους καταστρέφει ακόμα και έργα και πολιτείες.

Ο Έλληνας με τον εγωισμό του καταπατεί και έργα τέχνης και ιδανικά έργα.

Τότε που ήταν οι Έλληνες στην καταστροφική τους τάση, τους κυριαρχήσαμε. Εμείς τους κατηγορούμε αλλά άδικα, αυτοί ήταν οι πρωτοπόροι του πολιτισμού.

Ο Έλληνας περιφρονεί το νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση μόνο τη δικιά του. Δεν πιστεύει στο νόμο, παρά μόνο αν τον συμφέρει ατομικά. Αλλάζουν νόμους κάθε τόσο κι αν δεν μπορούν, τους αντιμετωπίζουν εχθρικά, μεταχειριζόμενοι τη βία ή το δόλο. Επινοούν σοφιστικούς λόγους και οι νόμοι τους γίνονται ράκη.


Ο Έλληνας έχει αδύναμη μνήμη στα δεινά των πολιτικών. Είναι ευκολόπιστος. Δεν είναι σταθερός. Είναι ανυπόμονος. Μόλις δυσκολέψουν λίγο τα πράγματα, κάνει μεταρρυθμίσεις στους νόμους.

Για να σαγηνεύσεις την εκκλησία του Δήμου μιας ελληνικής πόλης, δώσε υποσχέσεις και θα τους έχεις με το μέρος σου. Μ’ αυτές χορταίνουν οι Έλληνες. Ανάμεσα σε λίγους Έλληνες θα βρεις εύκολα ένα Αλκιβιάδη (εννοείται επιπόλαιο και αλλοπρόσαλλο) που επάνω από την πατρίδα του ο Έλληνας βάζει το εγώ του, το ατομικό του συμφέρον.

Οι Έλληνες λίγα πράγματα σέβονται. Δίκαιος είναι ένας νόμος, αν τους εξυπηρετεί. Την ολότητα, το συμφέρον της ολότητας δεν το λογαριάζουν.

Αλλά κι εμείς οι Ρωμαίοι φοβάμαι, ότι θα καταντήσουμε ατομιστές.

Όμως οι Έλληνες στο κατήφορο είναι πρωταγωνιστές δηλαδή προς το κακό σπεύδουν γρηγορότερα, ενώ προς το καλό οδοιπορούν αργά.

Καλέ μου Νάβιε, ο Έλληνας για το συμπολίτη του αδιαφορεί, αλλά αν το πράξει, το κάνει για να δείξει την υπεροχή του.

Όμως για τους ξένους ενδιαφέρεται για να δείξει τον ανώτερο πολιτισμό του.
Ποτέ ο Έλληνας δεν παραδέχεται την αξία του ομότεχνου του, αν δε του δοθεί η ευκαιρία, τον απαξιώνει.

Δεν χαίρεται για τον έπαινο των άλλων, όμως επιχαίρει για τον ψόγο του άλλου ή των άλλων.

Ο Έλληνας είναι εγωκεντρικός.

Όταν ένας συμπολίτης του δεν αναγνωρίζεται, αδιαφορεί με το σκεπτικό, ότι αφού δεν αναγνωρίζομαι εγώ, ας μείνει κι αυτός στην αφάνεια.
Ακόμα και τους νεκρούς τους αφήνουν ατίμητους οι Έλληνες.
Το μίσος για τους Έλληνες είναι ηδονισμός. Η συναδέλφωση στους Έλληνες γίνεται, όταν συμπίπτουν τα συμφέροντά τους.

Τώρα κι εμείς οι Ρωμαίοι βαδίζουμε προς το δρόμο των Ελλήνων. Και οι δικοί μας εγωισμοί γίνονται ωμότεροι και βιαιότεροι και θα σκεπάσουν στο μέλλον τη Ρώμη.


Ο Έλληνας εφεύρε τρόπους να εκδηλώνει το φθόνο του, να γκρεμίζει τον καλύτερό του. Από τη δολοφονία προτιμά τη συκοφαντία, είναι κι αυτός ένας φόνος διακριτικός. Του αρέσει η ατίμωση.

Οι Έλληνες είναι φιλότεχνοι, αλλά και δημιουργοί του καλού και του κακού λόγου. Μιλάνε υποθετικά για κείνον που θέλουν να διώξουν και τον σκοτώνουν χωρίς να το δολοφονούν.

Η συκοφαντία είναι το αγχέμαχο όπλο τους.

Ο Έλληνας πιστεύει μόνο στη δική του γνώμη, ο δε ηγέτης δε θέλει να ακούσει και τη γνώμη των άλλων που το έργο θα γίνει τελειότερο, διότι το έργο για να τελειωθεί, πρέπει να το δουλέψουν κι άλλοι, ενώ ο Έλληνας θέλει μόνο το δικό του όνομα να ταυτιστεί με το έργο. Σε πρώτη θέση μπαίνει το εγώ και σε δεύτερο το έργο.

Οι Έλληνες πάσχουν από εγωπάθεια γι’ αυτό κι εμείς οι Ρωμαίοι που ήμασταν κατώτεροί τους, καταφέραμε και πήραμε την εξουσία από τα χέρια τους, ενώ αυτοί ήταν κοσμοκράτορες.

Κάθε έργο πρέπει να είναι συλλογικό και σε διαδοχικές γενιές να τελειώνει για να έχει μακρόχρονη πνοή. Τα έργα πρέπει να είναι υπερπροσωπικά.
Η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα λείπει. Ο ένας πολιτικός φθείρει τον άλλο μέχρι εξοντώσεως με συνεχή σύγκρουση.

Οι Έλληνες έχουν σκέψη δυνατή και αγωνιστική διάθεση. Όμως έχουν άρρωστο χαρακτήρα. Δεν ενώνονται για να γίνει ένα έργο, αυτοκαταστρέφονται.

Γι’ αυτό οι Έλληνες υπέφεραν δεινά και θα υποφέρουν στο μέλλον τα οποία οφείλονται στη φιλοπρωτία που είναι η νόμιμη θυγατέρα του εγωισμού τους.

Μήπως υπερβάλλω γι’ αυτά που λέω για το θαυμαστό γένος των Ελλήνων; Αλλά και αυτούς που διάβασα τον Αριστοφάνη, το Δημοσθένη, τον Ευριπίδη, το Θεόφραστο, τον Επίκουρο, το Ζήνωνα και το Χρύσιππο βεβαιώνουν περίπου τα ίδια, άρα δεν είμαι άδικος. Την ύβριν οι Έλληνες την ξέχασαν.

Όταν οι Έλληνες επιδιώκουν ισότητα δεν είναι, διότι θέλουν δικαιοσύνη, αλλά ο άλλος να μην υπερέχει απ’ αυτούς. Μια και εγώ δεν αξίζω να ανεβώ υψηλοτέρα, τότε να μην ανέβεις κι εσύ.

Ο Έλληνας γεννιέται με την τάση της υπεροχής.

Οι Έλληνες είναι αφεντάδες της γνώσης και καυχώνται πολύ. Επαινούν τη δικιά τους αρετή, το δικό τους προτέρημα και υποτιμούν τα κατορθώματα των άλλων ή τις αρετές των συμπολιτών τους.

Οι Έλληνες έχουν πάθη. Οι περισσότεροι δε διδάσκονται από τα λάθη των κυβερνητών και των πολιτικών ηγεμόνων της ιστορίας τους και κάνουν τα ίδια λάθη και θα συνεχίσουν να κάνουν.

Ο τόπος των Ελλήνων είναι μακάριος, όμως οι Έλληνες δεν αφήνουν τον ηγέτη να κυβερνήσει, αλλά θέλουν οι γύρω του εκ του αφανούς να κυβερνούν αυτοί.
Οι Έλληνες μπορεί να είναι εγωπαθείς, αλλά έχουν και καλές πλευρές. Έχουν προοδέψει στο λόγο, στη σοφία, στην ποίηση, στις τέχνες, στις επιστήμες, στο εμπόριο και στον πόλεμο ακόμα κι από όλα αυτά αναβλύζει η δόξα τους.


Εμένα οι Έλληνες με γοητεύουν, είναι οι δάσκαλοί μου. Όμως όσο ο χρόνος περνά η δόξα των Ελλήνων μικραίνει κι ακόμα εξ αιτίας των ελαττωμάτων τους θα μικραίνει.

Ο εγωισμός κάνει τους Έλληνες καλούς στρατιώτες, γενναίους, ριψοκίνδυνους και τολμηρούς, αλλά δεν εκμεταλλεύονται τη δόξα τους.

Μη νομίσεις Ατίλιε, ότι όλες αυτές οι κρίσεις που γράφω είναι δικές μου, τις διδάχτηκα από τον Επίκτητο.

Νέος άκουσα τον Επίκτητο να λέει, ότι οι Έλληνες κάποτε είχαν ένα κόσμο, την Ατλαντίδα που την κάλυψαν τα νερά του ωκεανού, ήταν κόσμος προοδευμένος.

Τους Έλληνες μην τους κατηγορείς μπροστά τους ή συνεχώς, γιατί, αν ξυπνήσει η περηφάνια τους, γίνονται αμείλικτοι διώκτες.
Οι Έλληνες έχουν υπεροψία, αλλά και φιλοτιμία πρωτοφανή. Τώρα είναι γκρεμισμένοι ευγενείς. Έχουν σωρεία αντιφάσεων.
Άλλες ώρες είναι Έλληνες κι άλλες γραικύλοι, τιποτένιοι, παράδοξοι.

Μη δώσεις ποτέ στον Έλληνα την εντύπωση, ότι του αφαίρεσες την ελευθερία. Άφησέ τον να φωνάζει, να θορυβεί, να εκφράζει την πολιτική του μανία, έως εκεί που δεν θίγονται τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας μας. Να χρησιμοποιείς αυτούς που διαφωνούν εναντίον εκείνων που αντιδρούν.

Οι διαταγές προς τους Έλληνες δεν ωφελούν, χρησιμοποίησε το διάλογο. Δίνε την εντύπωση, ότι υποχωρείς. Μην απειλείς τους Έλληνες με τις λεγεώνες.
Μην κάνεις τον παλληκαρά στους ηγήτορες των πόλεων. Άφησέ τους να κάνουν μόνοι τους ελιγμούς. Ακόμα τρέφονται με την οπτασία των περασμένων μεγαλείων τους.

Μην πολύ επεμβαίνεις στα εσωτερικά των πόλεών τους.

***

Αυτά έγραψε στην επιστολή του ο Μενένιος Άπιος που ήταν προχωρημένης ηλικίας και ύπατος, προς τον νεότερο φίλο του, τον ανθύπατο Ατίλιο Νάβιο πιθανότατα δύο δεκαετίες πριν τη γέννησή του Χριστού, όταν πλέον όλος ο Ελληνισμός ήταν υπό την εξουσία της Ρώμης.

Το ότι έχουμε και σήμερα το 2015 μ.Χ. τα ίδια προτερήματα και τα ίδια ελαττώματα που μας κατέβασαν στο τελευταίο σκαλοπάτι της συρρίκνωσής μας σημαίνει, ότι είμαστε ακραιφνείς απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Όμως ας καταπολεμήσουμε τα ελαττώματά μας, διότι κινδυνεύουμε να φθάσουμε στον αφανισμό.

Αυτοκαταστραφήκαμε με τους Ρωμαίους από επιπολαιότητα, από αφέλεια μηδενιστήκαμε από τους Τούρκους.

Δυστυχώς δεν καταπολεμούμε τα ελαττώματά μας.

Το εγώ και ο ατομισμός μας είναι καρκίνωμα που συνεχίζουμε να το εκτρέφουμε συνεχώς.

Πηγές: olympia.gr

Ψηφιακός Μετασχηματισμός ή “θάνατος” για 9 στις 10 ελληνικές επιχειρήσεις μετά την πανδημία

Ο Ψηφιακός Μετασχηματισμός και η τεχνολογία θα αποτελέσουν μονόδρομο για την ανάκαμψη των επιχειρήσεων στην μετα-covid εποχή, καθώς το 93% των εταιρειών της χώρας θεωρεί πως το μέλλον τους είναι ψηφιακό προκειμένου να επιβιώσουν.

Την ίδια στιγμή, 8 στις 10 (85%) των ελληνικών επιχειρήσεων σκοπεύουν να εκμεταλλευθούν στο έπακρο τα τεχνολογικά εργαλεία στα κανάλια πώλησης, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στις νέες απαιτήσεις των καταναλωτών στην post covid εποχή. Ήδη στη διάρκεια του τελευταίου χρόνο, από την έναρξη της υγειονομικής κρίσης, περισσότερες από έξι στις δέκα εταιρείες (65%) απαντούν ότι επιτάχυναν τις προσπάθειες να ψηφιοποιήσουν τις δραστηριότητές τους.


Την ίδια όμως στιγμή, υπάρχει και μια σημαντική μερίδα των ελληνικών επιχειρήσεων, που θεωρεί ότι η μετάβαση στο νέο ψηφιακό περιβάλλον, που επέβαλλε η πανδημική κρίση, έγινε πιεστικά και αυτό θα έχει παρενέργειες στη λειτουργία τους στο μέλλον. Για την ακρίβεια, το 62% των ελληνικών εταιρειών απαντά ότι η υιοθέτηση των ψηφιακών τεχνολογιών, εν μέσω της πανδημικής κρίσης, έγινε βεβιασμένα και αυτό θα έχει παρενέργειες στο μέλλον.

Παρά την πιεστική υιοθέτηση της τεχνολογίας, περισσότερες από τις μισές ελληνικές εταιρείες, σύμφωνα με έρευνα της Focus Bari, δηλώνουν αισιόδοξες ότι η ψηφιακή μετάβαση την επόμενη ημέρα της πανδημίας θα γίνει ομαλά. Βέβαια, υπάρχει και ένα σχεδόν ισόποσο ποσοστό εταιρειών που εκτιμά ότι θα αναγκαστεί να λάβει οδυνηρά μέτρα για να προλάβει το τρένο του ψηφιακού μετασχηματισμού, που απαιτεί η post covid εποχή.
Διχασμένοι απέναντι στην τηλε-εργασία

Ενδιαφέρον είναι το εύρημα της έρευνας της Focus Bari, όσον αφορά την άποψη των επιχειρήσεων για τον καθεστώς της εξ αποστάσεως εργασίας, με τις απόψεις των εταιρειών επί του θέματος να είναι μοιρασμένες. Έτσι, ενώ το 56% τάσσεται υπέρ της τηλεργασίας, το υπόλοιπο 44% δηλώνει αντίθετο.

Οι επιχειρήσεις συμπεριλαμβάνουν στα θετικά της εξ αποστάσεως εργασίας το χαμηλότερο κόστος των ενοικίων και γενικά τα μικρότερα λειτουργικά κόστη (80%), τους μικρότερους χώρους γραφείων (53%), την αναβάθμιση του τεχνολογικού εξοπλισμού (46%) και τη μεγαλύτερη παραγωγικότητα των εργαζομένων (22%).

Στον αντίποδα, στα αρνητικά στοιχεία της εξ αποστάσεως εργασίας οι ίδιες οι επιχειρήσεις τοποθετούν την αδυναμία οικοδόμησης ενός ισχυρού κλίματος στο εσωτερικό της εταιρείας (86%). Οι επιχειρήσεις αξιολογούν ως δεύτερο πιο σημαντικό μειονέκτημα της εξ αποστάσεως εργασίας τους αυξημένους κινδύνους των πληροφοριών και των συστημάτων από ψηφιακές απειλές (51%) και τέλος, τον μειωμένο έλεγχο της παραγωγικότητας των εργαζομένων (46%).

Όπως προκύπτει από την έρευνα, που παρουσιάστηκε χθες στο συνέδριο «Restart the world του ελληνικού τμήματος του παγκόσμιου οργανισμού για την ανάπτυξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ΒΝΙ, ειδικά οι μεγαλύτερης ηλικίας επιχειρηματίες βλέπουν με επιφυλακτικότητα την επιστροφή στην κανονικότητα μετά το πέρας της πανδημικής κρίσης.

Για την ακρίβεια, ένας στους τέσσερις επιχειρηματίες ηλικίας άνω των 55 ετών απαντά ότι η επιχειρηματική ζωή δεν θα επιστρέψει ποτέ στην κανονικότητα. Στις ηλικίες 45-54 το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 12%, ενώ είναι ακόμη πιο μικρό (9%) στους επιχειρηματίες ηλικίας έως 44 ετών.

Εικονική Τηλεμεταφορά: Το μέλλον των επικοινωνιών μέσα από τα μάτια του Ζουκερμπεργκ

 Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Facebook στο ίδιο podcast δήλωσε ότι «μέχρι το 2030 οι άνθρωποι θα μπορούν να χρησιμοποιούν προηγμένα έξυπνα γυαλιά για να “τηλεμεταφέρονται” σε τοποθεσίες όπως τα σπίτια άλλων ανθρώπων και να τους μιλούν σαν να είναι σωματικά παρόντες, επιτρέποντας στις προσωπικές συναντήσεις να αντικατασταθούν από μια ψηφιακή εμπειρία».

«Ένα αποτέλεσμα αυτού του οράματος για το μέλλον θα μπορούσε να είναι η μείωση των ταξιδιών για επαγγελματικούς λόγους ή για αναψυχή, η οποία θα μπορούσε να βοηθήσει στη βελτίωση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής», πρόσθεσε.

«Προφανώς, θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε σε αυτοκίνητα ή σε αεροπλάνα. Όμως, όσο περισσότερο μπορούμε να τηλεμεταφερόμαστε, όχι μόνο εξαλείφουμε προσωπικά τις μετακινήσεις, αλλά νομίζω ότι είναι καλύτερο για την κοινωνία και για τον πλανήτη συνολικά», τόνισε ο «Ζουκ».

Το «απόλυτο τεχνολογικό όραμα», όπως είπε, είναι ένα ειδικό ζευγάρι γυαλιών που μπορούν να εμφανίζουν περιεχόμενο παράλληλα με τον πραγματικό κόσμο, μέσω διαφανών οθονών.

«Θα υπάρξουν όλες αυτές οι φοβερές περιπτώσεις χρήσης, λόγου χάρη, αντί να καλέσετε κάποιον ή να κάνετε μια συνομιλία μέσω βίντεο, απλά θα κουνάτε τα δάχτυλα σας, θα τηλεμεταφέρεστε στον καναπέ τους και θα αισθάνεστε ότι είστε εκεί μαζί τους», επεσήμανε με νόημα.




Η τηλεμεταφορά θα βασίζεται στις τεχνολογίες της Oculus, μιας εταιρίας που εξαγόρασε η Facebook το 2014 έναντι 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Oculus δημιουργεί συσκευές εικονικής πραγματικότητας κυρίως για παιχνίδια, όμως η Facebook θέλει να αναπτύξει λειτουργίες και πέρα από τα παιχνίδια όπως η εικονική τηλεμεταφορά.

Η Facebook θα χρησιμοποιήσει διάφορες συσκευές της Oculus για να επιτύχει την εικονική τηλεμεταφορά. Για παράδειγμα, με τα χειριστήρια Oculus Touch θα βελτιωθεί η κίνηση μέσα στον ψεύτικο κόσμο και οι αλληλεπιδράσεις με ψηφιακά αντικείμενα και ανθρώπους, ενώ με το Oculus Medium οι χρήστες θα μπορούν να δημιουργήσουν τα δικά τους, απολύτως custom made, επιθυμητά εικονικά περιβάλλοντα.
Και η Microsoft ετοιμάζει «τηλεμεταφορές» μέσω Skype

Με την σειρά της, και η Microsoft ετοιμάζει ένα νέο, υπό διαμόρφωση σύστημα που θα επιτρέπει την τηλεμεταφορά ενός τρισδιάστατου ολογράμματος ενός ανθρώπου μέσω ενός συνδυασμού τεχνολογιών επαυξημένης πραγματικότητας, 3D ολογραμμάτων και ενδεχομένως και της πλατφόρμας του Skype, που ανήκει στην εταιρεία.

Σε ένα σχετικό βίντεο, φαίνεται το πώς, με τις υπάρχουσες τεχνολογίες που έχουμε στη διάθεσή μας, μπορεί να μεταφερθεί το ολόγραμμα κάποιου σε έναν άλλο χώρο του, δίνοντας την εντύπωση ότι βρίσκεται, εικονικά, εκεί.

Σύμφωνα με την εταιρεία, ένα σύστημα από κάμερες συλλαμβάνει τρισδιάστατα την εικόνα του χρήστη, και στην συνέχεια συμπιέζει το τρισδιάστατο αυτό αποτέλεσμα και το μεταδίδει με τέτοιο τρόπο ώστε ο συνομιλητής μπορεί, με τη βοήθεια των γυαλιών επαυξημένης πραγματικότητας HoloLens να δει και να αλληλεπιδράσει με την εικόνα του συνομιλητή του στο χώρο.

Το σύστημα που ευθύνεται γι’ αυτή την διαδικασία που καλείται Holoportation (Τηλεμεταφορά Ολογράμματος) βρίσκεται ακόμα σε ερευνητική φάση, αλλά, στο σύντομο μέλλον κάποιος που διαθέτει μια συσκευή HoloLens θα μπορεί να βλέπει το ολόγραμμα του συνομιλητή του σε μια απλή συνομιλία μέσω Skype.

Δείτε το εντυπωσιακό βίντεο της Microsoft

Έχουμε πλαστεί να είμαστε καλοσυνάτοι και χαρούμενοι.

Έχουμε πλαστεί να είμαστε καλοσυνάτοι και χαρούμενοι.
(Τα παιδιά είναι χαρούμενα χωρίς λόγο)
Η απαισιοδοξία είναι ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς της νιότης.
Οι απαισιόδοξοι άνθρωποι γερνούν πρόωρα επειδή επικεντρώνονται στη «μαύρη» πλευρά της ζωής.

Οι απαισιόδοξοι δεν προοδεύουν και έχουν λησμονήσει το πνεύμα της νιότης. 

Η οπισθοδρομική τους στάση κατακερματίζει τη νεανικότητά τους. Τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της νιότης είναι η αισιοδοξία και η ευθυμία. Ό,τι είναι αφύσικο προάγει τη γήρανση. Αν είμαστε εξημμένοι και θλιμμένοι, είναι αδύνατον να παραμείνουμε νέοι, όσες προσπάθειες και αν καταβάλλουμε.
Οι νοητικές μας διεργασίες καθορίζουν την κατάσταση του οργανισμού μας, ανάλογα με τα μοτίβα που καλλιεργούμε.
Ο εγωισμός είναι αφύσικος και σκληραίνει τον εγκέφαλο και τα νευρικά κύτταρα.
Έχουμε πλαστεί να είμαστε καλοσυνάτοι και χαρούμενοι. Η χαρά ευνοεί τη νεανικότητά. Ο εγωισμός εχθρεύεται τη χαρά, επειδή παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές της ζωής -συγκεκριμένα, τη δικαιοσύνη.
Ενστικτωδώς, όλοι καταδικάζουμε την εγωιστική συμπεριφορά, αφού νιώθουμε ότι αντιτίθεται στις αρχές του αληθινού μας εαυτού, στην υγεία και την αρμονία.
Οποιαδήποτε σκέψη κυριαρχεί στο νου οποιαδήποτε στιγμή, έχει άμεση επίδραση στον οργανισμό μας.
Οτιδήποτε σκεφτόμαστε καταγράφεται στο κύτταρο και εκδηλώνεται στο χαρακτήρα και στην έκφραση και εμφάνιση του ατόμου. Εάν οι σκέψεις σας αφορούν στην αιώνια νιότη και στην ανανέωση, οι διεργασίες της γήρανσης σταματούν. Όλος ο οργανισμός λειτουργεί βάσει της επικρατούσας σκέψης.
Για παράδειγμα, όσοι είναι συνεχώς θλιμμένοι και καταδυναστεύονται από τις φοβίες τους, γερνούν πιο γρήγορα.
Καμία φαρμακευτική ουσία στον κόσμο δεν μπορεί να προλάβει τη σκλήρυνση που συνεπάγεται η γήρανση. Ένα πράγμα μόνο μπορεί να την αντιστρέψει, και αυτό είναι η καλλιέργεια των σωστών σκέψεων.
Η επίδραση του νου στο σώμα είναι επιστημονικά αποδεδειγμένη.
Είναι νόμος απαράβατος.

Γεννήθηκες για να εκπληρώσεις κάποιο σκοπό. Εξελίξου και σταμάτα τη γρίνια!

Γράφει ο Δημήτρης Τσίχλας

Γεννήθηκες σ ένα θαυμαστό κόσμο, σ ένα πλανήτη από τα δισεκατομμύρια που υπάρχουν σ ένα από τα ηλιακά συστήματα αυτού του άπειρου σύμπαντος. Γεννήθηκες κάποια στιγμή και θα πεθάνεις κάποια στιγμή όπως όλοι σου οι φίλοι, η οικογένεια σου, τα παιδιά σου, η γη σου, ο πλανήτης σου…

Ένα απλό πέρασμα είναι η ζωή σου, όπως και όλων μας. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή ή την άλλη ζωή. Γεννήθηκες για να δώσεις χαρά, καλό, αρμονία, δικαιοσύνη, ενέργεια, φως. Γεννήθηκες απλά για να εκπληρώσεις κάποιο σκοπό που μπορεί τώρα να μην καταλαβαίνεις, αλλά κάποια στιγμή θα βιώσεις απόλυτα τη μαγεία του. Γεννήθηκες για να εξισορροπήσεις τις καλές και τις λιγότερο καλές πτυχές του ΕΙΝΑΙ σου.

Γεννήθηκες από ΑΓΑΠΗ και ο μοναδικός σου δρόμος είναι αυτός… ΑΓΑΠΗ σε κάθε στιγμή της ζωής σου, αγάπη χωρίς όρια, χωρίς σκοπό! Είσαι ΑΓΑΠΗ, είσαι ΦΩΣ, είσαι ΧΑΡΑ, είσαι ΑΛΗΘΕΙΑ. Κοίτα γύρω σου. Άνθρωποι που δεν έχουν τα βασικά αγαθά, ΣΤΕΓΗ, ΤΡΟΦΗ, ΝΕΡΟ, ΑΓΑΠΗ. Άνθρωποι που σκοτώνονται κάθε μέρα, παιδιά που πεινάνε, που διψάνε, που κάνουν χιλιόμετρα για λίγο καθαρό νερό!

Κι εσύ; Γκρινιάζεις γιατί δεν έχεις λεφτά να αγοράσεις κάτι περιττό. Γκρινιάζεις γιατί δε σε καταλαβαίνουν… δεν καταλαβαίνουν τις ανάγκες σου! Δηλαδή το ΕΓΩ ΣΟΥ. Γκρινιάζεις γιατί ο γείτονας έχει καλύτερο αμάξι, καλύτερο σπίτι, πάει διακοπές ενώ εσύ; Απλά γκρινιάζεις… γιατί σ αρέσει! Γιατί είναι η ασφάλεια του ΕΓΩ σου, γιατί θέλεις να ασχοληθούν μαζί σου… έτσι απλά.

Είσαι ΑΓΑΠΗ και στην ΑΓΑΠΗ δεν χωρεί το ΕΓΩ σου. Κατάλαβε το και ξεκίνα. Ξεκίνα να απολαμβάνεις το όμορφο δειλινό, την αγκαλιά, τον τσακωμό που σου δείχνει ότι ο άλλος σε νοιάζεται, την ομορφιά ενός λουλουδιού, τη γεύση ενός φαγητού, μια καλή αληθινή παρέα χωρίς λεφτά, μια δυσκολία που σε κάνει πιο δυνατό.


ΑΓΑΠΑ τον πόνο από τα λάθη σου, όλα μα όλα είχαν νόημα. ΕΞΕΛΙΞΟΥ… Αφέσου στο ένστικτό σου, γνωρίζει τα πάντα! Ότι έγινε, έγινε. Προχώρα μπροστά με καθημερινό χαμόγελο σε ό,τι μα ό,τι συμβαίνει και ευχαρίστησε πραγματικά τον δικό σου Θεό για το ότι…

ΑΝΑΠΝΕΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ, ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ, ΖΕΙΣ, ΑΓΑΠΑΣ.

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Eλβετία: Ψηφίστηκε η απαγόρευση της μπούργκας από τους πολίτες

 

Με μικρή πλειοψηφία

Ένα 24ωρο πριν από την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, οι Ελβετοί τάχθηκαν υπέρ της πρότασης της Ακροδεξιάς για την απαγόρευση της χρήσης καλυμμάτων προσώπου σε δημόσιους χώρους- συμπεριλαμβανομένης της μπούργκα ή του νικάμπ, μία απόφαση που ήχησε στη χώρα ως «καμπανάκι» ισλαμοφοβίας.

Υπέρ της απαγόρευσης, στην οποία δεν περιλαμβάνεται η χρήση μάσκας λόγω πανδημίας, ψήφισε χθες το 51,2% των συμμετεχόντων, έναντι 48,8% που την καταψήφισε.

Το γεγονός πάντως ότι εγκρίθηκε έστω και με μικρή πλειοψηφία η πρόταση της ακροδεξιάς να απαγορευτεί η μπούργκα ή το νικάμπ σχολιάζεται εκτενώς από τα διεθνή ΜΜΕ.

Δεδομένου του δεσμευτικού χαρακτήρα της ψηφοφορίας, βάσει του συστήματος άμεσης δημοκρατίας στην Ελβετία, η απαγόρευση καλύμματος προσώπου θα γίνει τώρα νόμος του κράτους.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Πανεπιστημίου της Λουκέρνης, οι μουσουλμάνοι αντιστοιχούν στο 5,2% του πληθυσμού των 8,6 εκατομμυρίων κατοίκων της Ελβετίας, με τους περισσότερους εξ αυτών να έχουν ρίζες στην Τουρκία, τη Βοσνία και το Κόσοβο.

Υπενθυμίζεται ότι, η Γαλλία απαγόρευσε τη χρήση πλήρους καλύμματος προσώπου δημοσίως το 2011 και η Δανία, η Αυστρία, η Ολλανδία και η Βουλγαρία έχουν σε ισχύ πλήρεις ή μερικές απαγορεύσεις για τα καλύμματα προσώπου σε δημόσιους χώρους.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση θεώρησε ότι το μέτρο είναι υπερβολικό, αλλά υπέστη ήττα στην κάλπη, κυρίως λόγω της στήριξης στην πρόταση από τη γαλλόφωνη Ελβετία, κάτι που ενδεχομένως δείχνει και την επιρροή από τα ακροδεξιά κηρύγματα και στη γειτονική Γαλλία.

«Στην Ελβετία, η παράδοση είναι να δείχνουμε τα πρόσωπά μας. Είναι μια ένδειξη των βασικών ελευθεριών μας», δήλωσε πριν από την ψηφοφορία ο Βάλτερ Βόμπμαν, πρόεδρος της επιτροπής δημοψηφισμάτων και βουλευτής του Ελβετικού Λαϊκού Κόμματος.

Όταν οι Ιρανές ήταν ελεύθερες να φοράνε ό,τι θέλουν

Το look των Ιρανών γυναικών πριν την Ιρανική Επανάσταση του 1979 και τα χιτζάμπ

Το 1979, έλαβε χώρα η Ιρανική Επανάσταση – γνωστή και ως Ισλαμική -, η οποία έφερε την ανατροπή του μέχρι τότε μονάρχη της χώρας, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Η εξουσία πέρασε σε έναν εκ των αρχηγών της επανάστασης, τον Ρουχολάχ Χομεϊνί, ο οποίος προσπάθησε να διατηρήσει την εξουσία με την βοήθεια του ιερατείου.

Για να επιτευχθεί το τελευταίο, η νέα κυβέρνηση έγραψε από την αρχή πολλούς νόμους, προκαλώντας ριζικές αλλαγές σε τομείς, όπως η οικονομία, η εξωτερική πολιτική και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όσον αφορά τα τρίτα, το μεγαλύτερο πλήγμα δέχτηκαν οι γυναίκες, με τον έμμεσο αποκλεισμό τους από την επαγγελματική ζωή, ο οποίος επιτεύχθηκε με πρόωρες συντάξεις των κυβερνητικών υπαλλήλων γυναικών, με το κλείσιμο των παιδικών σταθμών και με την απαγόρευση στις γυναίκες να σπουδάσουν σε 140 διαφορετικά ακαδημαϊκά πεδία.

Επιπλέον, σταδιακά επιβλήθηκε σε όλες τις γυναίκες να φοράνε χαλαρά ρούχα, που δεν θα διαγράφουν την γραμμή του σώματος τους, και χιτζάμπ. Συγκεκριμένα, το ’79 ο Ρουχολάχ Χομεϊνί δήλωσε ότι είναι καλό οι γυναίκες να προσέχουν να τηρούν τον ισλαμικό κώδικα ενδυμασίας, ενώ το ’80 όρισε υποχρεωτικό το χιτζάμπ σε όλα τα κυβερνητικά και δημόσια γραφεία, νόμος που το ’83 επεκτάθηκε σε όλες τις γυναίκες και σε όλους τους δημόσιους χώρους.

Σήμερα, η νομοθεσία παραμένει ίδια και το μόνο που έχει μείνει να θυμίζει την ελευθερία ένδυσης των ιρανών γυναικών είναι φωτογραφίες και εξώφυλλα περιοδικών από περασμένες δεκαετίες. Σε αυτά, βλέπουμε γυναίκες των δεκαετιών του ’50 και του ’60 να φοράνε μοντέρνα ρούχα, αλλά την ίδια στιγμή να είναι αρκετά ντυμένες, ώστε να δείχνουν όσο το δυνατόν λιγότερο δέρμα.

Ωστόσο, μπορεί στην χώρα να υιοθετήθηκε ο δυτικός τρόπος ντυσίματος, αλλά το ίδιο δεν έγινε και με την φιλοσοφία των ανθρώπων. Αποτέλεσμα αυτού ήταν οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και επιθέσεις σε δημόσιους χώρους, ακόμα και μέσα στη μέρα, να μην αποτελούν σπάνιο φαινόμενο, ενώ σε καμία περίπτωση δεν βοήθησαν οι ταινίες που γυρίστηκαν τότε και παρουσίαζαν τις γυναίκες ως δελεαστικά και επιπόλαια σεξουαλικά αντικείμενα.

Νικολέττα Σταμάτη

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr/contributors/nikoletta-stamati»

1 στους 2 online αγοραστές στην Ελλάδα ψωνίζουν μέσω των Social Media

 

Το 79% των Ελλήνων αγοραστών που επηρεάστηκαν από τον Covid-19, μόλις πρόσφατα στράφηκαν στο ηλεκτρονικό εμπόριο (E-Commerce) και τώρα χρησιμοποιούν το κανάλι αυτό ως και 2-3 φορές πιο συχνά από αυτούς που δεν έχουν επηρεαστεί από την πανδημία σύμφωνα με έρευνα της NielsenIQ για τις τάσεις και τις ευκαιρίες ανάπτυξης στο Ηλεκτρονικό Εμπόριο​.

Σύμφωνα με την έρευνα 1 στους 2 αγοραστές μέσω διαδικτύου στην Ελλάδα αγοράζουν μέσω των Social Media, διατηρώντας το Facebook στη θέση της πιο δημοφιλούς πλατφόρμας για αγορές αγαθών, ελκύοντας μεγαλύτερης ηλικίας κοινό. Χαρακτηριστικό είναι ότι περίπου το 40% των διαδικτυακών αγορών γίνονται την Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Οι αγορές μέσω Κινητού ακμάζουν, αφού το 62% των ερωτηθέντων χρησιμοποιεί έξυπνα κινητά για να αγοράζει αγαθά και προϊόντα μέσω διαδικτύου.

Η συνεχιζόμενη υγειονομική κρίση παραμένει μια από τις βασικές δυνάμεις πίσω από την ταχεία ανάπτυξη του E-Commerce, αλλά για να ενισχύσουμε αυτήν την επιτυχία στη μετά COVID-19 εποχή, είναι πιο σημαντικό από ποτέ να είμαστε ένα βήμα μπροστά και να κατανοήσουμε πώς ακριβώς αγοράζουν οι καταναλωτές στο Διαδίκτυο, τι τους φέρνει εκεί και πώς οι τρέχουσες τάσεις διαμορφώνουν την αγορά του αύριο. Η NielsenIQ διενήργησε έρευνα ανάμεσα σε 850 Έλληνες, διαδικτυακούς αγοραστές, για να απαντήσει σε αυτές και σε άλλες ερωτήσεις.

Σούπερ χρήστες του E-Commerce

Στην Ελλάδα, περίπου 7 στους 10 διαδικτυακούς καταναλωτές, ένα ποσοστό 68%, επηρεάστηκαν κατά κάποιο τρόπο από την παγκόσμια πανδημία, με αποτέλεσμα σε διαφορετικά επίπεδα τη μείωση του εισοδήματός τους ή την αντιμετώπιση ζητημάτων υγείας για αυτούς, τις οικογένειες ή τους φίλους τους.

Με το δεύτερο κύμα αυστηρών περιοριστικών μέτρων και το πλήρες κλείσιμο των επιχειρήσεων ή και την παρατεταμένη υπολειτουργία μέσω εναλλακτικών μεθόδων click away, click in shop το προηγούμενο διάστημα, τα διαδικτυακά κανάλια έχουν γίνει βασικό σημείο αγορών για όλους τους καταναλωτές, αλλά ειδικότερα για αυτούς που έχουν επηρεαστεί από την πανδημία.

Σχεδόν το 1/5 (21%) των ερωτηθέντων από αυτή την ομάδα άρχισαν να ψωνίζουν διαδικτυακά πριν από λιγότερο από ένα χρόνο, αλλά για αυτούς το ηλεκτρονικό εμπόριο έχει γίνει ένα νέο ήσυχο λιμάνι για έρευνα, σύγκριση τιμών και αναζήτηση για προσφορές μέσα από το ασφαλές περιβάλλον των σπιτιών τους. «Οι καταναλωτές που έχουν επηρεαστεί από την πανδημία είναι και αυτοί που για συγκεκριμένες προϊοντικές κατηγορίες έχουν γίνει «σούπερ χρήστες» των διαδικτυακών αγορών χρησιμοποιώντας τις διαδικτυακές δυνατότητες στο έπακρο. Προϊόντα ομορφιάς μέχρι και καθαριστικά σπιτιού είναι ενδεικτικά κατηγορίες που αγοράζονται σε σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό από τους καταναλωτές που έχουν επηρεαστεί από την πανδημία, ενώ, ενώ το φυσικό κανάλι εξακολουθεί να βρίσκεται στις προτιμήσεις αυτών που δεν έχουν επηρεαστεί», αναφέρει η Ντορίνα Φυντάνη, Consumer Insights Leader NielsenIQ.

Ποσοστό των διαδικτυακών αγοραστών ανά προϊοντική κατηγορία τους τελευταίους 3 μήνες

Κατηγορίες                           Επηρεασμένοι (%)     Ανεπηρέαστοι (%)


Καθαριστικά προϊόντα σπιτιού    28                        22
Βρεφικά προϊόντα                        64                        41
Ομορφιά                                      56                        49

Μαλλιά & περιποίηση σώματος  42                        31

Μη Αλκοολούχα ποτά                  25                       19

Συσκευασμένα τρόφιμα               27                        22

Αλκοολούχα ποτά                        24                        20

Ηλεκτρονικά                                62                        60

Μόδα                                           69                        68

Πηγή: NielsenIQ

«Με μια μεγάλη και ιδιαίτερα διακριτή ομάδα επηρεαζόμενων από την πανδημία διαδικτυακών αγοραστών, αξίζει να αναφερθεί ότι έχει πλέον εκλείψει η αντίληψη που κυριαρχούσε πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας ότι το ηλεκτρονικό εμπόριο θα κερδίσει πολύ περισσότερο έδαφος ανάμεσα στους εύπορους καταναλωτές. Στο πλαίσιο αυτό, οι χαμηλότερες τιμές είναι πλέον μεταξύ των τριών κορυφαίων λόγων για τη μετάβαση σε διαδικτυακές αγορές για το 66% των ερωτηθέντων», συνεχίζει η κα Φυντάνη.

Εμπόριο μέσω Social Media

Από δημογραφικής πλευράς, η πανδημία έχει διευρύνει το κοινό των διαδικτυακών αγορών σε δύο άκρα: μεγαλύτερες ηλικίες (56-65) καθώς και νέους (18-24). Οι τελευταίοι κερδίζουν σταδιακά οικονομική δύναμη και οι ανάγκες και οι προτιμήσεις τους είναι πιθανό να καθορίσουν το μέλλον του ηλεκτρονικού εμπορίου στο σύνολό του. Για παράδειγμα, έχουν ήδη την τάση να υποστηρίζουν διαφορετικές μορφές επικοινωνίας με τους εμπόρους λιανικής πώλησης όσον αφορά τις προωθήσεις. Παρότι τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου παραμένουν η πιο δημοφιλής επιλογή γενικά, το 35% των ερωτηθέντων σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα προτιμούν τις ειδοποιήσεις εντός εφαρμογής που είναι η υψηλότερη προτίμηση σε σύγκριση με τις άλλες ηλικιακές ομάδες) και είναι έτοιμοι να δοκιμάσουν νέα κανάλια ηλεκτρονικού εμπορίου όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή αλλιώς Social Commerce

6 στους 10 αγοραστές στην Ελλάδα έχουν ήδη αγοράσει μέσα από πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και οι νεότερες ηλικιακές ομάδες παραμένουν η βασική κινητήρια δύναμη για αυτό το κανάλι. Ενώ το Facebook παραμένει η πιο δημοφιλής πλατφόρμα για την αγορά αγαθών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με το 52% των διαδικτυακών αγοραστών στην Ελλάδα να χρησιμοποιούν το Facebook για αυτό το σκοπό, το Instagram έχει γίνει η κορυφαία πλατφόρμα μεταξύ της νεότερης γενιάς (18-24 ετών) – σχεδόν το ήμισυ (49%) των ερωτηθέντων σε αυτήν την ομάδα δηλώνουν ότι χρησιμοποιούν το Instagram για αγορές στο διαδίκτυο.


                    Facebook (%) Instagram (%) TikTok (%)
Σύνολο                52                    32                    6

18–24 ετών         46                    49                    7

25–39 ετών         54                    36                    9

40–55 ετών         52                    25                    3

Πηγή: NielsenIQ

Η ζήτηση δεν είναι η ίδια σε όλες τις κατηγορίες

Παρότι στη βιομηχανία FMCG τα αγαθά παντοπωλείου εξακολουθούν να έχουν πολλές ευκαιρίες να δείξουν αυξητική αύξηση στις πωλήσεων σε σύγκριση με τα είδη ένδυσης ή τα ηλεκτρονικά είδη, προβλέπεται σποραδική συχνότητα διαδικτυακών αγορών με τους ερωτηθέντες να δηλώνουν (για συσκευασμένα τρόφιμα) ότι προτίθενται να αγοράσουν ηλεκτρονικά από μια φορά στους 2-3 μήνες έως και μια φορά στις 15 μέρες. Ωστόσο, προκειμένου να αναπτυχθεί πιο αποτελεσματικά το διαδικτυακό κανάλι, είναι εξίσου σημαντικό για τους εμπόρους λιανικής και τους κατασκευαστές να γνωρίζουν τι θέλουν οι καταναλωτές, όπως το πότε, πού και πώς θέλουν να αγοράσουν.

Αποδεικνύεται ότι οι Έλληνες διαδικτυακοί αγοραστές γίνονται πιο ενεργοί προς το τέλος της εβδομάδας με το 41% να δηλώνει την Παρασκευή, το Σάββατο ή την Κυριακή ως την προτιμώμενη ημέρα αγορών τους. Ο πιο δημοφιλής χρόνος αγορών είναι περίπου 6-10 μ.μ. ( 21% όλων των αγοραστών στο διαδίκτυο προτιμούν αυτήν την χρονική ζώνη). Αξίζει να σημειωθεί ότι όσον αφορά τις συσκευές που χρησιμοποιούν για να κάνουν τις αγορές τους, τα smartphone έχουν πλέον γίνει περισσότερο δημοφιλή από ότι οι φορητοί υπολογιστές ή οι επιτραπέζιοι υπολογιστές.

Το 62% των αγοραστών στο διαδίκτυο στην Ελλάδα χρησιμοποιούν smartphone για να κάνουν τις αγορές τους έναντι 48% που χρησιμοποιούν φορητούς υπολογιστές, γεγονός που σημαίνει ότι είναι συνηθισμένοι να κάνουν αγορές εν κινήσει.



epixeiro.gr

Η μεγαλύτερη αναπηρία των ανθρώπων είναι το ότι δεν πιστεύουν

Η επιτυχία ή η αποτυχία σχεδόν σε οτιδήποτε, ξεκινάει από μέσα μας. Μόλις αρχίσεις να πιστεύεις στον εαυτό σου, μπορείς να δημιουργήσεις ένα “ντόμινο” θετικών αποτελεσμάτων. Αυτό ισχύει σε κάθε περίπτωση, από το να προσπαθήσεις να χάσεις βάρος έως το να ξεκινήσεις μια επιχείρηση, ή απλά να είσαι πιο ευτυχισμένος στη ζωή. Εδώ θα βρεις οκτώ πράγματα που θα σου συμβούν μόλις αρχίσεις να πιστεύεις στον εαυτό σου:
1. Θα γίνεις λιγότερο επικριτικός
Η κριτική και η αρνητική ενέργεια αντικατοπτρίζουν τον τρόπο σκέψης και τα συναισθήματα αυτού που τις 'προσφέρει' και όχι αυτού που τις δέχεται. Οι άνθρωποι που ξοδεύουν το μεγαλύτερο κομμάτι του χρόνου τους κρίνοντας τους άλλους, ασχολούνται πολύ λίγο με τον εαυτό τους. Όταν επικεντρώνεσαι στη δική σου ζωή και στις δικές σου επιλογές, σχεδόν αυτόματα σταματάς να εστιάζεις στις ζωές των άλλων. Ο δρόμος προς την αληθινή πίστη στον εαυτό σου είναι στρωμένος με τη γνώση και την αποδοχή του εαυτού σου, με τα θετικά και τα αρνητικά του. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, θα διαπιστώσεις ότι θα γεμίσεις κατανόηση για τους άλλους, καθώς και αυτοί μπορεί να αναζητούν ή να περπατούν το δικό τους μονοπάτι, συναντώντας πράγματα που εσύ δεν μπορείς να δεις.
2. Θα μπορείς να κάνεις περισσότερα
Η μεγαλύτερη δικαιολογία που χρησιμοποιούμε οι άνθρωποι για να μην κάνουμε κάτι που χρειάζεται ή κάτι που θέλουμε, είναι “δεν έχω το χρόνο”. Ωστόσο, κάθε ανθρώπινο ον στον πλανήτη έχει στη διάθεσή του το ίδιο χρονικό διάστημα μέσα σε μια μέρα. Ο χρόνος είναι μια σταθερά, όχι μια μεταβλητή. Όμως, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μας εκδηλώνεται ως φόβος ή και τελειομανία. Ευτυχώς, όσο δεν αλλάζει ο χρόνος, εσύ μπορείς να ξεκινήσεις! Μπορείς να χτίσεις την εμπιστοσύνη προς τον εαυτό σου, κάθε στιγμή. Αυτό απαιτεί να επενδύσεις λίγο ή πολύ χρόνο, κάτι που θα σε απελευθερώσει τόσο πνευματικά όσο και σωματικά.
3. Θα κάνεις τους άλλους να πιστεύουν σε σένα
Οι άνθρωποι που πιστεύουν στον εαυτό τους εμπνέουν τους άλλους ανθρώπους. Γιατί όταν πιστεύεις σε σένα μπορείς να αυξήσεις την επιρροή σου στους άλλους. Οι άλλοι, θα θέλουν να συμμετέχουν σε όποια σου προσπάθεια και να σε βοηθήσουν να πετύχεις. Αυτό, είναι ιδιαίτερα σημαντικό, ειδικά αν ξεκινάς την εφαρμογή μιας επιχειρηματικής ιδέας ή οποιασδήποτε ιδέας που χρειάζεται υποστήριξη.
4. Θα μπορείς να διαχειριστείς την κριτική των άλλων πιο αντικειμενικά
Είναι αλήθεια ότι σε κανέναν δεν αρέσει η αμφισβήτηση και η αρνητική κριτική. Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι από οποιαδήποτε αρνητική κρίση, μπορούν να μάθουν, να κρατήσουν τα στοιχεία που θα τους βοηθήσουν να γίνουν καλύτεροι. Το να πιστεύεις στον εαυτό σου θα σε βοηθήσει να χτίσεις μια πιο σταθερή συναισθηματική βάση και να απομακρύνεις όσα την απειλούν. Θα σε βοηθήσει, επίσης, να εξετάζεις ορθολογικά την κάθε πληροφορία και την πηγή της. Αν υπάρχει κάποια αλήθεια στην όποια αρνητική κριτική, θα είσαι σε θέση να τη δεις με ευγνωμοσύνη και να την μετουσιώσεις σε δράση προς όφελός σου.
5. Θα αυξήσεις τη δύναμη της επιμονής
Ο καθένας μας έρχεται αντιμέτωπος με δύσκολες στιγμές. Ενώ η απογοήτευση και η κατάρρευση είναι μια αντίδραση που παρατηρείται σε όλον τον κόσμο, η ικανότητα να σηκωθείς και να συνεχίσεις είναι καθαρά ατομική. Το να πιστεύεις στον εαυτό σου δεν σημαίνει πως είσαι παντοδύναμος και τέλειος. Σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι την ικανότητά σου να αντιλαμβάνεσαι αυτό που συμβαίνει και να συνεχίζεις. Αν μη τι άλλο, αυτός που πιστεύει στον εαυτό του, ξέρει και περιμένει ότι στη διαδρομή της ζωής θα συναντήσει εμπόδια. Ξέρει, επίσης, ότι αυτά τα εμπόδια είτε θα του μάθουν κάτι, είτε θα τον κάνουν πιο δυνατό και επίμονο, είτε θα τον οδηγήσουν σε ένα μέρος που δεν περίμενε ότι θα βρεθεί. Γι’ αυτό, πίστεψε στον εαυτό σου και συνέχισε!
6. Θα προσελκύσεις πολλά μικρά και μεγάλα “θαύματα”
Το μόνο σίγουρο είναι ότι πιστεύοντας στον εαυτό σου, παράγεται θετική ενέργεια. Περιμένοντας το καλύτερο, θα αρχίσεις να βλέπεις να συμβαίνουν πράγματα που είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένα με τις επιθυμίες και τους στόχους σου. Η ενέργεια προσελκύει ενέργεια. Αυτό δεν είναι τύχη. Είναι ο τρόπος που λειτουργούν τα πράγματα φυσικά. Είναι ότι ξέρεις πως θα κάνεις ό, τι χρειάζεται να κάνεις για να έρθει στη ζωή σου αυτό που επιθυμείς. Αν με ρωτάς, εγώ χρησιμοποιώ μια θετική δήλωση γι’ αυτό: "Καθώς κινούμαι προς την κατεύθυνση των στόχων μου, οι στόχοι μου έρχονται σε εμένα."
7. Θα γίνεις πιο πειθαρχημένος
Η βαθιά εσωτερική πίστη στον εαυτό μας οδηγεί πάντα σε θετικές συνήθειες. Δεν θέλεις να αφήσεις τον εαυτό σου αβοήθητο να πέσει, σωστά; Αποδοχή και πίστη στον εαυτό σου, σημαίνει ενδυνάμωση. Σημαίνει υπευθυνότητα. Δεν μπορείς πλέον να περιμένεις από τους άλλους να κάνουν τα πράγματα να συμβούν. Εσύ αναλαμβάνεις την ευθύνη. Οι άνθρωποι που πιστεύουν στον εαυτό τους, συνήθως επιλέγουν να βάλουν στόχους και να σχεδιάσουν το πλάνο και τη στρατηγική για την επίτευξή τους.
8. Η ευτυχία θα παρουσιαστεί μπροστά σου με τη μορφή απεριόριστων ευκαιριών και δυνατοτήτων
Ξεκινώντας να πιστεύεις στον εαυτό σου, μοιάζει με το να γίνεσαι καπετάνιος σε ένα πλοίο που ταξιδεύει στον ωκεανό. Στην αρχή, νιώθεις άβολα. Μόλις όμως αποκτήσεις των έλεγχο του τιμονιού, οι άνεμοι - η διστακτικότητα και ο φόβος- εξασθενούν και εσύ αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι αυτά τα νερά που αρχικά έμοιαζαν αταξίδευτα, είναι μια πρόκληση με απεριόριστες δυνατότητες. Κι εσύ, θα ανυπομονείς να δεις τι κρύβει το ταξίδι παρακάτω. Όσο πιο πολύ πιστεύεις στον εαυτό σου, τόσο οι δυνατότητες θα γίνονται ανεξάντλητες.

Ελένη Χριστοδούλου

Ματθαίος Γιωσαφάτ: «Ο γάμος είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες της χρόνιας κατάθλιψης»

Γεννήθηκα στην Κατερίνη Πιερίας. Έζησα σε πολλές πόλεις ως άλλος Οδυσσέας. Μεταξύ αυτών στη Λάρισα, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στη Βιέννη, στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου ήταν την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα του Εμφυλίου. Εθνικόφρονες και αριστεροί. Έλληνες εναντίον Ελλήνων. Κάθε βράδυ άκουγες πυροβολισμούς. Τα πρωινά πήγαινες στο σχολείο περνώντας ανάμεσα από πτώματα αφημένα στους δρόμους. Σκληρή εποχή. Πείνα, κακουχίες, στερήσεις και αγριότητες. 

• Ο πατέρας μου ήταν βιοτέχνης – τότε ονομαζόταν λευκοσιδηρουργός. Η μητέρα μου ήταν νοικοκυρά, αφού είχε να αναθρέψει έξι παιδιά. Ένας αδερφός μου πέθανε νωρίς από λευχαιμία κι εγώ είμαι ο μεγαλύτερος από τα υπόλοιπα πέντε. Οι γονείς μου ήταν καλοί, φιλήσυχοι και έντιμοι άνθρωποι. Αγαπιόντουσαν πολύ μεταξύ τους. Ποτέ δεν θυμάμαι να μας έδειραν. Ο πατέρας μου ήταν ψυχαναγκαστικός, σοβαρός, εργασιομανής και αγράμματος. Η μητέρα μου ήταν χαρούμενη, της άρεσε πολύ το τραγούδι και ήταν η μορφωμένη της οικογένειας, έχοντας φτάσει ως τη Β' Δημοτικού. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για την εκπαίδευσή μου. Μετά από πολλά χρόνια, όταν βρέθηκα να δίνω μια ομιλία στην Κατερίνη, και η μητέρα μου καθόταν στην πρώτη θέση, υπερηφανευόταν για μένα και έλεγε στους άλλους ότι αυτή με έσπρωχνε προς τα γράμματα. Φυσικά, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αλλά είμαι πολύ περήφανος γι' αυτούς. 

 • Ως παιδί είχα μια έμφυτη περιέργεια για τον κόσμο. Ήμουν ανήσυχο πνεύμα και διερευνούσα διαρκώς τι γινόταν είτε στον συναισθηματικό μου κόσμο είτε στο περιβάλλον γύρω μου. Στράφηκα με πάθος στη μελέτη βιβλίων κι ευτυχώς είχα έναν φίλο βιβλιοπώλη που του χρωστώ πολλά. Ήμουν άριστος μαθητής. Έγραφα πολύ καλές εκθέσεις, τις οποίες διάβαζαν στην τάξη και τις έδιναν στα σχολεία της Μακεδονίας. 

• Τα πρώτα μου διαβάσματα τα θυμάμαι στο βουνό, επειδή ο πατέρας μου ήταν στον ΕΛΑΣ. Μάλιστα, τότε ήταν μία από τις φορές που έφτασα πολύ κοντά στον θάνατο. Είχαν έρθει οι Γερμανοί για τον πατέρα μου και τον χτυπούσαν με τον υποκόπανο. Ήμουν μικρό παιδάκι, μπήκα στη μέση, έχοντας άγνοια κινδύνου, και δάγκωσα το χέρι του ενός Γερμανού. Μου δίνει μια με την μπότα του και με πετάει κάτω, σηκώνει το όπλο και με στήνει στον τοίχο για να με σκοτώσει. Ευτυχώς, μετά τις κραυγές της γιαγιάς μου, η οποία μπήκε μπροστά μου, αλλά και με τη μεσολάβηση ενός άλλου Γερμανού, τη γλίτωσα. 

 

• Μικρός άρχισα να γράφω ποιήματα αλλά και δοκίμια, τα οποία δημοσιεύονταν κάθε εβδομάδα σε μια τοπική εφημερίδα της Κατερίνης. Έγραφα με ψευδώνυμο και πιθανολογούσαν πως είμαι ο Βενέζης ή ο Μυριβήλης. Είχα γράψει και ένα που το είχα ονομάσει «Δον Κιχώτες», το οποίο έλεγε: «Και μένουμε έτσι μέχρι τελευταίας μας πνοής, στη μοιραία αυταπάτη μας δοσμένοι, οι τραγικοί και άδοξοι ηττημένοι, οι γελοίοι Δον Κιχώτες της Ζωής». 

• Δεν έπαψα να διαβάζω λογοτεχνία, ως συναισθηματική ανάγκη αλλά και ως απόλαυση. Ήθελα να γίνω συγγραφέας, αλλά αυτό δεν σου απέφερε χρήματα. Σκέφτηκα, λοιπόν, να γίνω φιλόλογος και άρχισα να προετοιμάζομαι για τις εξετάσεις. Έπειτα, μετά από μια συζήτηση με έναν φίλο μου, συνειδητοποίησα ότι το να γίνεις φιλόλογος απαιτούσε πολλές μετακινήσεις και αυτό δεν μου άρεσε. Έτσι, ακολούθησα τη δεύτερη επιλογή μου, την ιατρική. Επειδή ως δύσπιστος και αμφισβητίας εγκατέλειπα τη θεωρία αν δεν έδινε ορθολογικές απαντήσεις, επικεντρώθηκα στην ψυχανάλυση. Προφανώς και δεν είναι θρησκεία, αλλά είναι η επιστήμη που εξηγεί τα κίνητρα της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Σου δίνει ένα πολύτιμο πλήθος γνώσεων, με τη βοήθεια των οποίων συνειδητοποιείς επαρκώς τις αιτίες για τον ασυνείδητο εσωτερικό κόσμο του παιδιού και του ανθρώπου. Μια καταβύθιση στην ανθρώπινη περιπέτεια και στο πεπρωμένο του ανθρώπου.  

• Αποφοίτησα από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1963 και απέκτησα την ειδικότητα του Νευρολόγου-Ψυχιάτρου το 1967. Αργότερα, πήγα για περαιτέρω σπουδές στον Λονδίνο, όπου και παρέμεινα δεκαπέντε χρόνια. Εκεί, κατόπιν εξετάσεων, έλαβα διάφορα διπλώματα στην Ψυχιατρική και Παιδοψυχιατρική. Όταν επέστρεψα, έγινα διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής και ίδρυσα μαζί με άλλους την Ελληνική Εταιρεία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, που εκπαιδεύει στην ατομική ψυχαναλυτική θεραπεία, και την Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας. 

• Οι παιδικές εμπειρίες είναι αυτές που διαμορφώνουν το σενάριο της ζωής μας. Κυρίως, ο πρώτος χρόνος και έπειτα τα επόμενα τέσσερα ή πέντε έτη. Ο βασικός χαρακτήρας, ο τρόπος που αγαπάμε, οι ανάγκες, οι ερωτικές επιθυμίες, διαμορφώνονται στα πέντε μας χρόνια. 

• Κρίση ήταν αυτή που ζήσαμε τη δεκαετία του '40, όχι όπως την εννοούμε σήμερα. Είναι αστεία η σύγκριση. Τότε δεν μπορούσες να καλύψεις ούτε καν τις πρωταρχικές ανάγκες. Αντιθέτως, τα τελευταία δέκα χρόνια δεν πείνασε κανείς. Ούτε αυτοκτόνησε κανένας λόγω χρεών. Αυτά είναι παραμύθια. Δεν λέω ότι είναι καλό να είσαι φτωχός. Αλλά η ευτυχία δεν εξαρτάται από τα χρήματα. Σύμφωνα με τις στατιστικές έρευνες, ο αριθμός των αυτοκτονιών παρέμεινε στα ίδια επίπεδα. Ωστόσο, αυτό χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό επιχείρημα από τα κόμματα. Η αυτοκτονία είναι ψυχικό πρόβλημα. Οι πιο πολλές, μάλιστα, παρατηρούνται στη Σουηδία, μια κατεξοχήν πλούσια χώρα. Ακολουθούν η Δανία, η Γερμανία, η Ουγγαρία, ενώ η χώρα μας βρίσκεται στην τελευταία θέση. Δεν σας κρύβω ότι έχουν περάσει από το ντιβάνι μου πάρα πολλοί οικονομικά εύρωστοι άνθρωποι, οι οποίοι έπασχαν από βαριά κατάθλιψη. Όμως, κουβαλούσαν θέματα από την παιδική τους ηλικία. Φοβάμαι το αιφνίδιο, το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο. Πριν από λίγες μέρες έπαθα πνευμονία και γνώρισα επακριβώς τι σημαίνει η ασθένεια του σώματος, η αρρώστια. Φοβάμαι, όταν, ξαφνικά, όλα μπορεί να τελειώσουν και τίποτα δεν θα έχει σημασία.  • Αυτό που με ενοχλεί στα χαρακτηριστικά του Νεοέλληνα είναι η έλλειψη πολιτισμού, ο φθόνος, η επιθετικότητα και η αγένεια. Οι μισοί βρίζουν τους άλλους μισούς ως «γερμανοτσολιάδες», «προδότες» ή «ξεπουλημένους». Πάντα είχαμε διχόνοια. Είμαστε λίγο παρανοϊκός λαός, όχι με την έννοια της τρέλας, αλλά με εκείνη της καχυποψίας. Παραδείγματος χάριν, η οδηγική συμπεριφορά μας είναι ενδεικτική των διαθέσεών μας. Ένα νταηλίκι ακατανόητο. Πιστεύω ότι υπάρχουν θαυμάσιοι Έλληνες, αλλά και πολλά καθίκια. 

• Ευτυχώς, η ψυχανάλυση και η ψυχιατρική δεν είναι ταμπού πλέον. Κάποτε, ναι, ήταν, αλλά σήμερα χιλιάδες άνθρωποι επιλέγουν την ψυχανάλυση. Οι Έλληνες είναι ένα έθνος αμόρφωτων μιας χώρας παραδοσιακής και υπανάπτυκτης. Το σχολείο είναι απαίσιο. Ο τρόπος διδασκαλίας είναι εντελώς ακατάλληλος. Η Ιστορία που μαθαίνουμε είναι ένα συνονθύλευμα από μύθους. Και δεν έχουμε φροντίσει ώστε να εισαχθούν τα «μαθήματα ζωής» στη σχολική εκπαίδευση. Μεγαλώνουν τα παιδιά έχοντας την αντίληψη ότι το σεξ είναι βρόμικο και κάτι κακό. Ότι ο μόνος τρόπος επιτυχίας είναι να παντρευτείς, καθώς και ότι σε διαφορετική περίπτωση είσαι μια πόρνη. 

• Μια φορά, μεσημέρι ήταν, είχα ακούσει τη μητέρα μου να κάνει έρωτα με τον πατέρα μου. Φώναζε, δεν μπορούσα όμως να αντιληφθώ τι είχε συμβεί. Η μητέρα μου αργότερα βγήκε από το δωμάτιο με απίστευτη ευδιαθεσία. Κι εγώ την πέρασα για πόρνη. Δεν της μιλούσα για τρεις μήνες. Όταν το συζήτησα με τους συμμαθητές μου, μου είπαν ότι κι εκείνοι τα ίδια άκουγαν. Έτσι, τότε, τις θεωρήσαμε όλες πόρνες. Άλλες εποχές, χωρίς Διαδίκτυο ή τηλεόραση. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία. 

• Σήμερα, οι περισσότεροι νέοι που με επισκέπτονται έχουν απορίες για τις σχέσεις τους και το σεξ. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν ενισχύσει τον πανσεξουαλισμό. Στη νεωτερική περίοδο, οι γυναίκες δεν δίνουν στα παιδιά την απόλυτη αγάπη που χρειάζονται γιατί εργάζονται κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μένουν με ένα κενό, το οποίο σπεύδουν να το γεμίσουν με σεξ, συνήθως τα κορίτσια, και με επιθετικότητα, συνήθως οι άνδρες, π.χ. στο γήπεδο. 

 • Το σεξ είναι βασικό κομμάτι της ζωής. Τα στάδια της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης ενός παιδιού χωρίζονται στον πρώτο χρόνο της ζωής του, τη στοματική φάση, στον δεύτερο χρόνο της ζωής του, την πρωκτική φάση, στον τρίτο χρόνο της ζωής του, τη φαλλική φάση, και τέλος στο διάστημα από τον τρίτο ως τον έκτο χρόνο της ζωής του, που ονομάζουμε οιδιποδειακή ή γενετησιακή φάση. Άρα, όταν δεν μπορείς να αλλάξεις την κληρονομικότητα, χρειάζεται να δίνεται η απαραίτητη προσοχή στην ανατροφή ενός παιδιού. Τον πρώτο χρόνο της ζωής του ένα μωρό πρέπει να λαμβάνει τα πάντα, όλα όσα επιθυμεί. Διαφορετικά, μένουν πληγές ανοιχτές και η δημιουργία του εαυτού εξαρτάται πλήρως από τη σχέση με τη μητέρα. Έχει βρεθεί ότι αν η μητέρα είναι καταθλιπτική, αυτό επιδρά σε αντίστοιχα κομμάτια του πρώιμου εγκεφάλου του εμβρύου και μετέπειτα του βρέφους. Το άγχος, επίσης, ξεκινά από την εμβρυϊκή ζωή και εξαρτάται από την ψυχική ζωή της μητέρας. 

• Τα προβλήματα της «αγίας ελληνικής οικογένειας» ξεκινούν από την υποβάθμιση της γυναίκας. Παλιότερα οι άνδρες την έδερναν, την υποτιμούσαν ή την απατούσαν. Ήταν υποτακτική και δεν είχε ανεξαρτησία. Έτσι, η μητέρα γινόταν προβληματική. Γι' αυτό βλέπουμε πολλούς νέους, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, να μένουν με τη μητέρα τους. Είναι ο προστάτης-γιος. Ο γάμος είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες της χρόνιας κατάθλιψης. Το 80% των ζευγαριών στην Ελλάδα δεν τα πάνε καλά, το 50% χωρίζουν, το 30% δεν χωρίζουν για κοινωνικο-οικονομικούς λόγους, το 20% είναι σε σχετικά καλό επίπεδο και μόνο το 5%-10% είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Επομένως, η πλειονότητα των σχέσεων είναι ψεύτικες και βολεμένες. 

Δεν βρήκαν ποτέ το ιδανικό. Αυτό που με τρομάζει είναι η ανυπαρξία. Αλλά, μεγαλώνοντας, μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με το φυσικό τέλος. Δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά είμαι θρησκευτικός άνθρωπος, με την έννοια ότι συνεχώς αναζητώ την προέλευση του κόσμου, όπως και απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου. Ζούμε, πλέον, στην εποχή των παράλληλων συμπάντων. Άρα, πώς μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός με τόσες θρησκείες; Μακάρι να υπήρχε! 

• Κατά τον δεύτερο χρόνο της ζωής μας όλοι περνάμε μια ομοφυλοφιλική φάση. Επίσης, κάποια ομοφυλοφιλικά στοιχεία τα έχουμε όλοι μέσα μας λόγω ορμονών από τα δύο φύλα, αλλά και επειδή αγαπούσαμε εξίσου τη μητέρα και τον πατέρα μας. Σταδιακά, τα φυσιολογικά ομοφυλοφιλικά αισθήματα τα απωθούμε και ξαναζωντανεύουν στην ηλικία των 12-14 ετών. Τότε σχεδόν όλα τα παιδιά είναι για μια περίοδο ομοφυλοφιλικά. Και στον στρατό αναπτύσσονται αντίστοιχα αισθήματα. Αν εμάς τους δυο μάς αφήσουν σε ένα νησί μόνους μας, είναι σίγουρο ότι θα ξυπνήσει το σεξουαλικό μας ένστικτο, το οποίο θα θέλει εκτόνωση. Υπάρχει και ομοφυλοφιλία που μπορεί να είναι εν μέρει γονιδιακή και, φυσικά, υπάρχουν κι άλλες μορφές, που μπορεί να δημιουργηθούν μέσα στην οικογένεια. 

• Ο κεραυνοβόλος έρωτας κρατά από έναν μήνα ως ένα έτος. Όταν ακούτε άτομα να λένε στην αρχή της γνωριμίας τους με ένα άλλο πρόσωπο ότι «βρήκαν το άλλο τους μισό» καθώς και ότι «είσαι αυτό που περίμενα», να φεύγετε μακριά. Ο έρωτας είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί. Μας δίνει χαρά, ευτυχία, ενθουσιασμό και όρεξη για ζωή. Υπάρχουν δύο είδη έρωτα: οι ενήλικοι ή ώριμοι έρωτες, που σχετίζονται με την αγάπη, και οι παλινδρομικοί έρωτες, που καλύπτουν ναρκισσιστικές ανάγκες. Αυτοί είναι συχνά εντονότατοι, αισθανόμαστε απελπισία, νιώθουμε κτητικότητα απέναντι στον άλλον και πολλές φορές διακρινόμαστε για την επιθετικότητά μας. Όλα αυτά προκαλούνται από την αναπόφευκτη ματαίωση των παιδικών επιθυμιών σε μια ενήλικη σχέση. Δεν είναι τυχαίο ότι παθαίνουμε εμμονή. Αναρωτιούνται: «με σκέφτεται;», «θα με πάρει τηλέφωνο;», «με θέλει;». Σκέφτονται, δηλαδή, το αντικείμενο του έρωτά τους ως μια ψυχαναγκαστική εμμονή. 

• Για παράδειγμα, το κύριο στοιχείο ενός ρομαντικού έρωτα είναι η εξιδανίκευση. Η αγάπη που προσφέρουμε αγγίζει το τέλειο. Δεν χρειάζεται να κάνουμε σεξ με τον άλλον. Όταν επέλθει η οικειότητα, ψυχική και σωματική, βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους. Όλα γκρεμίζονται και βλέπουμε τον άλλον όπως είναι και εκεί έρχεται η απογοήτευση. Υπάρχει, βέβαια, και ο ομοιωματικός έρωτας, όταν βρίσκουμε κάποιον ή κάποια σαν εμάς, που είναι η καλύτερη μορφή και μπορεί να κρατήσει για μια ζωή. Όμως, ο τέλειος έρωτας δεν υπάρχει. Προβάλλουμε συνήθως τις δικές μας ανάγκες μέσα από την υποτιθέμενη αγάπη του άλλου. 

• Αγάπη είναι να μην περιμένεις να πάρεις αλλά να θες να δώσεις, όπως συμβαίνει με τη σωστή μητέρα που δίνει τα πάντα στο παιδί, χωρίς αντάλλαγμα. Αγάπη, φυσικά, σημαίνει νοιάζομαι για κάποιον πέρα από τον ίδιο μου τον εαυτό. Σημαίνει αφοσίωση, ενδιαφέρον, δημιουργείς έναν δεσμό, είτε φιλικό είτε συντροφικό. Στην αγάπη, όταν εναρμονίζεις το σεξ με τις συναισθηματικές ανάγκες μπορείς να βρεις μια μόνιμη ευτυχία, γιατί θα έχεις καταφέρει να έχεις κάποιον που υπάρχει για σένα. Η ζωή μας είναι δύο ειδών: η συνειδητή και η ασυνείδητη. Είναι σύντομη, μία και μοναδική. Ευτυχία δεν υπάρχει, παρά μόνο στιγμές ευδαιμονίας. Καλό, λοιπόν, θα ήταν οι άνθρωποι να στρέφονται στις πραγματικές αιτίες της δυστυχίας τους.

• Ο θάνατος με απασχολεί από την ημέρα που γεννήθηκα. Αυτό που με τρομάζει είναι η ανυπαρξία. Αλλά, μεγαλώνοντας, μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με το φυσικό τέλος. Δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά είμαι θρησκευτικός άνθρωπος, με την έννοια ότι συνεχώς αναζητώ την προέλευση του κόσμου, όπως και απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου. Ζούμε, πλέον, στην εποχή των παράλληλων συμπάντων. Άρα, πώς μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός με τόσες θρησκείες; Μακάρι να υπήρχε! 

• Φοβάμαι το αιφνίδιο, το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο. Πριν από λίγες μέρες έπαθα πνευμονία και γνώρισα επακριβώς τι σημαίνει η ασθένεια του σώματος, η αρρώστια. Φοβάμαι, όταν, ξαφνικά, όλα μπορεί να τελειώσουν και τίποτα δεν θα έχει σημασία. Όταν γερνάς, αντιλαμβάνεσαι πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος. Μέσα μου, όμως, αισθάνομαι ακόμη είκοσι πέντε ετών. Αντιμετωπίζω ακόμα τη ζωή, το φαγητό και τη δημιουργία με τον ίδιο τρόπο, όπως τότε που ήμουν νέος. Μόνο οι κοινωνικές συνθήκες και το σώμα μας αλλάζουν. 

• Η γυναίκα μου Αθηνά είναι η μακρόχρονη σύντροφός μου στις περιπέτειες του γάμου μας. Είμαστε εξήντα χρόνια μαζί κι έχουμε ζήσει στιγμές αγάπης, τρυφερότητας, πάθους, αλλά και θυμού, απογοήτευσης, μίσους. Υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να είμαι μαζί της και θέλω να χωρίσουμε, αλλά και άλλες τόσες που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν. Έχουμε αποκτήσει μια κόρη, η οποία με βοήθησε πολύ σημαντικά στην εκπαίδευση μου ως πατέρα, και έναν υπέροχο εγγονό. 

• Η ζωή μας είναι δύο ειδών: η συνειδητή και η ασυνείδητη. Είναι σύντομη, μία και μοναδική. Ευτυχία δεν υπάρχει, παρά μόνο στιγμές ευδαιμονίας. Καλό, λοιπόν, θα ήταν οι άνθρωποι να στρέφονται στις πραγματικές αιτίες της δυστυχίας τους. Είναι πρώτιστο να ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα μας. Να έχουμε το γνώθι σαυτόν αλλά και να ακολουθούμε το γνωμικό που λέει «βίος μη γνωτός, ου βιωτός», δηλαδή είναι σαν να μη ζεις αν δεν καταλαβαίνεις τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου. Γι' αυτό και η ζωή με έχει διδάξει ότι αν δεν αγαπήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, δεν πρόκειται ποτέ να αγαπήσεις τους άλλους γύρω σου.

Γιατί αρρωσταίνουμε;

Γιατί αρρωσταίνουμε;

Ο Ιπποκράτης έλεγε οτι κάθε νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά καταλήγει στο σώμα. Και πριν αποφασίσουμε ποιά θεραπεία θα ακολουθήσουμε για το σώμα, πρέπει πρώτα να έχουμε θεραπεύσει το τραύμα της ψυχής.
Είναι τραγικό σήμερα να μην γνωρίζουμε καν την τεράστια δύναμη της ψυχικής μας κατάστασης αλλά και των σκέψεων που προέρχονται από αυτήν, και πως ακριβώς λειτουργεί όλο αυτό και επηρεάζει το σώμα μας.
Μόνο τα τελευταία χρόνια η σύγχρονη ιατρική άρχισε να μελετά και να αποδέχεται την επίδραση των σκέψεων στην υγεία μας.
Έχει αποδειχθεί πλέον ότι ανάλογα με τον τύπο των σκέψεων μας ο εγκέφαλος μας κάνει και ανάλογες συνάψεις, στέλνοντας τα ανάλογα μηνύματα-εντολές στα κύτταρα μας.
Για παράδειγμα σε έναν άνθρωπο που είναι μόνιμα δυστυχισμένος ή καταθλιπτικός το σώμα του βρίσκεται σε συνεχή άμυνα με αποτέλεσμα να επιτίθεται στα ίδια του τα κύτταρα.
Τα λεγόμενα αυτοάνοσα νοσήματα είναι δημιουργίες του ίδιου του σώματος που προσπαθεί να καταπολεμήσει την δυστυχία του εαυτού του.
Μη γνωρίζοντας μέχρι σήμερα το γιατί γίνεται αυτό, το είχαν αποδώσει σε κληρονομικούς παράγοντες ή σε άγχος.
Που βέβαια αυτό που "κληρονομείται" από τον ασθενή γονέα είναι το ψυχικό του πρόβλημα πού πολύ εύκολα μπορεί να "εναποθέσει" στο παιδί του.
Τα παιδιά είναι πάντα ο εύκολος στόχος για έναν προβληματικό γονέα. Γιατί είναι πάντα ανοιχτά σε εκείνον και του έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη, με αποτέλεσμα εκείνος να ξεφορτώνει πάνω τους όλα του τα ψυχολογικά προβλήματα, τις ανασφάλειες και την δυστυχία του, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αναπτύσσουν ακριβώς το ίδιο μοτίβο.
Και αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα......
Ο άλλος μεγάλος "ένοχος" το άγχος, μας επηρεάζει αρνητικά προκαλώντας υπερβολική έκκριση κορτιζόλης στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να έχουμε μόνιμο αίσθημα της ανασφάλειας, και την πεποίθηση οτι τίποτα δεν θα πάει καλά.
Και φυσικά, δεν πάει εφόσον οι ίδιοι βάζουμε σε άμεση εφαρμογή το καταστροφικό, απόλυτα δικό μας δημιούργημα, που ονομάσαμε "ο νόμος του Μέρφυ".
Για να εκδηλωθεί όμως ένα νόσημα αυτοάνοσο ή μη, χρειάζεται ένα ισχυρό υπόβαθρο.
Συνήθως οι άνθρωποι που εκδηλώνουν χρόνια νοσήματα φέρουν πολύ ισχυρά ψυχικά τραύματα που πολλές φορές (αλλά όχι πάντα) δεν τα θυμούνται καν.
Υπάρχουν μέσα στον υποσυνείδητο νου ενώ ο συνειδητός έχει μπλοκάρει την συγκεκριμένη μνήμη.
Επίσης αιτία εκδήλωσης της νόσου μπορεί να είναι ένα πολύ ισχυρό συναισθηματικό σοκ, ή ένα έντονα αρνητικό συναίσθημα
και σ'αυτές τις περιπτώσεις το νόσημα εμφανίζεται άμεσα.
Κάθε αρνητική σκέψη ρίχνει το βιομαγνητικό-ηλεκτρικό φορτίο του κυττάρου κάτω από τα 50 μιλιβόλτ, με άριστο τα 85 με 100. Αν μείνει έτσι κάποιες μέρες γίνεται νόσος ενώ αν συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω συνεχόμενων αρνητικών αισθημάτων και αρνητικών σκέψεων και διάθεσης, μετατρέπεται σε χρόνιο νόσημα.
Σήμερα υπάρχουν ομάδες σε μεγάλα πανεπιστήμια ανά τον κόσμο που μελετούν όλο αυτό το κομμάτι. Και όποιος ανατρέξει σε αξιόπιστα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού βρίσκει δημοσιευμένα αποτελέσματα που αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. Ότι όλες τις ασθένειες εμείς τις δημιουργούμε, γιατί με κάποιο τρόπο χρειάζεται να αποφορτιστούμε από όλον αυτό τον αρνητισμό που κουβαλάμε μέσα μας.
Οπότε σωματοποιούμε το πρόβλημα και το κάνουμε ασθένεια.
Το θετικό και πολύ ελπιδοφόρο είναι οτι αρχίζουν σιγά σιγά να βγαίνουν νέοι γιατροί με ανοιχτά μυαλά, (γιατί είναι απαραίτητη προυπόθεση να έχουν ανοιχτά μυαλά για μπορέσουν να ξεφύγουν από τον ιατρικό δογματισμό), που αντιμετωπίζουν πλέον τον ασθενή ολιστικά συνδυάζοντας την κλασσική ιατρική με της εναλλακτικές θεραπείες.
Σήμερα πάρα πολλά νοσοκομεία της Γερμανίας έχουν επίσημα ηχοθεραπευτές που ασκούν την μέθοδο Peter Hess με εξαιρετικά αποτελέσματα σε ανθρώπους με εγκεφαλικά, σκλήρυνση κατά πλάκας, μυοσκελετικά προβλήματα, ανθρώπους με εγκεφαλική παράλυση και ένα σωρό άλλα.
Όπως επίσης αρκετά νοσοκομεία επιτρέπουν σε ενεργειακούς ψυχολόγους και θεραπευτές να έρχονται και να εφαρμόζουν τις τεχνικές τους σε ασθενείς μέσα στο νοσοκομείο.
Θα τολμήσω να πω οτι είναι στο χέρι μας να μην νοσούμε πιά, αρκεί να δούμε την αλήθεια κατάματα δίχως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.
Ότι δημιουργούμε μπορούμε και να το αναστείλουμε.
Μπορεί να ακούγεται περίπλοκο αλλά στην πραγματικότητα είναι απλό και μεγαλειώδες. Όσοι το έχουν κάνει δεν είναι υπεράνθρωποι, είναι απλοί άνθρωποι που αποφάσισαν συνειδητά να μην νιώθουν και να μην είναι πιά άρρωστοι.
Ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει, και να κατανοεί ότι για να υπάρξει μια ανθρωπότητα δίχως ασθένειες χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση του εκάστοτε προβλήματος και όχι μονομερής θεραπεία.
Χρειάζεται όπως ακριβώς είπε ο Ιπποκράτης θεραπεία πρώτα της ψυχής και μετά του σώματος.
Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light

Ο Γιάννης Τσαρούχης

1950. Ο Γιάννης Τσαρούχης βρίσκεται μαζι με τον Αλέξανδρο Ιόλα στο Παρίσι.
Τρία χρόνια μετά υπέγραψε συμβόλαιο με τη γκαλερί του Ιόλα στη Νέα Υόρκη.
Το 1956 υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Γκούγκενχαϊμ και το 1958 πήρε μέρος στην Μπιενάλε της Βενετίας.
Λίγα χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.
Τον Δεκέμβριο του 1955 ο Γιάννης Τσαρούχης ήταν 45 χρόνων και είχε διαγράψει ήδη μια επιτυχημένη πορεία, με εκθέσεις στο Παρίσι, το Λονδίνο και το «χρυσό» συμβόλαιο του Ιόλα.
Στο ατελιέ του, μια σοφίτα στο κατεδαφισμένο πια Μέγαρο Καλλιγά όπου βρισκόταν η εφημερίδα «Ελευθερία» (Καραγ. Σερβίας 4, Σύνταγμα), όλη η Αθήνα ζητούσε να δει τον σπουδαίο ζωγράφο.
Εκεί, τον συνάντησε η Γιολάντα Τερέντσιο, μια ιστορική μορφή της μεταπολεμικής μαχόμενης δημοσιογραφίας, που συνδέθηκε με την ελληνική υπηρεσία του BBC, η οποία είχε έρθει προσκεκλημένη του Αλέξανδρου Ιόλα.
Να πώς περιγράφει την εμπειρία της στο εργαστήρι του Τσαρούχη:
"...Για να το βρείτε πρέπει να λοξοδρομήσετε κάπου και να πάρετε μια γυριστή σκάλα σοφίτας με 55 ακόμα σκαλοπάτια. Θα βρείτε την σκάλα, αν κατά τύχη το φως είναι αναμμένο.
Επειδή το φως ήταν σβηστό, χάλασα ένα κουτί σπίρτα για να κατορθώσω να φτάσω ως απάνω στη σοφίτα. Εκεί ζει ένας άνθρωπος πολύ έξυπνος, πολύ καλλιεργημένος πνευματικά, απ’ τους καλύτερους Έλληνες ζωγράφους, σ’ ένα περιβάλλον απίστευτης ανακατωσούρας, σ' ένα άχαρο δωμάτιο, που θυμίζει εγκαταλελειμμένη αποθήκη.
Δε νομίζω πως ήταν πολύ ευχαριστημένος που υπάρχουν σπίρτα στον κόσμο κι έτσι, παρ’ όλο το σβηστό φως, οι άνθρωποι ανακαλύπτουν την σκάλα της σοφίτας του.
⁃ Το κοινό καταλαβαίνει τους μοντέρνους ζωγράφους, κύριε Τσαρούχη;
⁃ Το ελληνικό κοινό, παρ’ όλη την πλούσια διαίσθησή του, δεν έχει καμιά ιδέα από την ζωγραφική γενικά, διότι τα μόνα έργα που έχει δει στην πραγματικότητα είναι τα ολίγα παράταιρα έργα της Πινακοθήκης, τα οποία κι αυτά είναι μερικά χρόνια όπου μπόρεσε να τα δει. Αυτό που όλος ο κόσμος ονομάζει ζωγραφική και που μόνο βλέποντας πρωτότυπα έργα μπορείς ν’ αντιληφθείς, δεν έχει την ευκαιρία να το βλέπει, και ουσιαστικά το αγνοεί. Μερικοί ζωγράφοι έχουν πάει στα ξένα μουσεία, μα είναι πολύ λίγοι αυτοί. Οι πλούσιοι κι οι συλλέκτες που ταξιδεύουν, πολύ σπανίως ενδιαφέρονται για ζωγραφική. Πριν ρωτήσουμε αν το ελληνικό κοινό καταλαβαίνει τη μοντέρνα ζωγραφική, θα έπρεπε να ρωτήσουμε εάν ξέρει γενικώς τι είναι ζωγραφική κι ύστερα αν προτιμά την παλαιά ή τη νέα. Το γεγονός ότι τον πίνακα τον λέμε «κάδρο» στη σημερινή γλώσσα, δείχνει πόσο λίγο μας ενδιαφέρει η ζωγραφική.
⁃ Μπορεί ένας ζωγράφος να ζήσει από τα έργα του;
⁃ Βεβαίως όχι… Η θέσις ενός ζωγράφου στην Ελλάδα είναι πραγματικά κωμικοτραγική. Αγοραστές δεν υπάρχουν, συλλέκτες δεν υπάρχουν, κοινό δεν υπάρχει. Το κράτος; Σ’ όλα τα μέρη του κόσμου το κράτος τοποθετεί την περιουσία του, όπως κάνουν οι ιδιώτες, και σε έργα τέχνης.

⁃ Εφόσον οι ιδιώτες εδώ ουσιαστικά αδιαφορούν, για ποιο λόγο το κράτος θα ενδιαφερόταν;
⁃ Το κράτος μπορεί να ενισχύσει μία κίνηση, μπορεί να προστατεύσει μια συνήθεια, ή να την καταπολεμήσει, σπάνια όμως δημιουργεί κινήσεις, και σπανιότερα ακόμη, πολεμά ανύπαρκτα πράγματα.Εμείς οι ζωγράφοι, εάν είμαστε σοβαροί, προσπαθούμε να μάθουμε την τέχνη μας και να εκφράσουμε τον κόσμο μας, γιατί στα νεότερα χρόνια, όλοι οι ζωγράφοι της γης αυτό κάνουν. Θέλω να πω ότι δεν νοούνται από κείνη την εποχή μέχρι σήμερα δεξιοτέχνες που διαπρέπουν σε μια γνωστή απ’ όλους τεχνοτροπία και που εκφράζουν γνωστά και κοινά αισθήματα. Η δεξιοτεχνία στην εποχή μας έγκειται στο ν’ αρχίζεις από το Α. Στην Ελλάδα ο αγών είναι ακόμα τραχύτερος, γιατί αγνοούμε περισσότερα πράγματα από τα καθαρώς πράγματα της τέχνης. Το δυστύχημα του ότι διακόψαμε τη βυζαντινή παράδοση θεληματικά, δεν είναι η μόνη αιτία της μετριότητος στην τέχνη, κι αν ακόμη ζούσε η βυζαντινή παράδοσις τα προβλήματα θα ήταν πάντα προβλήματα. Άλλωστε, η βυζαντινή παράδοσις δεν ήταν ζωγραφική, μπορούμε να πούμε πως ήταν η άρνηση της ζωγραφικής από ανθρώπους που είχαν ταλέντο ζωγραφικής στο αίμα τους και μια θαυμάσια τεχνική. Ουσιαστικώς, το κοινό του Έλληνος ζωγράφου, οι θεαταί μας, είναι αυτοί που δεν έχουν να πληρώσουν ένα καφέ στο Ζάππειο ή να πάνε στον κινηματογράφο. Μπαίνουν στο Ζάππειο Μέγαρο, ιδίως τους χειμερινούς μήνες, χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο, ή πληρώνοντας σχεδόν τίποτα. Οι μόνοι, σχεδόν, άνθρωποι που ξέρουν τα ονόματά μας είναι αυτοί, γιατί διαβάζουν επιμελώς τον κατάλογο για να νιώσουν κάτι παραπάνω από την απλή θέα των πινάκων και να περάσει όπως όπως η ώρα τους. Το υπόλοιπο κοινό είναι οι φίλοι μας, αυτοί έρχονται όπως θα έρχονταν στο γάμο μας, στην εορτή μας, στην κηδεία μας και καμιά φορά, αν είναι λίγο πλούσιοι, αγοράζουν κανένα έργο, όπως θα έστελναν ένα δώρο ή λίγα άνθη σε μια κοινωνική περίπτωση.Η έκθεση στην Ελλάδα είναι ένα σαχλό κοινωνικό φαινόμενο, μια κοινωνίας αρκετά σαχλής. Λείπει το καθαρώς πνευματικό ενδιαφέρον, η μοιραία του κοινωνική συνέπεια, που είναι οι σοβαρές αγορές. Οι πιο πολλοί ζωγράφοι κάνουν ό,τι μπορούνε, πολλές φορές ρεζιλεύοντας τα’ όνομά τους και καταστρέφοντας την ευαισθησία τους, απλώς για να ζήσουν και μετά βίας.Σπάνιοι είναι οι Έλληνες ζωγράφοι που δεν τσακίστηκαν στη βιοπάλη. Υπάρχουν βέβαια κι οι ζωγράφοι που πουλάνε, αυτοί είναι ανάπηροι τύποι, οι οποίοι κάνουν μια αδύνατη ζωγραφική, ευκολονόητη από κάτι αγράμματους νεόπλουτους, χτεσινούς πάμπτωχους, που η τρομερή προσπάθειά τους να κερδίσουν λίγα λεπτά τους αφήρεσε το προνόμιο που έχουν στην Ελλάδα μόνο οι άνεργοι, που οι πολλές ελεύθερες ώρες τους τους επιτρέπουν να διαβάσουν δυο και τρία βιβλία
⁃ Πόσους πίνακες μπορεί να πουλήσει το χρόνο ένας ζωγράφος
⁃ Ένας ζωγράφος που απευθύνεται σε αγράμματους ψευτοπλούσιους, που κάνουν το σπιτικό τους και αγοράζουν και «κάδρα» μαζί με τ’ «αμπαζούρ» και τα ψευτοεγγλέζικα έπιπλα, μπορεί να πουλήσει πολλά έργα το χρόνο, αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν μπορεί να ονομάζεται ζωγράφος και θα είναι πραγματικά κουτός εάν το νομίζει. Είναι ένας επαγγελματίας, όπως ο τσαντάς ή αυτός που κάνει τα «αμπαζούρ», τις καρέκλες. Το κοινό αυτό είναι απαιτητικό και ζητάει ολόιδιο μ’ αυτό που είδε στο άλλο σπίτι, δεν ζητά από τον καλλιτέχνη να του δώσει τον μίτο ενός ανώτερου κόσμου που είναι ο κόσμος της τέχνης, αλλά ζητάει απλώς τα ψευτογαλόνια, με τα οποία θα γίνει αισθητή στους άλλους η μικρή προαγωγή του στην κοινωνική ζωή. Ένας ζωγράφος πουλάει πραγματικά μόνον όταν το έργο μπορεί να μεταπωληθεί στην ίδια τιμή αμέσως ή έστω και στο μάκρος του χρόνου σ’ ένα οποιοδήποτε καλλιτεχνικό κέντρο, τότε μόνο είναι ζωγράφος -μάλιστα εγώ λέω και το ένα τέταρτο της αξίας του να πιάσει είναι καλά. Αν αυτό δεν συμβεί οι εμπορικές επιτυχίες ενός ζωγράφου μοιάζουν με τις επιτυχίες των κομπογιαννίτικων γιατρών στ' απομακρυσμένα χωριά της Αφρικής, που δεν τα πιάνει κανένας νόμος. Είναι ζήτημα, ύστερα απ’ αυτά που είπα, αν υπάρχει ένας ζωγράφος που να πουλά ένα έργο το χρόνο
⁃ Το κοινό όταν αγοράζει, τι αγοράζει;
⁃ Το κοινό δεν είναι ένα, υπάρχουν πολλές κατηγορίες αγοραστών, ελάχιστοι άνθρωποι, μα πολύ ελάχιστοι, που ξέρουν το καλό πράγμα και τ’ αγοράζουν. Μα αυτοί είναι μορφωμένοι στην Ευρώπη και όντας κάπως Φραγκολεβαντίνοι, δεν συμπαθούν την ελληνική τέχνη, προτιμούν ν’ αγοράζουν είδη παλαιοπωλείου, συνήθως, και δυστυχώς, τέταρτης τάξεως. Υπάρχουν ακόμα λιγότεροι, που δίπλα στην ευρωπαϊκή μόρφωση αγαπούν τα ελληνικά έργα, όπως θα τα’ αγαπούσαν οι Ευρωπαίοι εάν τα γνώριζαν. Αυτοί είναι οι καλύτεροι αγορασταί, μα είναι πάρα πολύ λίγοι και χωρίς πολλά λεπτά. Όλοι οι άλλοι, σ’ οποιαδήποτε σχολή κι αν ανήκουν, χαρακτηριστικό τους είναι η αναισθησία στα καλλιτεχνικά ζητήματα κι η αμάθειά τους όσον αφορά τη διεθνή αγορά. Ένα μεγάλο πλήθος ζωγράφων δουλεύει γι’ αυτούς, γιατί είναι οι περισσότεροι και γιατί αυτό που ζητάνε είναι εύκολο. Ο καθένας αγοράζει ανάλογα με τις προτιμήσεις του, δίνοντας κυρίως σημασία στο θέμα. Ένα θέμα που έχει μεγάλη ζητήσει είναι ο Γέρος με την πίπα. Τουλάχιστον πενήντα κυρίες, μάλλον ώριμες, θα μου' χουν ζητήσει ένα Γέρο με πίπα, τον οποίο θ΄αγόραζαν αμέσως αν τον είχα. Κάποτε έφτιαξα ένα Γέρο με πίπα και τον έδειξα στην κυρία που τόσο επιμόνως τον ζητούσε. «Δυστυχώς δεν είναι σαν κι αυτόν που είχα δει σε μια ταβέρνα του Πόρου», είπε. Είχε αυτοκίνητο δικό της η κυρία αυτή και δύο σπίτια γεμάτα έπιπλα αγγλικά, αθηναϊκής κατασκευής, κι ένα σωρό «αμπαζούρ». Κατά τα’ άλλα ήταν μια αξιολογότατη κυρία.Οι περισσότεροι ζητούν θαλασσογραφίες, μερικοί προτιμούν φουρτουνιασμένη θάλασσα. Η Βενετία και τα λιμάνια έχουν πολλή ζήτηση, τα πεύκα επίσης. Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία που αγαπά τα άνθη. Το κακό δεν είναι ότι τους αρέσουν ορισμένα πράγματα, αλλά το ότι δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό στη ζωγραφική. Το κοινό αυτό ρυθμίζει τα τελευταία χρόνια την επιτυχία των εκθέσεων που διοργανώνουν ζωγράφοι σχεδόν σε στιλ πλανόδιων ζωγράφων. Οι τιμές τους είναι πανάκριβες, όχι μόνον εν σχέση με την ποιότητά τους, αλλά εν σχέση με το τι ωραία πράγματα θα μπορούσε ν’ αγοράσει κανείς με τα ίδια λεφτά σε ένα καλλιτεχνικό κέντρο της Ευρώπης. Μια ατζαμίδικη αμυγδαλιά ή μια θαλασσογραφία χειρότερη από μαθητικό σχέδιο πουλιούνται στην ίδια τιμή με την οποία θ’ αγόραζες μια ωραία χαλκογραφία μεγάλου καλλιτέχνη. Το αστοιχείωτο αυτό κοινό τρέφει καμιά δεκαπενταριά υπόπτους ζωγράφους το χρόνο, ενώ ένα καλό έργο τέχνης, βγαλμένο από συγκίνηση και σεβασμό, μένει όχι μόνο απούλητο, αλλά και απαρατήρητο
⁃ Ποια είναι η γνώμη σας για τη Σχολή Καλών Τεχνών
⁃ Κατ’ αρχήν οι Σχολές στη εποχή μας δεν είναι τα ιδεώδη μέσα με τα οποία η τέχνη κρατιέται σε υψηλά επίπεδα, παρά την ύπαρξη καλών καθηγητών. Η τέχνη δημιουργείται από τα μεγάλα ταλέντα, από τις μεγάλες θυσίες των καλλιτεχνών κι από τους σοβαρούς πελάτες, σοβαρούς από κάθε άποψη
⁃ Τη σκηνογραφία πώς τη βλέπετε
⁃ Η σκηνογραφία είναι μια μεγάλη τέχνη, αν είναι μεγάλο το θέατρο που εξυπηρετεί. Καμιά φορά είναι πιο μεγάλη κι απ' αυτό. Το μεγαλείο όμως αυτό τότε είναι καταρχήν ψεύτικο
⁃ Εσείς τι σκηνογραφίες κάνετε
⁃ Η σκηνογραφία για μένα υπήρξε ένα επάγγελμα, το μόνο που μπορούσα να εξασκήσω με κάποιο κέρδος. Σπάνια είχα την επίγνωση ότι κάνω έργο τέχνης, ενώ συχνότατα αυτή ήταν η πρόθεσή μου. Η εμπειρία μου από το θέατρο είναι πολύ δυσάρεστη και μοιάζει μ’ εκείνη των αρρώστων που έχουν υποστεί πολλές χειρουργικές επεμβάσεις
⁃ Μπορούμε να πούμε πως έχουμε κριτικούς ζωγραφικής
⁃ Αυτό είναι ένα ακανθώδες ζήτημα, και στις ημέρες μας διεθνές. Ενώ το κριτικό πνεύμα στην εποχή μας έχει προοδεύσει, η κριτική ως είδος δημοσιογραφικό, έχει ξεπέσει. Δεν υπάρχουν ονόματα κριτικών που να υπερβαίνουν το όνομα της εφημερίδος των
⁃ Υπάρχουν καλές Ελληνίδες ζωγράφοι
⁃ Ασφαλώς ναι. Όχι μόνον δεν υστερούν των ανδρών, αλλά συχνά έχουν πιο πολύ ταλέντο. Παρ' όλα αυτά δυσκολεύομαι να πιστέψω πως ο μεγάλος ζωγράφος μια εποχής θα είναι γυναίκα



⁃ Ποια είναι η θέση σας απέναντι στη φορολογική πολιτική του κράτους
⁃ Θα ήταν καλύτερα να μην πληρώνει κανένας φόρο, αλλά μια που είναι αυτό αδύνατο, απαραίτητο είναι να υπάρχει δικαιοσύνη. Η διαφορά είναι ότι η ζωγραφική δεν είναι επάγγελμα, όπου οι περισσότεροι ζωγράφοι είναι πένητες. Εφόσον οι αθληταί δεν πληρώνουν φόρο, ούτε οι στρατιώτες, θα' ταν αστείο να πληρώνουν οι ζωγράφοι επειδή με θυσίες προσπαθούν να κρατήσουν ψηλά όχι το βιοτικό τους επίπεδο, αλλά την δόξα της Ελλάδος. Είναι αστείο να χαρακτηρίσουμε ως «επαγγελματία» έναν δημιουργό ρυθμών. Τα χρήματα που παίρνει ο καλλιτέχνης, στην Ελλάδα ειδικά δεν τα παίρνει, είναι βραβείο αρετής, αξίας και ήθους κι όχι αμοιβή για μεροκάματα. Οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα σπάνια κερδίζουν από τα έργα τους, οι περισσότεροι αναγκάζονται να δουλεύουν σε δήθεν σχετικά με την τέχνη τους πράγματα, συνήθως όμως φθοροποιά για το έργο τους, όπως είναι τα εξώφυλλα βιβλίων, εικονογραφήσεις, σκηνικά και διάφορα άλλα τέτοια. Σ’ αυτά τα επαγγέλματα αναγκάζονται να βάζουν τα’ όνομά τους για να προτιμώνται, κι έτσι δίπλα στο χάσιμο του πολύτιμου χρόνου ξεπέφτει και τα’ όνομά τους κι η κοινωνική τους υπόληψη. Κανονικά θα έπρεπε να πληρώνουν φόρο μόνο οι κακοί ζωγράφοι, ή αυτοί που είναι απλώς επαγγελματίαι, γιατί δεν έχουν την αξία να είναι καλλιτέχναι.
Η συνέντευξη στη Γιολάντα Τερέντσιο, δημοσιεύθηκε στον αφιερωματικό τόμο «Κορυφαίοι Έλληνες στη σφαίρα της Τέχνης», Αθήνα 2000.