Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά!

 Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά!

Κάποτε ο διάσημος Ουγγροαμερικανός ψυχίατρος Thomas Szasz (1920-2012) δήλωσε πως στη φύση του ανθρώπου «Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά. Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά. Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά».

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί κάποιος να κάνει στον εαυτό του, είναι να αναγνωρίσει τη σημασία της συγχώρεσης και να «εκπαιδευτεί» σε αυτή, παρ’ όλες τις αγκυλώσεις και τις δυσκολίες που ενδεχομένως αντιμετωπίσει. Όποιος είναι ικανός να δεχθεί το δώρο και το μεγαλείο της συγχώρεσης, θα είναι και ικανός να ελευθερωθεί από τους δαίμονές του.

Συγχωρώ και ξεχνώ;
Λέγεται ότι η εξομολόγηση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα βάλσαμα για την ανθρώπινη ψυχή, καθώς τα θετικά της αποτελέσματα αποδεικνύονται και στην ψυχική υγεία του ατόμου. Η συγχώρεση αφορά στην απαλλαγή του συναισθηματικού φορτίου της ενοχής για κάποια ενέργεια ή συμπεριφορά. Αφορά στο να αφήνεται κάτι στη λήθη, να αποδυναμώνεται και να ξεφτίζεται μέσα στο χρόνο.

Η δυσαρέσκεια, η πικρία, ο θυμός, η ανάγκη για εκδίκηση κι η επιθυμία να προκληθεί κακό σε κάποιον άλλον δεν αφορούν στο άτομο, που επιλέγει να προσπεράσει τις άσχημες στιγμές του παρελθόντος, να ανοίξει την ψυχή του και να αφήσει όλα τα αρνητικά συναισθήματα και τις σκέψεις του να πετάξουν μακριά. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους η διαδικασία αυτή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επίπονη, έως αδύνατη!

Η πρώτη μεγάλη εσωτερική απελευθέρωση είναι η συνειδητοποίηση ότι η μη συγχώρεση δεν προσφέρει τίποτα απολύτως, αντιθέτως τείνει στη συντήρηση του θυμού και της εσωτερικής έντασης, σέρνοντάς το άτομο σε μια δύνη αρνητικών συναισθημάτων. Είναι ακριβώς εκεί, που θα πρέπει να δει κάποιος καθαρά τη δύναμη που κρύβει μέσα της η μνησικακία, η οποία καταφέρνει να καταστρέφει κάθε ψήγμα ευτυχίας και χαράς.

Δεν μπορούμε απλά να συμπορευτούμε με τη συγχώρεση
Η αλήθεια είναι, ότι η πράξη της συγχώρεσης δεν είναι καθόλου απλή διαδικασία. «Διατάζοντας» τον εαυτό μας να συγχωρήσει έναν άλλον άνθρωπο, αυτομάτως ακυρώνουμε τη διαδικασία, καθώς αυτή δεν προέρχεται από ειλικρινή θέληση. Ένα από τα κύρια και πρώτα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι η επεξεργασία των πρωταρχικών λόγων που μας οδήγησαν στο να χρειαστεί να συγχωρέσουμε κάποιον.

Η ανάλυση των καταστάσεων και οι αφορμές που οδήγησαν στο εκάστοτε περιστατικό, είναι το μαγικό κλειδί για την εσωτερική μας λύτρωση. Δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδιες, όπως δεν είναι και όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Ο καθένας και το καθετί θα πρέπει να εξετάζονται ξεχωριστά, με σφαιρική αντιληπτικότητα, η οποία απαραιτήτως θα πρέπει να διέπεται από ειλικρίνεια, ορθότητα και ενσυναίσθηση. Παρ’ όλα αυτά, συχνά οι κοινωνικές προσταγές που απορρέουν από την οικογένεια, τον πολιτισμό ή και το συναίσθημα ενοχής του καθενός, δεν επιτρέπουν τη συγχώρεση του …«δράστη».

Στην πραγματικότητα, μια τέτοια αναγκαστική ή και επιφανειακή συγχώρεση μπορεί να πυροδοτήσει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Αντί να λυτρώσει την ψυχή, αυτό που καταφέρνει στην πραγματικότητα είναι να δημιουργήσει ένα συσσωρευμένο παραπλανητικό θυμό, μια αντίσταση και μια παθητικο-επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους, ενώ συναισθήματα όπως η κατάθλιψη, η ενοχή και η ντροπή εναλλάσσονται σε… φρενήρεις ρυθμούς.

Πώς μπορούμε να θεραπευτούμε;
Όταν βρισκόμαστε στη φάση της θεραπείας, μαθαίνουμε πως δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε συναισθήματα και αναμνήσεις να έχουν πλέον τον πλήρη έλεγχο επάνω μας. Δουλεύοντας τον θυμό και απελευθερώνοντας τον εαυτό μας από περιττές κακίες, αφήνουμε χώρο για την εσωτερική γαλήνη, την πληρότητα και την αίσθηση ελευθερίας, που τόσο έχουμε ανάγκη.
Η θεραπεία εστιάζεται στους παρακάτω βασικούς άξονες:

Αναγνώριση του δικού μας εσωτερικού πόνου
Προσπάθεια κατανόησης της οπτικής και των κινήτρων του ανθρώπου που θέλουμε να συγχωρήσουμε και αντικατάσταση του θυμού με πραγματική συμπόνια
Προσπάθεια ανάλυσης των λόγων που οδήγησαν τον άλλο να συμπεριφερθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο
Συγχώρεση του εαυτού μας για τον ρόλο που είχαμε μέσα στην εκάστοτε σχέση
Έκφραση των συναισθημάτων μας με ήρεμο τρόπο, χωρίς φωνές και επιθετικό τόνο, αλλά έτσι ώστε να προσφέρει εσωτερική ικανοποίηση και λύτρωση
Προστασία του εαυτού μας από περαιτέρω θυματοποίηση, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουμε πιθανούς κινδύνους στο μέλλον
Απόφαση για το αν θα παραμείνουμε στη σχέση, θέσπιση των νέων ορίων και προάσπιση του εσωτερικού μας εαυτού προς αποφυγή μελλοντικών πληγμάτων

Τι δεν είναι όμως η συγχώρεση
Μπορεί να μιλήσαμε για το τι είναι η συγχώρεση, αλλά όχι για το τι δεν είναι στα αλήθεια! Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η πράξη της συγχώρεσης δεν λύνει τα πάντα. Υπολειμματικά συναισθήματα μπορεί να παραμείνουν μέσα μας, μη μπορώντας συχνά να κατανοήσουμε τον λόγο που ασκούν ακόμη επιρροή στη ζωή μας.

Η συγχώρεση δεν συνίσταται στο να ξεχνάμε ένα γεγονός που μας έχει προκαλέσει πόνο, ή να προσποιούμαστε ότι δεν συνέβη ένα τραυματικό περιστατικό. Αυτό όντως έγινε και είναι απαραίτητο να αναγνωριστεί και να θεραπευθεί κατάλληλα, προκειμένου να προσφέρει την απαραίτητη γνώση για μελλοντικές καταστάσεις, χωρίς να έχουν παραμείνει υπολείμματα του παρελθόντος.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η συγχώρεση δεν είναι συνυφασμένη με την υπεράσπιση ή την δικαιολόγηση της συμπεριφοράς κάποιου. Συγχωρούμε για να απελευθερώσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και μόνο.

Η συγχώρεση δεν δίνει την άδεια σε κανένα να συνεχίσει να μας πληγώνει μέσω των συμπεριφορών και των λεγομένων του, ούτε δικαιολογεί πιθανές συμπεριφορές του παρελθόντος ή του μέλλοντος. Μόνο και μόνο επειδή συγχωρείται μια συμπεριφορά, αυτό δεν σημαίνει πως αυτή θα αλλάξει. Το μόνο που μπορεί να μεταμορφωθεί και να επιφέρει αποτελέσματα είναι η κατανόηση του ίδιου μας του εαυτού, η προστασία των συναισθημάτων μας, η αλλαγή της επικείμενης αντίδρασής μας και η διαφοροποίηση του ρόλου μας στην εκάστοτε σχέση από εδώ και πέρα.

Αλλά το σημαντικότερο που πρέπει να θυμόμαστε είναι, ότι η συγχώρεση αποτελεί μια έντονα προσωπική -και ενίοτε αυστηρή- εξάσκηση του ίδιου μας του εαυτού, η οποία οδηγεί σε βελτίωση της φυσικής, ψυχικής και πνευματικής μας υγείας και εξέλιξης. Όσο καλύτερα καταφέρνουμε να κατανοήσουμε τον εαυτό και τις προσωπικές μας ανάγκες, τόσο πιο εύκολα θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και τους άλλους γύρω μας.
Πατρίτσια-Στεφανία Σενβάϊτζ

enallaktikidrasi.com

"Εάν θέλετε να ζήσετε πολλά χρόνια" επιλέξτε αυτές τις τροφές !

 

Παρόλο που υπάρχουν πολλοί παράγοντες, όπως το περιβάλλον, το οικογενειακό ιστορικό και η ηλικία που επηρεάζουν το πόσο καιρό ζείτε, υπάρχουν και αρκετές μελέτες που υποστηρίζουν την πολύ ισχυρή σχέση μεταξύ της διατροφής και της μακροζωίας.

Όλοι γνωρίζουμε πως τα φρούτα και τα λαχανικά περιέχουν ενώσεις που μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιακών παθήσεων και εγκεφαλικού επεισοδίου, κάποιων καρκίνων, χρόνιων αναπνευστικών παθήσεων, διαβήτη και παχυσαρκίας, γεγονός που αποτελεί έναν από τους λόγους που οι ειδικοί στον τομέα της υγείας προσπαθούν συνεχώς να ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να τρώνε περισσότερα από αυτά.

Αλλά τα φρούτα και τα λαχανικά δεν είναι τα μόνα τρόφιμα που πρέπει να καταναλώνετε για να έχετε υγεία και μακροζωία.

"Εάν λοιπόν θέλετε να ζήσετε περισσότερο συνεχίσετε την ανάγνωση."

Όσπρια

Τα όσπρια είναι εξαιρετικές πηγές φυτικών ινών και φυτικών πρωτεϊνών που κρατάνε τα επίπεδα του σακχάρου σας σταθερά και αυξάνουν το αίσθημα κορεσμού. Συμβάλουν επίσης στη σωστή λειτουργία του εντέρου και στη ρύθμιση της ανοσολογικής λειτουργίας. Καλό είναι να να συμπεριλάβετε τουλάχιστον πέντε μερίδες οσπρίων στη διατροφή σας εβδομαδιαίως.

Αυγά

Ενώ τα αυγά έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε χοληστερόλη, η έρευνα δείχνει ότι δεν επηρεάζει τη συνολική χοληστερόλη αίματος με τον ίδιο τρόπο που κάνουν τα κορεσμένα λίπη. Στην πραγματικότητα, μια μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα του Αμερικανικού Κολλεγίου Διατροφής, διαπίστωσε ότι τα άτομα με υψηλή πρόσληψη αυγών (περίπου επτά εβδομαδιαίως) είχαν 12% χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης εγκεφαλικού επεισοδίου σε σύγκριση με όσους είχαν χαμηλή πρόσληψη αυγού (λιγότερο από δύο την εβδομάδα.

Φυλλώδη λαχανικά

Τα φυλλώδη πράσινα λαχανικά, όπως το σπανάκι, είναι πλούσια σε φυλλικό οξύ το οποίο παίζει σημαντικό ρόλο στην κυτταρική ανάπτυξη και στον σχηματισμό ερυθρών αιμοσφαιρίων. Επίσης περιέχουν αντιοξειδωτικά τα οποία προστατεύουν από την αποσύνθεση του DNA ή την καταστροφή των κυττάρων.

Ελαιόλαδο

Το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο συμβάλει στη μείωση της φλεγμονής, της αρτηριακής πίεσης και στη βελτίωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη. Η κατανάλωση ελαιολάδου μειώνει επίσης τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων, όπου είναι η νούμερο ένα αιτία θανάτου στις ΗΠΑ.

Λιπαρά ψάρια

Εκατοντάδες μελέτες υποστηρίζουν πως η κατανάλωση λιπαρών ψαριών προσφέρουν πολλαπλά οφέλη για την υγεία του εγκεφάλου, καθώς περιέχουν ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και DHA (δοκοσαεξαενοϊκό οξύ).

Κρεμμύδια και σκόρδο

Το κρεμμύδι και το σκόρδο προσφέρουν πολλά περισσότερα από το να δίνουν γεύση στα φαγητά. Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στην American Journal of Clinical Nutrition,δείχνει ότι μια διατροφή πλούσια σε κρεμμύδια και σκόρδο μπορεί να βοηθήσει στη μείωση των ασθενειών.

Καφές

Καλά νέα: Δεν χρειάζεται να σταματήσετε τη συνήθεια του καφέ. Απολαμβάνοντας ένα φλιτζάνι είναι πραγματικά καλό για την υγεία σας. Στην πραγματικότητα, πολλές έρευνες έχουν συνδέσει την κατανάλωση καφέ με μειωμένο κίνδυνο καρκίνου, καρδιαγγειακών παθήσεων, άνοιας, ηπατικών νόσων και ακόμη και σακχαρώδη διαβήτη.

Τσάι

Το τσάι όλων των ειδών – πράσινο, μαύρο, λευκό – είναι γνωστό για τα οφέλη στην υγεία, χάρη στις αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ενώσεις του. Η κατανάλωση μαύρου τσαγιού έχει συνδεθεί με τη βελτίωση της πυκνότητας των οστών σε ηλικιωμένες γυναίκες και το πράσινο τσάι έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού και άλλων καρκίνων.

Σπόροι Chia

Οι σπόροι Chia μπορεί να είναι μικροσκοπικοί, αλλά τα οφέλη τους είναι πάρα πολλά. Είναι πλούσιοι σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα τα οποία συμβάλουν στην καλή υγεία του εγκεφάλου, και ενισχύουν την υγεία του δέρματος.

Αβοκάντο

Το αβοκάντο είναι πλούσιο σε βιταμίνες και μέταλλα, συμπεριλαμβανομένων των βιταμινών C , K , B, E και A , καθώς και σε φυτικές ίνες και υγιή λίπη. Περιέχει επίσης υψηλή περιεκτικότητα σε κάλιο – ακόμη περισσότερο από τη μπανάνα. Το κάλιο συμβάλλει στη μείωση της αρτηριακής πίεσης εξισορροπώντας τις αρνητικές επιπτώσεις του αλατιού στη διατροφή.

Πλιγούρι βρώμης

Η βρώμη έχει συνδεθεί με τη μείωση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα και της χοληστερόλης. Ένα μπολ με βρώμη καθημερινά είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να ενισχύσετε την υγεία και να αποκτήσετε ευεξία.

Μανιτάρια

Τα μανιτάρια είναι μια θαυμάσια πηγή θρεπτικών ουσιών, ιδιαίτερα της βιταμίνης D , που βοηθάει στη διατήρηση υγιών οστών. Είτε τα τρώτε ωμά είτε μαγειρεμένα λαμβάνετε πολύτιμα θρεπτικά συστατικά για την υγεία.

*Οι πληροφορίες που περιέχονται στην σελίδα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την γνωμάτευση του ιατρού σας. Αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε κάποια θεραπεία ή διατροφή ρωτήστε τον προσωπικό ιατρό σας.

το διαβάσαμε ΕΔΩ jenny.gr

Αγουρέλαιο ή πρωτόλαδο: Ο πιο πολύτιμος χυμός της ελιάς

Με το όνομα «αγουρέλαιο» ονομάζουμε το φυσικό λάδι που προέρχεται από τη σύνθλιψη από ελιές που δεν έχουν ακόμη ρυτιδωθεί και διατηρούν το πράσινο χρώμα τους.

Το ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες ωμοτριβές ή ομφάκιο.

Το Αγουρέλαιο είναι λάδι που παράγεται σχετικά πρώιμα, πριν ωριμάσει ο ελαιόκαρπος, ο οποίος είναι άγουρος και πράσινος. Οι ελιές συλλέγονται στα μέσα Οκτώβρη χειρονακτικά και η επεξεργασία τους γίνεται την ίδια ή το πολύ την επομένη ημέρα.

Αγουρέλαιο δεν ονομάζονται όλα τα φρέσκα ελαιόλαδα, παρά μόνο αυτό που παράγεται από άγουρο ελαιόκαρπο.

Ξεχωρίζει για την πλούσια, φρουτώδη και χαρακτηριστικά πικρή και πικάντικη γεύση του. Είναι το ελαιόλαδο που φέρνει στο πιάτο μας την αυθεντική γεύση της ελιάς, τις μυρωδιές της φύσης, τα πολύπλοκα αρώματα, αυτά τα χαρακτηριστικά που το κάνουν μοναδικό και πολύτιμο.

Το αγουρέλαιο, ο πιο πολύτιμος χυμός της ελιάς, φτάνει στο πιάτο μας μόνο για μερικούς μήνες του χρόνου και αποτελεί ιδανική επιλογή για γεύση και υγεία.

Ερευνητές από όλο τον κόσμο θεωρούν ότι η θετική επίδραση του ελαιολάδου στο καρδιαγγειακό σύστημα και στη μακροβιότητα έχει να κάνει με την περιεκτικότητά του σε ουσίες που συνδυάζουν την αντιοξειδωτική με την αντιφλεγμονώδη δράση.

Μια τετραετής έρευνα του Φαρμακευτικού Τμήματος του Πανεπιστημίου της Αθήνας, με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Προκόπη Μαγιάτη, έχοντας μελετήσει πολλούς παράγοντες που επηρεάζουν την ποιότητα του ελαιολάδου και την περιεκτικότητα των περιεχόμενων βιοδραστικών ουσιών σε δείγματα λαδιού από όλη την Ελλάδα, κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: ειδικά τα αγουρέλαια περιέχουν σε μεγάλο ποσοστό( μέχρι και 5 φορές μεγαλύτερη περιεκτικότητα από τα συνήθη καλά λάδια-έξτρα παρθένο) δύο σημαντικές φαρμακευτικές ουσίες, την ελαιασίνη και την ελαιοκανθάλη.

Η ελαιασίνη είναι η ισχυρότερη αντιοξειδωτική ουσία στο ελαιόλαδο, ενώ στην ελαιοκανθάλη έχουν αποδοθεί αντιφλεγμονώδεις και νευροπροστατευτικές ιδιότητες. Οι δύο αυτές ουσίες δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο τρόφιμο εκτός από το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο. Κανένα άλλο λάδι, ούτε σπορέλαια ούτε ακόμα και τα ραφιναρισμένα ελαιόλαδα δεν περιέχουν αυτά τα συστατικά. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή τους στο λάδι είναι απλός: τη στιγμή που το καταπίνουμε έχουμε μια υπόπικρη γεύση στο πίσω μέρος του στόματος και μια ελαφρά αίσθηση καψίματος στον φάρυγγα («τσιμπάει» στο λαιμό).

Και με τη σφραγίδα πλέον της μελέτης του Πανεπιστημίου Αθηνών, τα αγουρέλαια μπορούν να θεωρηθούν ότι μεταξύ των ελληνικών ελαιολάδων είναι τα πρώτα που προστατεύουν από την οξείδωση της LDL χοληστερόλης, προσφέροντας μια ασπίδα προστασίας στην ανθρώπινη υγεία.

Το πολυτιμότερο ελαιόλαδο

Ξεχωρίζει για την πλούσια, φρουτώδη, πικρή και πικάντικη γεύση του και τα πολύπλοκα αρώματα. Έχει πολύ χαμηλή οξύτητα , είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικά και περιέχει σε μεγαλύτερο ποσοστό από άλλα λάδια , τα πολύτιμα συστατικά του ελαιόκαρπου (μέταλλα , βιταμίνες, πολυφαινόλες, φαρμακευτικές ουσίες όπως οι παραπάνω κλπ). Θυμίζει τον φρέσκο καρπό της ελιάς και το χρώμα του είναι έντονο πράσινο λόγω των χλωροφυλλών. Το έξτρα παρθένο αγουρέλαιο είναι το καλύτερο είδος ελαιολάδου που υπάρχει και παρασκευάζεται με την παρακάτω διαδικασία:

Ο ελαιόκαρπος συλλέγεται άγουρος και νωρίς, από τα μέσα Οκτώβρη μέχρι τέλη Νοέμβρη συνήθως και ανάλογα με την περιοχή, πριν ωριμάσει πλήρως και ρυτιδωθεί, διατηρώντας το πράσινο χρώμα του. Καλύτερη ποιότητα εξασφαλίζεται αν οι άγουρες ελιές μαζεύονται με τα χέρια και όχι με ραβδισμό (ή «πεσιά»), για να μη πληγώνονται και οξειδώνονται. Όση μικρότερη προσβολή του δάκου τόσο το καλύτερο. Επεξεργάζεται όσο γίνεται πιο γρήγορα στο ελαιοτριβείο, για να έχει πολύ χαμηλή οξύτητα και έντονα άγουρα αρώματα. Καταναλώνεται επίσης γρήγορα, για να μη χάσει τα αρχικά συστατικά του με τον καιρό. Βέβαια και όταν «ωριμάσει» συνεχίζει να είναι ένα εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο με πλούσια θρεπτικά συστατικά αλλά μικρότερη «σπιρτάδα» και ίσως λίγο ίζημα επειδή δεν έχει επεξεργαστεί ή φιλτραριστεί.

Ειδικά αν οι ελιές προέρχονται από ελαιώνα φυσικής ή βιολογικής καλλιέργειας, και από ελαιοτριβείο ψυχρής έκθλιψης(χρήση νερού μέχρι 27o C) τότε μπορεί να θεωρηθεί φάρμακο.

Θεραπευτικές ιδιότητες

Οι αρχαίοι Έλληνες, που το ονόμαζαν ωμοτριβές ή ομφάκιο, το χρησιμοποιούσαν ως θεραπευτικό για πολλές παθήσεις. Ο Ιπποκράτης το θεωρούσε ευεργετικό για περισσότερες από 60 ασθένειες. Η σύγχρονη Ιατρική το θεωρεί επίσης ευεργετικό. Μειώνει τη χοληστερόλη, είναι προληπτικό για τον καρκίνο, βοηθά στη καλή λειτουργία του ήπατος και τους ασθενείς από διαβήτη και καρδιοπάθειες. Είναι πολύ πλούσιο σε αντιοξειδωτικές ουσίες που προστατεύουν τα κύτταρα από το οξειδωτικό στρες, το ενεργό οξυγόνο και τις ελεύθερες ρίζες. Περιέχει επίσης βιταμίνες και προβιταμίνες, όπως τη βιταμίνη Ε και προβιταμίνη Α.

Πλεονεκτήματα για τους παραγωγούς: αν απαλλαγούν γρήγορα τα δένδρα από τον καρπό, δεν εξαντλούνται και έτσι οι ελαιοπαραγωγοί θα έχουν καλή παραγωγή και τον επόμενο χρόνο. Η πείρα έχει δείξει ότι η πρώιμη συγκομιδή ξεπερνά σε ένα βαθμό(μαζί με καλές πρακτικές ραβδισμού ή καθόλου ραβδισμού ) το πρόβλημα της καρποφορίας ανά δύο χρόνια.

medlabnews.gr iatrikanea

Η γυμναστική ενεργοποιεί μία βιοχημική αλληλουχία, που κάνει τους μυς να εξουδετερώνουν μία σημαντική ουσία του στρες η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στην κατάθλιψη

Η γυμναστική ενεργοποιεί μία βιοχημική αλληλουχία, που κάνει τους μυς να εξουδετερώνουν μία σημαντική ουσία του στρες η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στην κατάθλιψη, 

Σύμφωνα με μία νέα μελέτη. Την μελέτη πραγματοποίησαν σε ποντίκια επιστήμονες από το Τμήμα Νευροεπιστήμης του Πανεπιστημίου Καρολίνσκα, στη Σουηδία. Όπως γράφουν στην επιθεώρηση «Cell», ανακάλυψαν ότι στη διάρκεια της άσκησης οι μύες παράγουν ένα ένζυμο που μετατρέπει την ουσία του στρες και έτσι την εμποδίζει να φτάσει στον εγκέφαλο, όπου φυσιολογικά προκαλεί κατάθλιψη.

Το εύρημα αυτό εξηγεί γιατί οι άνθρωποι που δεν γυμνάζονται έχουν αυξημένα ποσοστά στρες και κατάθλιψης. Προγενέστερες μελέτες είχαν δείξει ότι μετά την άσκηση αισθανόμαστε πιο χαλαροί επειδή διεγείρεται η παραγωγή των ενδορφινών – των ουσιών του εγκεφάλου που δρουν ως φυσικά παυσίπονα και ως παράγοντες ευεξίας. Όμως η νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι η άσκηση ασκεί πολύ πιο άμεση, αντικαταθλιπτική επίδραση, μέσω της ενεργοποίησης των μυών.

«Όταν αρχίσαμε τη μελέτη νομίζαμε ότι θα βρίσκαμε κάποια ουσία που θα παραγόταν στη διάρκεια της άσκησης και θα ασκούσε ωφέλιμες επιδράσεις στον εγκέφαλο», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Γιόργκε Ρούας. «Τελικά, όμως, ανακαλύψαμε πως η ουσία αυτή δεν επηρεάζει απ’ ευθείας τον εγκέφαλο, αλλά του κάνει καλό επειδή απαλλάσσει το αίμα από άλλα επιβλαβή μόρια. «Υπό αυτή την έννοια, η λειτουργία των μυών θυμίζει την “αποτοξινωτική” λειτουργία του ήπατος και των νεφρών».

Οι ερευνητές ήξεραν εδώ και καιρό πως όταν κάνουμε γυμναστική οι μύες παράγουν μία πρωτεΐνη που λέγεται PGC-1α1, αλλά ήταν ασαφής ο ακριβής τρόπος δράσης της. Για να τον διερευνήσουν, τροποποίησαν γενετικά ομάδα ποντικιών ώστε να παράγουν μεγάλες ποσότητες της πρωτεΐνης και στη συνέχεια τα εξέθεσαν επί πέντε εβδομάδες σε ένα στρεσογόνο περιβάλλον με δυνατούς θορύβους και φώτα που αναβόσβηναν.

Στο ίδιο περιβάλλον εξέθεσαν και ομάδα κανονικών ποντικιών. Όπως διαπίστωσαν, τα κανονικά ζώα είχαν εκδηλώσει έντονα καταθλιπτικά συμπτώματα έως το τέλος των 5 εβδομάδων, διότι τα είχε καταβάλλει το στρες, ενώ τα γενετικά τροποποιημένα έδειχναν ανεπηρέαστα. Οι ερευνητές έκαναν στα ζώα εξετάσεις αίματος, διαπιστώνοντας πως όσα είχαν τα υψηλότερα επίπεδα της PGC-1α1, είχαν και υψηλότερα επίπεδα ενός ενζύμου που λέγεται ΚΑΤ και αδρανοποιεί μία ουσία του στρες που λέγεται κυνουρενίνη.

Η κυνουρενίνη παράγεται στη διάρκεια του στρες και έχει τη δυνατότητα να φτάνει έως τον εγκέφαλο. Αν και η ακριβής δράση της σε αυτόν δεν είναι γνωστή, έχει διαπιστωθεί πως είναι αυξημένη στους πάσχοντες από κατάθλιψη και άλλα ψυχικά νοσήματα. Η νέα μελέτη έδειξε πως στα ποντίκια με υψηλότερη ΚΑΤ, η κυνουρενίνη μετατρεπόταν σε μία άλλη ουσία (λέγεται κυνουρενικό οξύ), που δεν μπορούσε να περάσει από το αίμα στον εγκέφαλο και έτσι τα ποντίκια ήταν προστατευμένα από την κατάθλιψη του στρες.

Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι «οι σκελετικοί μύες ασκούν μία αποτοξινωτική δράση η οποία μπορεί να προστατεύσει τον εγκέφαλο από την εισβολή ουσιών που οδηγούν στην κατάθλιψη», κατέληξε ο δρ Ρούας. Η κατάθλιψη είναι η πιο συχνή ψυχιατρική διαταραχή στον κόσμο, καθώς προσβάλλει πάνω από 350 εκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ)

Ματθαίος Γιωσαφάτ: «Ο γάμος είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες της χρόνιας κατάθλιψης»

Γεννήθηκα στην Κατερίνη Πιερίας. Έζησα σε πολλές πόλεις ως άλλος Οδυσσέας. Μεταξύ αυτών στη Λάρισα, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στη Βιέννη, στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου ήταν την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα του Εμφυλίου. Εθνικόφρονες και αριστεροί. Έλληνες εναντίον Ελλήνων. Κάθε βράδυ άκουγες πυροβολισμούς. Τα πρωινά πήγαινες στο σχολείο περνώντας ανάμεσα από πτώματα αφημένα στους δρόμους. Σκληρή εποχή. Πείνα, κακουχίες, στερήσεις και αγριότητες. 

• Ο πατέρας μου ήταν βιοτέχνης – τότε ονομαζόταν λευκοσιδηρουργός. Η μητέρα μου ήταν νοικοκυρά, αφού είχε να αναθρέψει έξι παιδιά. Ένας αδερφός μου πέθανε νωρίς από λευχαιμία κι εγώ είμαι ο μεγαλύτερος από τα υπόλοιπα πέντε. Οι γονείς μου ήταν καλοί, φιλήσυχοι και έντιμοι άνθρωποι. Αγαπιόντουσαν πολύ μεταξύ τους. Ποτέ δεν θυμάμαι να μας έδειραν. Ο πατέρας μου ήταν ψυχαναγκαστικός, σοβαρός, εργασιομανής και αγράμματος. Η μητέρα μου ήταν χαρούμενη, της άρεσε πολύ το τραγούδι και ήταν η μορφωμένη της οικογένειας, έχοντας φτάσει ως τη Β' Δημοτικού. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για την εκπαίδευσή μου. Μετά από πολλά χρόνια, όταν βρέθηκα να δίνω μια ομιλία στην Κατερίνη, και η μητέρα μου καθόταν στην πρώτη θέση, υπερηφανευόταν για μένα και έλεγε στους άλλους ότι αυτή με έσπρωχνε προς τα γράμματα. Φυσικά, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αλλά είμαι πολύ περήφανος γι' αυτούς. 

 • Ως παιδί είχα μια έμφυτη περιέργεια για τον κόσμο. Ήμουν ανήσυχο πνεύμα και διερευνούσα διαρκώς τι γινόταν είτε στον συναισθηματικό μου κόσμο είτε στο περιβάλλον γύρω μου. Στράφηκα με πάθος στη μελέτη βιβλίων κι ευτυχώς είχα έναν φίλο βιβλιοπώλη που του χρωστώ πολλά. Ήμουν άριστος μαθητής. Έγραφα πολύ καλές εκθέσεις, τις οποίες διάβαζαν στην τάξη και τις έδιναν στα σχολεία της Μακεδονίας. 

• Τα πρώτα μου διαβάσματα τα θυμάμαι στο βουνό, επειδή ο πατέρας μου ήταν στον ΕΛΑΣ. Μάλιστα, τότε ήταν μία από τις φορές που έφτασα πολύ κοντά στον θάνατο. Είχαν έρθει οι Γερμανοί για τον πατέρα μου και τον χτυπούσαν με τον υποκόπανο. Ήμουν μικρό παιδάκι, μπήκα στη μέση, έχοντας άγνοια κινδύνου, και δάγκωσα το χέρι του ενός Γερμανού. Μου δίνει μια με την μπότα του και με πετάει κάτω, σηκώνει το όπλο και με στήνει στον τοίχο για να με σκοτώσει. Ευτυχώς, μετά τις κραυγές της γιαγιάς μου, η οποία μπήκε μπροστά μου, αλλά και με τη μεσολάβηση ενός άλλου Γερμανού, τη γλίτωσα. 

 

• Μικρός άρχισα να γράφω ποιήματα αλλά και δοκίμια, τα οποία δημοσιεύονταν κάθε εβδομάδα σε μια τοπική εφημερίδα της Κατερίνης. Έγραφα με ψευδώνυμο και πιθανολογούσαν πως είμαι ο Βενέζης ή ο Μυριβήλης. Είχα γράψει και ένα που το είχα ονομάσει «Δον Κιχώτες», το οποίο έλεγε: «Και μένουμε έτσι μέχρι τελευταίας μας πνοής, στη μοιραία αυταπάτη μας δοσμένοι, οι τραγικοί και άδοξοι ηττημένοι, οι γελοίοι Δον Κιχώτες της Ζωής». 

• Δεν έπαψα να διαβάζω λογοτεχνία, ως συναισθηματική ανάγκη αλλά και ως απόλαυση. Ήθελα να γίνω συγγραφέας, αλλά αυτό δεν σου απέφερε χρήματα. Σκέφτηκα, λοιπόν, να γίνω φιλόλογος και άρχισα να προετοιμάζομαι για τις εξετάσεις. Έπειτα, μετά από μια συζήτηση με έναν φίλο μου, συνειδητοποίησα ότι το να γίνεις φιλόλογος απαιτούσε πολλές μετακινήσεις και αυτό δεν μου άρεσε. Έτσι, ακολούθησα τη δεύτερη επιλογή μου, την ιατρική. Επειδή ως δύσπιστος και αμφισβητίας εγκατέλειπα τη θεωρία αν δεν έδινε ορθολογικές απαντήσεις, επικεντρώθηκα στην ψυχανάλυση. Προφανώς και δεν είναι θρησκεία, αλλά είναι η επιστήμη που εξηγεί τα κίνητρα της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Σου δίνει ένα πολύτιμο πλήθος γνώσεων, με τη βοήθεια των οποίων συνειδητοποιείς επαρκώς τις αιτίες για τον ασυνείδητο εσωτερικό κόσμο του παιδιού και του ανθρώπου. Μια καταβύθιση στην ανθρώπινη περιπέτεια και στο πεπρωμένο του ανθρώπου.  

• Αποφοίτησα από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1963 και απέκτησα την ειδικότητα του Νευρολόγου-Ψυχιάτρου το 1967. Αργότερα, πήγα για περαιτέρω σπουδές στον Λονδίνο, όπου και παρέμεινα δεκαπέντε χρόνια. Εκεί, κατόπιν εξετάσεων, έλαβα διάφορα διπλώματα στην Ψυχιατρική και Παιδοψυχιατρική. Όταν επέστρεψα, έγινα διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής και ίδρυσα μαζί με άλλους την Ελληνική Εταιρεία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, που εκπαιδεύει στην ατομική ψυχαναλυτική θεραπεία, και την Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας. 

• Οι παιδικές εμπειρίες είναι αυτές που διαμορφώνουν το σενάριο της ζωής μας. Κυρίως, ο πρώτος χρόνος και έπειτα τα επόμενα τέσσερα ή πέντε έτη. Ο βασικός χαρακτήρας, ο τρόπος που αγαπάμε, οι ανάγκες, οι ερωτικές επιθυμίες, διαμορφώνονται στα πέντε μας χρόνια. 

• Κρίση ήταν αυτή που ζήσαμε τη δεκαετία του '40, όχι όπως την εννοούμε σήμερα. Είναι αστεία η σύγκριση. Τότε δεν μπορούσες να καλύψεις ούτε καν τις πρωταρχικές ανάγκες. Αντιθέτως, τα τελευταία δέκα χρόνια δεν πείνασε κανείς. Ούτε αυτοκτόνησε κανένας λόγω χρεών. Αυτά είναι παραμύθια. Δεν λέω ότι είναι καλό να είσαι φτωχός. Αλλά η ευτυχία δεν εξαρτάται από τα χρήματα. Σύμφωνα με τις στατιστικές έρευνες, ο αριθμός των αυτοκτονιών παρέμεινε στα ίδια επίπεδα. Ωστόσο, αυτό χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό επιχείρημα από τα κόμματα. Η αυτοκτονία είναι ψυχικό πρόβλημα. Οι πιο πολλές, μάλιστα, παρατηρούνται στη Σουηδία, μια κατεξοχήν πλούσια χώρα. Ακολουθούν η Δανία, η Γερμανία, η Ουγγαρία, ενώ η χώρα μας βρίσκεται στην τελευταία θέση. Δεν σας κρύβω ότι έχουν περάσει από το ντιβάνι μου πάρα πολλοί οικονομικά εύρωστοι άνθρωποι, οι οποίοι έπασχαν από βαριά κατάθλιψη. Όμως, κουβαλούσαν θέματα από την παιδική τους ηλικία. Φοβάμαι το αιφνίδιο, το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο. Πριν από λίγες μέρες έπαθα πνευμονία και γνώρισα επακριβώς τι σημαίνει η ασθένεια του σώματος, η αρρώστια. Φοβάμαι, όταν, ξαφνικά, όλα μπορεί να τελειώσουν και τίποτα δεν θα έχει σημασία.  • Αυτό που με ενοχλεί στα χαρακτηριστικά του Νεοέλληνα είναι η έλλειψη πολιτισμού, ο φθόνος, η επιθετικότητα και η αγένεια. Οι μισοί βρίζουν τους άλλους μισούς ως «γερμανοτσολιάδες», «προδότες» ή «ξεπουλημένους». Πάντα είχαμε διχόνοια. Είμαστε λίγο παρανοϊκός λαός, όχι με την έννοια της τρέλας, αλλά με εκείνη της καχυποψίας. Παραδείγματος χάριν, η οδηγική συμπεριφορά μας είναι ενδεικτική των διαθέσεών μας. Ένα νταηλίκι ακατανόητο. Πιστεύω ότι υπάρχουν θαυμάσιοι Έλληνες, αλλά και πολλά καθίκια. 

• Ευτυχώς, η ψυχανάλυση και η ψυχιατρική δεν είναι ταμπού πλέον. Κάποτε, ναι, ήταν, αλλά σήμερα χιλιάδες άνθρωποι επιλέγουν την ψυχανάλυση. Οι Έλληνες είναι ένα έθνος αμόρφωτων μιας χώρας παραδοσιακής και υπανάπτυκτης. Το σχολείο είναι απαίσιο. Ο τρόπος διδασκαλίας είναι εντελώς ακατάλληλος. Η Ιστορία που μαθαίνουμε είναι ένα συνονθύλευμα από μύθους. Και δεν έχουμε φροντίσει ώστε να εισαχθούν τα «μαθήματα ζωής» στη σχολική εκπαίδευση. Μεγαλώνουν τα παιδιά έχοντας την αντίληψη ότι το σεξ είναι βρόμικο και κάτι κακό. Ότι ο μόνος τρόπος επιτυχίας είναι να παντρευτείς, καθώς και ότι σε διαφορετική περίπτωση είσαι μια πόρνη. 

• Μια φορά, μεσημέρι ήταν, είχα ακούσει τη μητέρα μου να κάνει έρωτα με τον πατέρα μου. Φώναζε, δεν μπορούσα όμως να αντιληφθώ τι είχε συμβεί. Η μητέρα μου αργότερα βγήκε από το δωμάτιο με απίστευτη ευδιαθεσία. Κι εγώ την πέρασα για πόρνη. Δεν της μιλούσα για τρεις μήνες. Όταν το συζήτησα με τους συμμαθητές μου, μου είπαν ότι κι εκείνοι τα ίδια άκουγαν. Έτσι, τότε, τις θεωρήσαμε όλες πόρνες. Άλλες εποχές, χωρίς Διαδίκτυο ή τηλεόραση. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία. 

• Σήμερα, οι περισσότεροι νέοι που με επισκέπτονται έχουν απορίες για τις σχέσεις τους και το σεξ. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν ενισχύσει τον πανσεξουαλισμό. Στη νεωτερική περίοδο, οι γυναίκες δεν δίνουν στα παιδιά την απόλυτη αγάπη που χρειάζονται γιατί εργάζονται κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μένουν με ένα κενό, το οποίο σπεύδουν να το γεμίσουν με σεξ, συνήθως τα κορίτσια, και με επιθετικότητα, συνήθως οι άνδρες, π.χ. στο γήπεδο. 

 • Το σεξ είναι βασικό κομμάτι της ζωής. Τα στάδια της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης ενός παιδιού χωρίζονται στον πρώτο χρόνο της ζωής του, τη στοματική φάση, στον δεύτερο χρόνο της ζωής του, την πρωκτική φάση, στον τρίτο χρόνο της ζωής του, τη φαλλική φάση, και τέλος στο διάστημα από τον τρίτο ως τον έκτο χρόνο της ζωής του, που ονομάζουμε οιδιποδειακή ή γενετησιακή φάση. Άρα, όταν δεν μπορείς να αλλάξεις την κληρονομικότητα, χρειάζεται να δίνεται η απαραίτητη προσοχή στην ανατροφή ενός παιδιού. Τον πρώτο χρόνο της ζωής του ένα μωρό πρέπει να λαμβάνει τα πάντα, όλα όσα επιθυμεί. Διαφορετικά, μένουν πληγές ανοιχτές και η δημιουργία του εαυτού εξαρτάται πλήρως από τη σχέση με τη μητέρα. Έχει βρεθεί ότι αν η μητέρα είναι καταθλιπτική, αυτό επιδρά σε αντίστοιχα κομμάτια του πρώιμου εγκεφάλου του εμβρύου και μετέπειτα του βρέφους. Το άγχος, επίσης, ξεκινά από την εμβρυϊκή ζωή και εξαρτάται από την ψυχική ζωή της μητέρας. 

• Τα προβλήματα της «αγίας ελληνικής οικογένειας» ξεκινούν από την υποβάθμιση της γυναίκας. Παλιότερα οι άνδρες την έδερναν, την υποτιμούσαν ή την απατούσαν. Ήταν υποτακτική και δεν είχε ανεξαρτησία. Έτσι, η μητέρα γινόταν προβληματική. Γι' αυτό βλέπουμε πολλούς νέους, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, να μένουν με τη μητέρα τους. Είναι ο προστάτης-γιος. Ο γάμος είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες της χρόνιας κατάθλιψης. Το 80% των ζευγαριών στην Ελλάδα δεν τα πάνε καλά, το 50% χωρίζουν, το 30% δεν χωρίζουν για κοινωνικο-οικονομικούς λόγους, το 20% είναι σε σχετικά καλό επίπεδο και μόνο το 5%-10% είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Επομένως, η πλειονότητα των σχέσεων είναι ψεύτικες και βολεμένες. 

Δεν βρήκαν ποτέ το ιδανικό. Αυτό που με τρομάζει είναι η ανυπαρξία. Αλλά, μεγαλώνοντας, μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με το φυσικό τέλος. Δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά είμαι θρησκευτικός άνθρωπος, με την έννοια ότι συνεχώς αναζητώ την προέλευση του κόσμου, όπως και απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου. Ζούμε, πλέον, στην εποχή των παράλληλων συμπάντων. Άρα, πώς μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός με τόσες θρησκείες; Μακάρι να υπήρχε! 

• Κατά τον δεύτερο χρόνο της ζωής μας όλοι περνάμε μια ομοφυλοφιλική φάση. Επίσης, κάποια ομοφυλοφιλικά στοιχεία τα έχουμε όλοι μέσα μας λόγω ορμονών από τα δύο φύλα, αλλά και επειδή αγαπούσαμε εξίσου τη μητέρα και τον πατέρα μας. Σταδιακά, τα φυσιολογικά ομοφυλοφιλικά αισθήματα τα απωθούμε και ξαναζωντανεύουν στην ηλικία των 12-14 ετών. Τότε σχεδόν όλα τα παιδιά είναι για μια περίοδο ομοφυλοφιλικά. Και στον στρατό αναπτύσσονται αντίστοιχα αισθήματα. Αν εμάς τους δυο μάς αφήσουν σε ένα νησί μόνους μας, είναι σίγουρο ότι θα ξυπνήσει το σεξουαλικό μας ένστικτο, το οποίο θα θέλει εκτόνωση. Υπάρχει και ομοφυλοφιλία που μπορεί να είναι εν μέρει γονιδιακή και, φυσικά, υπάρχουν κι άλλες μορφές, που μπορεί να δημιουργηθούν μέσα στην οικογένεια. 

• Ο κεραυνοβόλος έρωτας κρατά από έναν μήνα ως ένα έτος. Όταν ακούτε άτομα να λένε στην αρχή της γνωριμίας τους με ένα άλλο πρόσωπο ότι «βρήκαν το άλλο τους μισό» καθώς και ότι «είσαι αυτό που περίμενα», να φεύγετε μακριά. Ο έρωτας είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί. Μας δίνει χαρά, ευτυχία, ενθουσιασμό και όρεξη για ζωή. Υπάρχουν δύο είδη έρωτα: οι ενήλικοι ή ώριμοι έρωτες, που σχετίζονται με την αγάπη, και οι παλινδρομικοί έρωτες, που καλύπτουν ναρκισσιστικές ανάγκες. Αυτοί είναι συχνά εντονότατοι, αισθανόμαστε απελπισία, νιώθουμε κτητικότητα απέναντι στον άλλον και πολλές φορές διακρινόμαστε για την επιθετικότητά μας. Όλα αυτά προκαλούνται από την αναπόφευκτη ματαίωση των παιδικών επιθυμιών σε μια ενήλικη σχέση. Δεν είναι τυχαίο ότι παθαίνουμε εμμονή. Αναρωτιούνται: «με σκέφτεται;», «θα με πάρει τηλέφωνο;», «με θέλει;». Σκέφτονται, δηλαδή, το αντικείμενο του έρωτά τους ως μια ψυχαναγκαστική εμμονή. 

• Για παράδειγμα, το κύριο στοιχείο ενός ρομαντικού έρωτα είναι η εξιδανίκευση. Η αγάπη που προσφέρουμε αγγίζει το τέλειο. Δεν χρειάζεται να κάνουμε σεξ με τον άλλον. Όταν επέλθει η οικειότητα, ψυχική και σωματική, βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους. Όλα γκρεμίζονται και βλέπουμε τον άλλον όπως είναι και εκεί έρχεται η απογοήτευση. Υπάρχει, βέβαια, και ο ομοιωματικός έρωτας, όταν βρίσκουμε κάποιον ή κάποια σαν εμάς, που είναι η καλύτερη μορφή και μπορεί να κρατήσει για μια ζωή. Όμως, ο τέλειος έρωτας δεν υπάρχει. Προβάλλουμε συνήθως τις δικές μας ανάγκες μέσα από την υποτιθέμενη αγάπη του άλλου. 

• Αγάπη είναι να μην περιμένεις να πάρεις αλλά να θες να δώσεις, όπως συμβαίνει με τη σωστή μητέρα που δίνει τα πάντα στο παιδί, χωρίς αντάλλαγμα. Αγάπη, φυσικά, σημαίνει νοιάζομαι για κάποιον πέρα από τον ίδιο μου τον εαυτό. Σημαίνει αφοσίωση, ενδιαφέρον, δημιουργείς έναν δεσμό, είτε φιλικό είτε συντροφικό. Στην αγάπη, όταν εναρμονίζεις το σεξ με τις συναισθηματικές ανάγκες μπορείς να βρεις μια μόνιμη ευτυχία, γιατί θα έχεις καταφέρει να έχεις κάποιον που υπάρχει για σένα. Η ζωή μας είναι δύο ειδών: η συνειδητή και η ασυνείδητη. Είναι σύντομη, μία και μοναδική. Ευτυχία δεν υπάρχει, παρά μόνο στιγμές ευδαιμονίας. Καλό, λοιπόν, θα ήταν οι άνθρωποι να στρέφονται στις πραγματικές αιτίες της δυστυχίας τους.

• Ο θάνατος με απασχολεί από την ημέρα που γεννήθηκα. Αυτό που με τρομάζει είναι η ανυπαρξία. Αλλά, μεγαλώνοντας, μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με το φυσικό τέλος. Δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά είμαι θρησκευτικός άνθρωπος, με την έννοια ότι συνεχώς αναζητώ την προέλευση του κόσμου, όπως και απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου. Ζούμε, πλέον, στην εποχή των παράλληλων συμπάντων. Άρα, πώς μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός με τόσες θρησκείες; Μακάρι να υπήρχε! 

• Φοβάμαι το αιφνίδιο, το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο. Πριν από λίγες μέρες έπαθα πνευμονία και γνώρισα επακριβώς τι σημαίνει η ασθένεια του σώματος, η αρρώστια. Φοβάμαι, όταν, ξαφνικά, όλα μπορεί να τελειώσουν και τίποτα δεν θα έχει σημασία. Όταν γερνάς, αντιλαμβάνεσαι πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος. Μέσα μου, όμως, αισθάνομαι ακόμη είκοσι πέντε ετών. Αντιμετωπίζω ακόμα τη ζωή, το φαγητό και τη δημιουργία με τον ίδιο τρόπο, όπως τότε που ήμουν νέος. Μόνο οι κοινωνικές συνθήκες και το σώμα μας αλλάζουν. 

• Η γυναίκα μου Αθηνά είναι η μακρόχρονη σύντροφός μου στις περιπέτειες του γάμου μας. Είμαστε εξήντα χρόνια μαζί κι έχουμε ζήσει στιγμές αγάπης, τρυφερότητας, πάθους, αλλά και θυμού, απογοήτευσης, μίσους. Υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να είμαι μαζί της και θέλω να χωρίσουμε, αλλά και άλλες τόσες που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν. Έχουμε αποκτήσει μια κόρη, η οποία με βοήθησε πολύ σημαντικά στην εκπαίδευση μου ως πατέρα, και έναν υπέροχο εγγονό. 

• Η ζωή μας είναι δύο ειδών: η συνειδητή και η ασυνείδητη. Είναι σύντομη, μία και μοναδική. Ευτυχία δεν υπάρχει, παρά μόνο στιγμές ευδαιμονίας. Καλό, λοιπόν, θα ήταν οι άνθρωποι να στρέφονται στις πραγματικές αιτίες της δυστυχίας τους. Είναι πρώτιστο να ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα μας. Να έχουμε το γνώθι σαυτόν αλλά και να ακολουθούμε το γνωμικό που λέει «βίος μη γνωτός, ου βιωτός», δηλαδή είναι σαν να μη ζεις αν δεν καταλαβαίνεις τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου. Γι' αυτό και η ζωή με έχει διδάξει ότι αν δεν αγαπήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, δεν πρόκειται ποτέ να αγαπήσεις τους άλλους γύρω σου.

Γιατί αρρωσταίνουμε;

Γιατί αρρωσταίνουμε;

Ο Ιπποκράτης έλεγε οτι κάθε νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά καταλήγει στο σώμα. Και πριν αποφασίσουμε ποιά θεραπεία θα ακολουθήσουμε για το σώμα, πρέπει πρώτα να έχουμε θεραπεύσει το τραύμα της ψυχής.
Είναι τραγικό σήμερα να μην γνωρίζουμε καν την τεράστια δύναμη της ψυχικής μας κατάστασης αλλά και των σκέψεων που προέρχονται από αυτήν, και πως ακριβώς λειτουργεί όλο αυτό και επηρεάζει το σώμα μας.
Μόνο τα τελευταία χρόνια η σύγχρονη ιατρική άρχισε να μελετά και να αποδέχεται την επίδραση των σκέψεων στην υγεία μας.
Έχει αποδειχθεί πλέον ότι ανάλογα με τον τύπο των σκέψεων μας ο εγκέφαλος μας κάνει και ανάλογες συνάψεις, στέλνοντας τα ανάλογα μηνύματα-εντολές στα κύτταρα μας.
Για παράδειγμα σε έναν άνθρωπο που είναι μόνιμα δυστυχισμένος ή καταθλιπτικός το σώμα του βρίσκεται σε συνεχή άμυνα με αποτέλεσμα να επιτίθεται στα ίδια του τα κύτταρα.
Τα λεγόμενα αυτοάνοσα νοσήματα είναι δημιουργίες του ίδιου του σώματος που προσπαθεί να καταπολεμήσει την δυστυχία του εαυτού του.
Μη γνωρίζοντας μέχρι σήμερα το γιατί γίνεται αυτό, το είχαν αποδώσει σε κληρονομικούς παράγοντες ή σε άγχος.
Που βέβαια αυτό που "κληρονομείται" από τον ασθενή γονέα είναι το ψυχικό του πρόβλημα πού πολύ εύκολα μπορεί να "εναποθέσει" στο παιδί του.
Τα παιδιά είναι πάντα ο εύκολος στόχος για έναν προβληματικό γονέα. Γιατί είναι πάντα ανοιχτά σε εκείνον και του έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη, με αποτέλεσμα εκείνος να ξεφορτώνει πάνω τους όλα του τα ψυχολογικά προβλήματα, τις ανασφάλειες και την δυστυχία του, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αναπτύσσουν ακριβώς το ίδιο μοτίβο.
Και αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα......
Ο άλλος μεγάλος "ένοχος" το άγχος, μας επηρεάζει αρνητικά προκαλώντας υπερβολική έκκριση κορτιζόλης στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να έχουμε μόνιμο αίσθημα της ανασφάλειας, και την πεποίθηση οτι τίποτα δεν θα πάει καλά.
Και φυσικά, δεν πάει εφόσον οι ίδιοι βάζουμε σε άμεση εφαρμογή το καταστροφικό, απόλυτα δικό μας δημιούργημα, που ονομάσαμε "ο νόμος του Μέρφυ".
Για να εκδηλωθεί όμως ένα νόσημα αυτοάνοσο ή μη, χρειάζεται ένα ισχυρό υπόβαθρο.
Συνήθως οι άνθρωποι που εκδηλώνουν χρόνια νοσήματα φέρουν πολύ ισχυρά ψυχικά τραύματα που πολλές φορές (αλλά όχι πάντα) δεν τα θυμούνται καν.
Υπάρχουν μέσα στον υποσυνείδητο νου ενώ ο συνειδητός έχει μπλοκάρει την συγκεκριμένη μνήμη.
Επίσης αιτία εκδήλωσης της νόσου μπορεί να είναι ένα πολύ ισχυρό συναισθηματικό σοκ, ή ένα έντονα αρνητικό συναίσθημα
και σ'αυτές τις περιπτώσεις το νόσημα εμφανίζεται άμεσα.
Κάθε αρνητική σκέψη ρίχνει το βιομαγνητικό-ηλεκτρικό φορτίο του κυττάρου κάτω από τα 50 μιλιβόλτ, με άριστο τα 85 με 100. Αν μείνει έτσι κάποιες μέρες γίνεται νόσος ενώ αν συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω συνεχόμενων αρνητικών αισθημάτων και αρνητικών σκέψεων και διάθεσης, μετατρέπεται σε χρόνιο νόσημα.
Σήμερα υπάρχουν ομάδες σε μεγάλα πανεπιστήμια ανά τον κόσμο που μελετούν όλο αυτό το κομμάτι. Και όποιος ανατρέξει σε αξιόπιστα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού βρίσκει δημοσιευμένα αποτελέσματα που αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. Ότι όλες τις ασθένειες εμείς τις δημιουργούμε, γιατί με κάποιο τρόπο χρειάζεται να αποφορτιστούμε από όλον αυτό τον αρνητισμό που κουβαλάμε μέσα μας.
Οπότε σωματοποιούμε το πρόβλημα και το κάνουμε ασθένεια.
Το θετικό και πολύ ελπιδοφόρο είναι οτι αρχίζουν σιγά σιγά να βγαίνουν νέοι γιατροί με ανοιχτά μυαλά, (γιατί είναι απαραίτητη προυπόθεση να έχουν ανοιχτά μυαλά για μπορέσουν να ξεφύγουν από τον ιατρικό δογματισμό), που αντιμετωπίζουν πλέον τον ασθενή ολιστικά συνδυάζοντας την κλασσική ιατρική με της εναλλακτικές θεραπείες.
Σήμερα πάρα πολλά νοσοκομεία της Γερμανίας έχουν επίσημα ηχοθεραπευτές που ασκούν την μέθοδο Peter Hess με εξαιρετικά αποτελέσματα σε ανθρώπους με εγκεφαλικά, σκλήρυνση κατά πλάκας, μυοσκελετικά προβλήματα, ανθρώπους με εγκεφαλική παράλυση και ένα σωρό άλλα.
Όπως επίσης αρκετά νοσοκομεία επιτρέπουν σε ενεργειακούς ψυχολόγους και θεραπευτές να έρχονται και να εφαρμόζουν τις τεχνικές τους σε ασθενείς μέσα στο νοσοκομείο.
Θα τολμήσω να πω οτι είναι στο χέρι μας να μην νοσούμε πιά, αρκεί να δούμε την αλήθεια κατάματα δίχως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.
Ότι δημιουργούμε μπορούμε και να το αναστείλουμε.
Μπορεί να ακούγεται περίπλοκο αλλά στην πραγματικότητα είναι απλό και μεγαλειώδες. Όσοι το έχουν κάνει δεν είναι υπεράνθρωποι, είναι απλοί άνθρωποι που αποφάσισαν συνειδητά να μην νιώθουν και να μην είναι πιά άρρωστοι.
Ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει, και να κατανοεί ότι για να υπάρξει μια ανθρωπότητα δίχως ασθένειες χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση του εκάστοτε προβλήματος και όχι μονομερής θεραπεία.
Χρειάζεται όπως ακριβώς είπε ο Ιπποκράτης θεραπεία πρώτα της ψυχής και μετά του σώματος.
Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light

Γιατί η πανδημία δεν θα τελειώσει έως το 2024 - Ο καθηγητής του Yale Νικόλας Χρηστάκης εξηγεί

Γιατί η πανδημία δεν θα τελειώσει έως το 2024 - Ο καθηγητής του Yale Νικόλας Χρηστάκης εξηγεί 

Οι τρεις φάσεις της πανδημίας του κορωνοϊού, σύμφωνα με την ανάλυση του Νικόλα Χρηστάκη

Την άποψη ότι η πανδημία δεν θα τελειώσει έως το 2024, διατύπωσε, με συνέντευξη του στο CNN ο καθηγητής Κοινωνικών και Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Yale, Νικόλας Χρηστάκης. Συγκεκριμένα, ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής, διαιρεί την επιδημία του κορωνοϊού σε τρεις φάσεις. 

Η πρώτη είναι η άμεση, που θα διαρκέσει έως το τέλος του 2021, η ενδιάμεση, που θα κρατήσει μέχρι τα τέλη του 2023 και η μετά τη πανδημία περίοδο που θα ξεκινήσει «περίπου» το 2024. 

Σύμφωνα με την ανάλυση του καθηγητή, κατά διάρκεια της άμεσης φάσης της πανδημίας βιώνουμε το βιολογικό και επιδημιολογικό σοκ που προκαλεί ο κορωνοϊός». Κατά τη φάση αυτή ο ιός εξαπλώνεται διαρκώς μέχρι το σημείο όπου θα μολυνθούν αρκετοί άνθρωποι και φθάσουμε το όριο της αποκαλούμενης φυσικής ανοσίας της αγέλης. Αυτή είναι η περίοδος κατά την οποία καλούμαστε να ζούμε σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει και να φοράμε μάσκες, να κρατάμε κοινωνικές αποστάσεις και να κλείνουμε κατά διαστήματα επιχειρήσεις και σχολεία. 

 «Σε περιόδους πανδημίας είναι σύνηθες οι άνθρωποι να στρέφονται συνήθως στη θρησκεία, να κλείνονται στα σπίτια τους, γίνονται πιο απόμακροι. Θα χρειαστεί περίπου ένας χρόνος, μέχρι τα τέλη του 2021, προτού φθάσουμε σ' αυτό το σημαντικό ορόσημο της ανοσίας της αγέλης, είτε με φυσικό τρόπο, καθώς ο κορωνοϊός συνεχίζει να εξαπλώνεται, ή τεχνηέντως μέσω των εμβολιασμών», αναφέρει ο κ. Χρηστάκης. Σύμφωνα πάντα με την ανάλυση του καθηγητή Χρηστάκη, ο οποίος το 2009 συμπεριλήφθηκε από το περιοδικό Time ανάμεσα στους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους του κόσμου, κατά την ενδιάμεση περίοδο θα πρέπει να επανακάμψουμε όχι από τις βιολογικές ή τις επιδημιολογικές επιπτώσεις της πανδημίας, αλλά από τον ψυχολογικό, κοινωνικό και οικονομικό του αντίκτυπο. 

 «Για κάθε άτομο που πεθαίνει από την πανδημία, πιθανώς άλλοι πέντε να αποκτήσουν σοβαρή αναπηρία, εκατομμύρια άνθρωποι θα χρειαστούν διαρκή ιατρική φροντίδα ακόμη κι όταν θα αφήσουμε πίσω μας την άμεση επίπτωση της πανδημίας: τη θνητότητα», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ο κ. Χρηστάκης. 

 Όπως αναφέρει ο κ. Χρηστάκης, έχοντας κατανοήσει στην πράξη τη σπουδαιότητα της επιστήμης στην καταπολέμηση αυτής της παγκόσμιας απειλής ίσως δούμε την αναγκαιότητά της και σε άλλους τομείς, όπως στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. 

 Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του καθηγητή είναι πιθανόν, μακροπρόθεσμα, να δούμε μία «ανανεωμένη εκτίμηση, ένα ενδιαφέρον, μια στήριξη σε επιστημονικά εγχειρήματα». «Συνδυάζοντας, λοιπόν, όλα αυτά φτάνουμε στα τέλη του 2023 όταν θα μπούμε στην μετά την πανδημία περίοδο», υπογραμμίζει. «Πιστεύω ότι η περίοδος αυτή θα είναι κάπως σαν εκείνη της δεκαετίας του 1920 μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την πανδημία της λεγόμενης Ισπανικής Γρίπης». 

Κατά τον κ. Χρηστάκη, όλες οι δυσκολίες, τα προβλήματα και οι αλλαγές που κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε τα προηγούμενα χρόνια θα παύσουν. 

 Ως εκ τούτου οι άνθρωποι δεν θα στρέφονται πλέον τόσο στη θρησκεία, θα επιδιώκουν να κοινωνικοποιηθούν σε νυχτερινά κέντρα, μπαρ και εστιατόρια, αθλητικές και πολιτικές εκδηλώσεις και συναυλίες. 

Μπορεί να δούμε και κάποια σεξουαλική απελευθέρωση ενώ υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να μην επιστρέψουν ποτέ, όπως οι χειραψίες επί παραδείγματι στις δυτικές κοινωνίες, ή συγκεκριμένοι τύποι μη αναγκαίων επαγγελματικών ταξιδιών, ή συγκεκριμένοι τρόποι παροχής ιατρικής φροντίδας, όπως και η τηλεργασία. 

 «Αν με ρωτήσετε, τι μου δίνει ελπίδα μπαίνω στον πειρασμό να αναφέρω ένα ανέκδοτο που αναφέρουν συχνά γιατροί – κάπως κυνικό και απαισιόδοξο εν προκειμένω – ότι "όλες οι αιμορραγίες σταματούν κάποια στιγμή". Οι πανδημίες, λοιπόν, πάντα σταματούν, αλλά συχνά αφού έχουν στοιχίσει πολλές ζωές. Έρχονται κατά κύματα και κάποια στιγμή εξαφανίζονται», αναφέρει ο κ. Χρηστάκης. 

 «Έτσι είναι πολύ αισιόδοξος ότι θα βγούμε στην άλλη πλευρά του τούνελ. Όσο σοβαρή κι αν είναι η απειλή του κορωνοϊού η μοίρα του είναι στο τέλος να γίνει ενδημικός, σαν ένας κοινός ιός γρίπης, κυκλοφορώντας ανάμεσά μας και προκαλώντας στο τέλος σχετικά ήπια συμπτώματα, αλλά επηρεάζοντάς μας για πάντα».



Πηγή: www.lifo.gr

Πώς οι σκέψεις μας αλλάζουν τον εγκέφαλο, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας!!!

Πώς οι σκέψεις μας αλλάζουν τον εγκέφαλο,
τα κύτταρα και τα γονίδιά μας!!!

Κάθε λεπτό της ημέρας, το σώμα σας αντιδρά με φυσικό τρόπο και αλλάζει κυριολεκτικά, ως απάντηση στις σκέψεις που επεξεργάζεστε στο μυαλό σας.
Έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά ότι οι σκέψεις προκαλούν το μυαλό να απελευθερώσει νευροδιαβιβαστές, οι οποίοι είναι χημικοί αγγελιοφόροι που τους επιτρέπεται να επικοινωνούν με τα μέρη του οργανισμού και του νευρικού σας συστήματος. Οι νευροδιαβιβαστές ελέγχουν σχεδόν όλες τις λειτουργίες του σώματός σας, από τις ορμόνες μέχρι την πέψη, μέχρι την αίσθηση χαράς, της λύπης ή του άγχους.
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι σκέψεις από μόνες τους, μπορούν να βελτιώσουν την όραση, τη φυσική κατάσταση και τη δύναμη.
Το φαινόμενο placebo, όπως παρατηρείται στη «ψεύτικη» χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, για παράδειγμα, λειτουργεί λόγω της δύναμης της σκέψης.
Οι προσδοκίες και οι μαθημένες συνδέσεις παρουσιάζουν ισχυρές ενδείξεις ότι αλλάζουν τη χημεία του εγκεφάλου και το κύκλωμα που οδηγεί σε πραγματικά σωματικά και γνωστικά αποτελέσματα, όπως λιγότερη κόπωση, μειωμένη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος, αυξημένα επίπεδα ορμονών και μείωση του άγχους.
Ένα αρκετά μεγάλο σώμα της έρευνας που διεξάγεται για περισσότερα από τριάντα χρόνια σε επιστημονικά ιδρύματα υψηλού κύρους σε όλο τον κόσμο, διερευνά τη φύση της συνείδησης, δείχνοντας ότι οι σκέψεις είναι ικανές να επηρεάσουν τα πάντα, από τις απλούστερες μηχανές μέχρι τα πιο σύνθετα έμβια όντα.
Αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι οι ανθρώπινες σκέψεις και οι προθέσεις, αποτελούν ένα πραγματικά φυσικό «κάτι» με εκπληκτική δύναμη να αλλάξει τον κόσμο μας.
Κάθε σκέψη που έχουμε είναι απτή ενέργεια με δύναμη να μεταμορφώνει.
Μια σκέψη δεν είναι μόνο ένα πράγμα˙ μια σκέψη είναι ένα πράγμα που επηρεάζει και άλλα πράγματα.
Οι σκέψεις σμιλεύουν τον εγκέφαλό σας!!!
Κάθε σκέψη που κάνετε προκαλεί νευροχημικές αλλαγές, κάποιες προσωρινές και κάποιες μόνιμες.
Για παράδειγμα, όταν οι άνθρωποι είναι συνειδητά ευγνώμονες, λαμβάνουν ένα κύμα επιβράβευσης από τους νευροδιαβιβαστές, όπως η ντοπαμίνη και βιώνουν ένα γενικό συναγερμό και μία τόνωση του μυαλού, που κατά πάσα πιθανότητα συσχετίζεται περισσότερο με την νορεπινεφρίνη.
Μια μελέτη, μόλις παρουσίασε σε φοιτητές που ανέφεραν ότι ήταν βαθιά ερωτευμένοι, φωτογραφίες του/της συντρόφου τους, έδειξε ότι το μυαλό τους έγινε πιο ενεργό στον κερκοφόρο πυρήνα, ένα κέντρο ανταμοιβής, δίνοντάς τους αυτή την αίσθηση λιποθυμίας από τον έρωτα.
Όταν σταμάτησαν να κοιτάζουν τις φωτογραφίες, τα κέντρα ανταμοιβής τους, απενεργοποιήθηκαν.
Ό,τι ρέει μέσα στο μυαλό σας, το σμιλεύει επίσης με μόνιμο τρόπο.
Σκεφτείτε το μυαλό σας, σαν μία ροή πληροφοριών μέσω του νευρικού συστήματος, που σε φυσικό επίπεδο αποτυπώνεται με ηλεκτρικά σήματα που κινούνται αμφίδρομα στο εσωτερικό σας και τα περισσότερα από τα οποία διαδραματίζονται με συνειδητό τρόπο σε εσάς.
Όταν μια σκέψη ταξιδεύει μέσα από το μυαλό σας, οι νευρώνες δίνουν όλοι μαζί σήμα με διαφορετικούς τρόπους, με βάση τις συγκεκριμένες πληροφορίες που διακινούνται και τα πρότυπα της νευρωνικής δραστηριότητας αλλάζουν πραγματικά τη νευρωνική δομή σας.
Οι ενεργοποιημένες περιοχές του εγκεφάλου, αρχίζουν να κάνουν νέες συνδέσεις η μία με την άλλη και οι υπάρχουσες συνάψεις, οι συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων, που βιώνουν περισσότερη δραστηριότητα, γίνονται ισχυρότερες, πιο ευαίσθητες και αρχίζουν την οικοδόμηση περισσότερων υποδοχέων.
Σχηματίζονται επίσης νέες συνάψεις.
Ένα παράδειγμα αυτού που αναφέρουμε παραπάνω, είναι οι γνωστές μελέτες των οδηγών ταξί του Λονδίνου, οι οποίες έδειξαν ότι όσο περισσότερο διάστημα είχε οδηγήσει κάποιος ένα ταξί στο Λονδίνο, τόσο μεγαλύτερος ήταν ο ιππόκαμπός του, μέρος του εγκεφάλου που εμπλέκεται στην οπτική-χωρική μνήμη.
Οι εγκέφαλοί τους ουσιαστικά επεκτάθηκαν για να μπορέσουν να φιλοξενήσουν τις γνωστικές απαιτήσεις πλοήγησης στο κουβάρι των δρόμων του Λονδίνου.
Οι σκέψεις προγραμματίζουν τα κύτταρά σας!!!
Μια σκέψη είναι μια ηλεκτροχημική εκδήλωση που λαμβάνει χώρα στα νευρικά κύτταρα, παράγοντας μια σειρά από φυσιολογικές αλλαγές.
Υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες υποδοχείς σε κάθε κύτταρο στο σώμα μας.
Κάθε υποδοχέας είναι ειδικός για ένα πεπτίδιο ή πρωτεΐνη. Όταν έχουμε συναισθήματα θυμού, θλίψης, ενοχής, ενθουσιασμού, ευτυχίας ή νευρικότητας, κάθε ξεχωριστό συναίσθημα απελευθερώνει τη δική του «μάζα» νευροπεπτιδίων.
Αυτά τα πεπτίδια κατευθύνονται ορμητικά μέσα στο σώμα και συνδέονται με αυτούς τους υποδοχείς που αλλάζουν τη δομή του κάθε κυττάρου στο σύνολό της.
Το σημείο που αποκτά ενδιαφέρον είναι όταν τα κύτταρα στην πραγματικότητα διαιρούνται.
Εάν ένα κύτταρο έχει εκτεθεί σε ένα συγκεκριμένο πεπτίδιο περισσότερο από τα άλλα, το νέο κύτταρο που παράγεται μέσω της διαίρεσης θα περιέχει περισσότερο από τον υποδοχέα που ταιριάζει με αυτό το ειδικό πεπτίδιο. Παρομοίως, το κύτταρο θα έχει επίσης λιγότερους υποδοχείς για πεπτίδια στα οποία το μητρικό ή αδελφικό κύτταρο, δεν είχαν εκτεθεί τόσο συχνά.
Έτσι, εάν έχετε βομβαρδίσει τα κύτταρά σας με πεπτίδια από αρνητικές σκέψεις, κυριολεκτικά προγραμματίζετε τα κύτταρά σας για να λαμβάνουν περισσότερα από τα ίδια αρνητικά πεπτίδια στο μέλλον.
Αυτό που είναι ακόμα χειρότερο είναι ότι μειώνετε τον αριθμό των υποδοχέων των θετικών πεπτιδίων στα κύτταρα, καθιστώντας τον εαυτό σας να τείνει περισσότερο προς την αρνητικότητα.
Οι σκέψεις σας ενεργοποιούν τα γονίδιά σας!!!
Γνωρίζετε ότι «μιλάτε» στα γονίδιά σας με κάθε σκέψη που κάνετε;
Ο ταχέως αναπτυσσόμενος τομέας της επιγενετικής, αποδεικνύει ότι αυτό που είστε είναι το προϊόν από όσα συμβαίνουν σε εσάς στην ζωή σας, τα οποία αλλάζουν τον τρόπο που λειτουργούν τα γονίδιά σας.
Τα γονίδια στην πραγματικότητα ενεργοποιούνται ή απενεργοποιούνται ανάλογα με τις εμπειρίες της ζωής σας και τα γονίδια και ο τρόπος ζωής σας σχηματίζουν έναν ανατροφοδοτικό κύκλο.
Η ζωή σας, δεν αλλάζει τα γονίδια με τα οποία γεννηθήκατε. Αυτό που αλλάζει είναι η γενετική δραστηριότητα σας, δηλαδή οι εκατοντάδες των πρωτεϊνών, ενζύμων και άλλων χημικών ουσιών που ρυθμίζουν τα κύτταρά σας.
Μόνο περίπου το 5% των μεταλλάξεων των γονιδίων πιστεύεται ότι είναι η άμεση αιτία των προβλημάτων υγείας. Αυτό αφήνει το 95% των γονιδίων που συνδέονται με διαταραχές να ενεργούν ως επιδραστικοί παράγοντες, οι οποίοι μπορούν να επηρεαστούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ανάλογα με τους παράγοντες της ζωής.
Φυσικά, πολλά από αυτά είναι πέρα από τον έλεγχό σας, όπως τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας, αλλά ορισμένα άλλα είναι εντελώς ελεγχόμενα, όπως η διατροφή, η άσκηση, η διαχείριση του άγχους και οι συναισθηματικές καταστάσεις.
Οι δύο τελευταίοι παράγοντες εξαρτώνται άμεσα από τις σκέψεις σας.
Η βιολογία δεν καθορίζει το πεπρωμένο σας και δεν ελέγχεστε από τη γενετική σύνθεσή σας.
Αντί αυτού, η γενετική δραστηριότητα σας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις σκέψεις σας, τις στάσεις και τις αντιλήψεις.
Η επιγενετική αποδεικνύει ότι οι αντιλήψεις και οι σκέψεις σας, μπορούν να ελέγξουν τη βιολογία σας, κάτι που σας τοποθετεί στη θέση του οδηγού.
Αλλάζοντας τις σκέψεις σας, μπορείτε να επηρεάσετε και να διαμορφώσετε τη δική σας γενετική ανάγνωση.
Έχετε τη δυνατότητα επιλογής όσον αφορά στον καθορισμό των εισροών που λαμβάνουν τα γονίδιά σας.
Όσο πιο θετική η εισροή, τόσο πιο θετική η εκροή των γονιδίων σας.
Η επιγενετική επιτρέπει στις επιλογές της ζωής μας, να συνδέονται άμεσα με το γενετικό επίπεδο και αποδεικνύει την αδιάψευστη σύνδεση νου-σώματος.
Ταυτόχρονα, η έρευνα στην επιγενετική, τονίζει επίσης, πόσο σημαντικές είναι οι θετικές πρακτικές ψυχικής αυτοφροντίδας και προαγωγής της ψυχικής υγείας μας επειδή επηρεάζουν άμεσα τη σωματική υγεία μας.
Χρησιμοποιήστε τις σκέψεις σας για εσάς!
Έχετε πολύ περισσότερη δύναμη από ό, τι πιστευόταν κάποτε, η οποία μπορεί να επηρεάσει τη σωματική και την ψυχική πραγματικότητα σας.
Ο τρόπος πρόσληψης της ζωής σας, αναγνωρίζεται από το σώμα σας, μέχρι τον πυρήνα γενετικού επιπέδου και όσο περισσότερο βελτιώνετε τις ψυχικές σας συνήθειες, τόσο πιο επωφελής θα είναι η απάντηση που θα πάρετε από το σώμα σας.
Δεν μπορείτε να ελέγξετε τι συνέβη στο παρελθόν, το οποίο διαμόρφωσε τον εγκέφαλο που έχετε σήμερα, προγραμμάτισε τα κύτταρα σας και προκάλεσε ορισμένα γονίδια να ενεργοποιηθούν.
Ωστόσο, έχετε τη δύναμη αυτήν την στιγμή να προχωρήσετε μπροστά επιλέγοντας πώς θέλετε να προσλαμβάνετε τα πράγματα και να ορίζετε τη συμπεριφορά σας, η οποία θα αλλάξει το μυαλό, τα κύτταρα και τα γονίδιά σας.

ΘΑΛΙΔΟΜΙΔΗ: ΤΑ "ΛΑΘΗ" ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ

Η ΠΙΟ ΜΑΥΡΗ ΚΗΛΙΔΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ:




ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.
Το 1957 η Γερμανική εταιρία φαρμάκων Grunenthal, έδωσε στην κυκλοφορία το φάρμακο Contegran, για την θεραπεία του Άγχους, της Υπερέντασης, και αυπνίας.
Τα λεφτά είναι περισσότερα, αν ένα χάπι κάνει για πολλές χρήσεις...
Πρότειναν λοιπόν το χάπι και για τις εγκύους για την καταστολή της...ναυτίας.
Το χάπι, δεν ήταν καλά ελεγμένο....και δημιούργησε πάνω απο 10.000 τερατογενέσεις.
Η λέξη τερατογένεση ασφαλώς δεν καλύπτει το τι ακριβώς συνέβη.
Το χάπι δημιούργησε βρέφη με δυσπλασία των άκρων (φωκομέλεια).
Επίσης προκάλεσε, ανωμαλίες στα μάτια, την καρδιά, την πεπτική και την ουροφόρο οδό, καθώς και τύφλωση και κώφωση.
Μόνο το 40% αυτών των παιδιών επέζησαν...
Το περίεργο είναι, πως τα συμφέροντα ήταν τεράστια, και...άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις πίεζαν να χορηγηθεί το φάρμακο και στις ΗΠΑ.
Όμως η Ιστορία μας διδάσκει, πως ακόμα και ένας άνθρωπος, αν έχει πίστη και θέληση στους Ηθικούς κανόνες της Λογικής, και στον Όρκο του Ιπποκράτη:
"Καταρχήν, μην κάνεις κανένα κακό"
μπορεί να ανατρέψει ακόμα και τις βουλές της Παγκόσμιας Δικτατορίας που επιβάλλει με το έτσι θέλω,
κάθε ανισόρροπο νόμο, χρησιμοποιώντας την τεράστια πίεση που μπορεί να ασκήσει με την δύναμη του χρήματος,
αλλά και στρατηγικά τοποθετημένων "ανθρώπων" σε θέσεις κλειδιά επιρροής συνειδήσεων.
H Dr. Frances Oldham Kelsey, υπεύθυνη του FDA των ΗΠΑ εκείνη την εποχή, παρά τις τεράστιες πιέσεις που δέχτηκε, αρνήθηκε να δεχτεί να περάσει το φάρμακο στις ΗΠΑ,
καθώς ενώ η εταιρία δεχόμενη οργή λαού στην Γερμανία, αναγκάστηκε να το αποσύρει, δεν ήθελε να το αποσύρει απο τον υπόλοιπο κόσμο όπως αναφέρεται στο βιβλίο:
"America fooled: H αλήθεια για τα αντικαταθλιπτικά, για τα αντιψυχωτικά και πως μας έχουν εξαπατήσει".
Λίγα χρόνια μετά, πάλι καλά που...την θυμήθηκαν, βραβεύτηκε με χρυσό μετάλλιο από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζων Κέννεντυ (Οκτώβριος του 1962):
"Σε αναγνώριση της ιδιαίτερης προσφοράς της προς την ανθρωπότητα... με την άρνησή της να εγκρίνει, παρά τις μεγάλες πιέσεις που της ασκήθηκαν, το τρομακτικό φάρμακο θαλιδομίδη, το οποίο προκάλεσε παραμορφώσεις σε χιλιάδες βρέφη".
Ο Sebastian Wirtz, εγγονός του ιδρυτή της εταιρίας, είπε:
“moral responsibility, but no moral fault of Grünenthal”
"Ηθική ευθύνη, αλλά κανένα ηθικό σφάλμα της εταιρίας, Grünenthal"
Το ποσό που κατέβαλλε η φαρμακευτική εταιρία, ήταν 100 εκατομμύρια μάρκα.
Μάλλον τόσο κοστίζουν περίπου 12.000 κατεστραμένες ζωές.
Σήμερα, το φάρμακο συνεχίζει να χορηγείται σε ασθενείς με καρκίνο (όπως το πολλαπλό μυέλωμα)!
Ένας μόνο άνθρωπος με πίστη και γνώση, μπορεί να κάνει την διαφορά. Σκέψου τι μπορούν να κάνουν πολλοί.
Aυτά για όσους πιστεύουν πως οι φαρμακευτικές εταιρίες επιθυμούν πάντα το καλό μας
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
Miller, Marylin T. (1991). «Thalidomide Embryopathy: A Model for the Study of Congenital Incomitant Horizontal Strabismus». Transaction of the American Ophthalmological Society 81: 623–674.
Δρ. Τιμοθι Σκοτ: "America fooled: H αλήθεια για τα αντικαταθλιπτικά, για τα αντιψυχωτικά και πως μας έχουν εξαπατήσει"




Κέντρο Ολιστικής Θεραπείας

Η ηδονή της θυματοποίησης είναι η μέγιστη ηδονή της γκρίνιας

...Υπάρχει μια κοφτή και καθαρή σαν όμορφος κρύσταλλος κουβέντα του Αριστοτέλη που συμβουλεύει: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου».

Και από την άλλη συμπληρωματικά η καλοσυνάτη εξυπνάδα του Γέροντα Παϊσιου να λέει: «Να ζητάτε από τον Θεό αφού εσείς έχετε εξαντλήσει το ανθρωπίνως δυνατό για την υπόθεσή σας. Με λεβεντιά να πηγαίνετε στον Θεό, όχι σαν κλαψιάρηδες ζήτουλες».


Η θεωρία πως η ζωή είναι μια ατέλειωτη, βασανιστική και ανερμήνευτη περιπέτεια δεν είναι πάντα μια τίμια θεωρία.

Έχω προσέξει πως γύρω μου οι πιο γκρινιάρηδες είναι συνήθως εκείνοι που έχουν τα περισσότερα αγαθά, τις μεγαλύτερες ευκολίες. Επίσης είναι οι πιο τεμπέληδες.

«Τεμπελιάζω», κατά τη γνώμη μου, σημαίνει κυρίως «αρνούμαι να δω και να αναλάβω την ευθύνη μου». Τον πραγματικό ρόλο μου στο «δράμα» που «κάθε τόσο με καταδιώκει».

Τα παντρεμένα ζευγάρια, μέσα στα άλλα βολικά ψευδοτεχνάσματα που προσφέρει ο γάμος, εύκολα αποδίδουν ο ένας στον άλλον όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στη ζωή τους. Όταν χωρίσεις κι απομείνεις μόνος, τότε ανακαλύπτεις το νέο κενό. Το κενό έδρανο του φταίχτη! Ξαφνικά δεν υπάρχει εκεί κοντά ο σύζυγος να του πετάξεις το ανάθεμα και να ανακουφίσεις, ρίχνοντας πάνω του σαν κάδο σκουπιδιών, τον μπελά της συνείδησής σου. Στέκεσαι ολομόναχη πια στο άδειο σπίτι, κρατώντας το πρόβλημα σαν αναμμένο κάρβουνο στην παλάμη σου. Υπάρχει δηλαδή η τρομαχτική πιθανότητα να αναγκαστείς να δεις ότι φταις εσύ!

Οι άνθρωποι που έχουν χωνέψει την παραπάνω κουβέντα του Αριστοτέλη: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου», που την έχουν κάνει βίωμα και τρόπο σκέψης, στάση και έξοδο, είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι. Γιατί αισθάνονται πως κρατούν στα χέρια τους τη ζωή τους. Τα συμβάντα που έρχονται δεν κρύβουν την απειλή του απρόβλεπτου, οι ταλαιπωρίες τους δεν είναι διαστροφές μιας τυφλής μοίρας.

Γι’ αυτούς υπάρχει νομοτέλεια και, το πιο χαρούμενο, υπάρχει δικαιοσύνη. Τι ανακούφιση να ζω σε έναν κόσμο δίκαιο και συνετό, ακόμα κι όταν λειτουργεί αυστηρά εναντίον μου αυτός ο δίκαιος αόρατος κριτής!

Όταν πάψεις να παραπονιέσαι για ότι δεν έχεις, έκθαμβος θα ανακαλύψεις πόσα πολλά έχεις. Προσέξτε γύρω σας πως εκείνοι που προκόβουν που εργάζονται, που δημιουργούν, που ονειρεύονται είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι.

Μέσα στην οικογένεια – αυτό το καζάνι ανακύκλωσης και βρασμού των υπεκφυγών μας – άνετα, σχεδόν αυτόματα, εκτοξεύονται οι κατηγορίες πως είναι ο άλλος σύζυγος ο υπαίτιος για κάθε αναποδιά, πως τα ελαττώματα του παιδιού είναι κληρονομημένα από τα ελαττώματα του άλλου, έτσι όπως τα προτερήματά του προέρχονται όλα «από εμένα».

Αρκετοί από πολύ νωρίς, αρκετοί με τα χρόνια και με τα δύσκολα του βίου, καταφεύγουν να θυματοποιούν τον εαυτό τους. Να μοιρολογούν για μια ζωή άδικη που κερδίζεται μονάχα από τους αναίσθητους, από τους δόλιους, τους απατεώνες και τους αδίστακτους. Για ότι δηλαδή δεν μπορούν και δεν καταδέχονται να γίνουν ποτέ οι ίδιοι.

Και η ηδονή της θυματοποίησης είναι η μέγιστη ηδονή της γκρίνιας.

Ο εγωισμός έχει δυο δρόμους να ακολουθήσει, προκειμένου να ξεδιψάσει τις αξεδίψαστες ανάγκες του. Πρώτο: Με το να είμαι αξιοθαύμαστος. Και δεύτερο, στην περίπτωση που δεν κατορθώνω το πρώτο: Με το να είμαι αξιολύπητος.


Η θυματοποίησή μου, η έκθεση και η περιφορά του πόνου μου, της ατυχίας μου, της συμφοράς μου, ελκύει την προσοχή, τη φροντίδα και τον ποθητότατο θαυμασμό των άλλων. Όσο πιο άτυχος και βασανισμένος καταντώ, τόσο και πιο ηρωικός στα μάτια των τρίτων.

Είναι μια ύπουλη εναλλακτική για να γίνω τελικά το κέντρο του μικρόκοσμού μου. Του μίζερου μικρόκοσμου όπου έχω συρρικνώσει το άπειρο σύμπαν σαν βραστή πατάτα μες στη χούφτα μου και το ελέγχω κατά βούληση. Ο ναρκισσισμός άλλωστε δεν ηδονίζεται μόνο με την έπαρση, ηδονίζεται εξίσου και με τις ταπεινολογίες.



Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της ΜΑΡΩΣ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Αφιέρωσε λίγα λεπτά κάθε μέρα & επικοινώνησε με το υποσυνείδητό σου

Το Υποσυνείδητο. Πόσα γνωρίζουμε για αυτό και πώς μας επηρεάζει στην καθημερινότητά μας χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε απόλυτα;

Μια θεωρία αναφέρει πως το 99,9% όλων των πληροφοριών που προέρχονται από τις πέντε αισθήσεις μας, επεξεργάζεται μόνο υποσυνείδητα. Πρόκειται για έναν τεράστιο όγκο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί όχι μόνο για μια εποικοδομητική επικοινωνία αλλά και για να φέρει ριζικές αλλαγές στη ζωή σου. Την ίδια στιγμή, το υποσυνείδητο εκτιμάται ότι είναι χιλιάδες φορές πιο ισχυρό απ’ το συνειδητό. Γι΄αυτό και είναι σημαντικό να το μελετήσεις, να το εξερευνήσεις, να «συμφιλιωθείς» μαζί του.

Αν μπορούσες να επικοινωνήσεις απευθείας με το υποσυνείδητο, θα μπορούσες να επικοινωνήσεις ανά πάσα στιγμή με τον οποιονδήποτε και το αποτέλεσμα της επικοινωνίας θα ήταν ακριβώς αυτό που θα ήθελες. Κάθε φορά. Τα καλά νέα είναι πως μπορείς να το κάνεις!

Είναι σημαντικό, λοιπόν, να βρούμε τον τρόπο να συνδεθούμε με αυτό σημείο του εγκεφάλου και να συνομιλήσουμε μαζί του. Ένας από τους τρόπους, με τους οποίους μπορούμε να το πετύχουμε είναι μέσα από τα βιβλία.

Από τα βιβλία για το Υποσυνείδητο, η «Δύναμη του υποσυνείδητου» του Joseph Murphy είναι από τα πιο πολυδιαβασμένα που γράφτηκαν ποτέ ενώ έχει βοηθήσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο. Και μπορεί να κάνει την αλλαγή και στη δική σου ζωή.



Οι τεχνικές του είναι απλές, χρήσιμες, κατανοητές, εύκολες και χρειάζεται να αφιερώσεις μόνο λίγα λεπτά από την ημέρα σου. Ένα απλό σύστημα που αν το εφαρμόσεις θα βελτιώσει κάθε τομέα της καθημερινής σου ζωής. Θα σου προσφέρει νοητική ισορροπία, υγεία, οικογενειακή γαλήνη, οικονομική ανεξαρτησία, τα πάντα. Με λίγα λόγια, θα σε κάνει έναν ευτυχισμένο και γεμάτο αγάπη άνθρωπο.

Ενεργοποίησε το υποσυνείδητό σου. Συνομίλησε μαζί του και προσπάθησε να αποβάλλεις καθετί αρνητικό. Σίγουρα, δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, ωστόσο με τη σωστή καθοδήγηση και ακολουθώντας την τεχνική που σου ταιριάζει περισσότερο, θα δεις την αλλαγή στην καθημερινότητά σου. Μια από τις πρωτότυπες τεχνικές για να ενεργοποιήσεις το υποσυνείδητο και να συνδεθείς μαζί του, είναι αυτή που αναπτύσσει ο Dr. Mike Dow, στο βιβλίο «Το υποσυνείδητο μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου».



Συγκεκριμένα, ο Dr. Dow μοιράζεται μαζί μας το πρόγραμμα που δημιούργησε, μια τεχνική οραματισμού για το υποσυνείδητο (SVT), με καινοτόμα εργαλεία που θα σε βοηθήσουν να μάθεις να συνομιλείς απευθείας με το υποσυνείδητό σου και να αξιοποιείς τα δυνατά σου σημεία, τα χαρίσματα και τις ικανότητές σας. Το πρόγραμμά του ξεκινάει με γνωσιακή θεραπεία, στην οποία κατόπιν ενσωματώνονται διάφορες μέθοδοι για την προσέγγιση του υποσυνειδήτου: ενσυνειδητότητα, εκπαίδευση στη χαλάρωση, ύπνωση, διαλογισμός, γνωσιακή εξάσκηση και καθοδηγούμενος οραματισμός.

Μαζί με το βιβλίο, έχουμε δημιουργήσει κι ένα ηχητικό υλικό το οποίο θα σου επιτρέψει να βιώσεις την εμπειρία με όλο σου το είναι.

Το υποσυνείδητο είναι ένα από τα πιο ισχυρά όπλα που έχεις. Θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά μεταξύ του να κερδίσεις ή χάσεις μια ευκαιρία ζωής. Ή τη διαφορά ανάμεσα σε μια πλούσια και ικανοποιητική ζωή και μια δυστυχισμένη ζωή. Μπορεί να σε κάνει άνθρωπο με ισχυρή επιρροή απέναντι στους άλλους ή για πάντα δέσμιό τους.

Και είναι στο χέρι σου ποια πλευρά του νομίσματος θα επιλέξεις. Έχεις την ικανότητα να επηρεάσεις το υποσυνείδητο για να πετύχεις τους στόχους που είναι σημαντικοί για εσένα. Ο έλεγχος του υποσυνείδητου μπορεί πραγματικά να σε οδηγήσει σε μια ευτυχισμένη ζωή. Αρκεί να το επιτρέψεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου.
Αν σας άρεσε το άρθρο μας, μοιραστείτε το!

https://blog.dioptra.gr/

6 κοσμικοί λόγοι για τους οποίους δεν συναντάμε κανέναν κατά τύχη!

Κανένας δεν έρχεται στην ζωή μας κατά τύχη. Έρχεται επειδή είναι προκαθορισμένο. Φυσικά, πολλοί βρίσκονται εδώ μόνο και μόνο για να μας διδάξουν κάτι. Οπότε, αν νιώθεις πως είσαι μόνος/η και έχεις χαθεί, μην ανησυχείς επειδή αυτό σημαίνει πως το Σύμπαν δουλεύει για σένα και θα στείλει ένα άτομο που θα αλλάξει την ζωή σου- όταν όμως είστε και οι δύο έτοιμοι.

Μερικές φορές, το Σύμπαν στέλνει ανθρώπους που δεν προορίζονται να μείνουν στην ζωή σου αλλά θα σε βοηθήσουν να εξελιχθείς και να βρεις τον δρόμο σου προς την ευτυχία. Κάθε άνθρωπος της ζωής μας έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο, είτε για να μας βοηθήσει να πάρουμε την σωστή απόφαση και να μας καθοδηγήσει είτε για να μας αλλάξει ολοκληρωτικά και να μείνει για πάντα στην ζωή μας.

Εδώ βρίσκονται 6 λόγοι για τους οποίους δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο κάθε άτομο που γνωρίζουμε. Κάθε άνθρωπος στέλνεται για διαφορετικούς λόγους.

Συγκεκριμένα: Για να μας αφυπνίσει Όταν όλα στην ζωή μας φαίνονται άνετα και βολικά, τα συνηθίζουμε τόσο πολύ που μπαίνουμε σε μια κατάσταση αυτόματου πιλότου. Απλώς καθόμαστε κολλημένοι στο συνηθισμένο αλλά απρόθυμοι να αλλάξουμε το οτιδήποτε. Τότε το Σύμπαν θα στείλει κάποιον για να μας ταρακουνήσει και να ανοίξει τα μάτια μας ώστε να δούμε τα ασυνήθιστα και τις ευκαιρίες που αλλιώς θα χάναμε.

Για να αναπτυχθούμε Όταν κινούμαστε προς τους στόχους της ζωής μας, μερικές φορές πρέπει να κάνουμε θεμελιώδεις αλλαγές και να αφήσουμε πίσω μας την παλιά εκδοχή του εαυτού μας για να γίνουμε το άτομο που θέλουμε.

Η διαδικασία της ανάπτυξης μπορεί να γίνει φυσικά, αλλά συχνά προέρχεται από ένα άτομο που μας εμπνέει και στέλνεται για να μας δείξει τον δρόμο ώστε να διαμορφώσουμε το πεπρωμένο μας. Για να μας ενθαρρύνει Υπάρχουν στιγμές που αντιμετωπίζουμε τόσες πολλές δυσκολίες που νομίζουμε ότι είναι αδύνατο να τις ξεπεράσουμε. Κατά τη διάρκεια αυτή, αρχίζουμε να νιώθουμε απελπισμένοι και αποθαρρημένοι.

Τότε το Σύμπαν θα στείλει ανθρώπους που θα είναι εκεί για εμάς αυτές τις δύσκολες στιγμές για να μας ενθαρρύνουν και να μας υπενθυμίσουν να μην χάνουμε ποτέ την ελπίδα μας. Για να μας υπενθυμίσουν κάτι Μερικές φορές κάποιοι άνθρωποι έρχονται στην ζωή μας για να μας υπενθυμίσουν κάτι που έχουμε ξεχάσει εδώ και καιρό- μια ιδέα, έναν στόχο, ένα όνειρο κτλ. Βρίσκονται εδώ για να μας υπενθυμίσουν τι είναι σημαντικό ώστε να βρούμε πάλι τον σωστό δρόμο.

Για να μας αλλάξει Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν στην ζωή μας για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, μερικές φορές ακόμα και για μια στιγμή. Αυτοί οι άνθρωποι μας συνοδεύουν πριν μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Μπορεί να είναι κάποιος που κάθεται δίπλα μας στο λεωφορείο αλλά κάναμε μια πολύ σημαντική και ουσιαστική συζήτηση. Ίσως να μην τους ξαναδούμε ποτέ αλλά είναι σημαντικοί για την ζωή μας. Για να μείνουν μαζί μας για πάντα Και τέλος, υπάρχουν αυτοί που έρχονται για να μείνουν μαζί μας για πάντα. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε μια ψυχική σύνδεση.

Είναι σπάνιοι και δεν πρέπει ποτέ να τους θεωρούμε δεδομένους. Αυτά τα άτομα περιλαμβάνουν τους καλύτερους φίλους μας, την οικογένεια και την αδελφή ψυχή μας. Οπότε, σεβάσου τον εαυτό σου και κατάλαβε πως όλα όσα έρχονται από το Σύμπαν είναι ένα δώρο. Μην παραμένεις στον πόνο αλλά μάθε πώς να αναγνωρίζεις το μάθημα που κρύβεται πίσω του. Και να θυμάσαι πως ανεξάρτητα από το πόσο χρονών είσαι, πάντα θα υπάρχει κάτι καινούργιο να μάθεις. Επομένως, απόλαυσε το ταξίδι σου χωρίς φόβο- το Σύμπαν σε προσέχει.


Μαγεία Τ. – https://www.awakengr.com

Η παγίδα του «Από Δευτέρα θα…»

 

«Από Δευτέρα θα ξεκινήσω να...» , είναι η φράση που εξακολουθεί να ορίζει τη ζωή μας ως μια επωδός αναβολών. Πόσο όμως επιδρά η αναβλητικότητα στην επίτευξη των στόχων μας;

Γράφει ο Νίκος Βόπης

Ο κόσμος κινείται σε απίστευτες ταχύτητες και οι άνθρωποι πολύ δύσκολα μπορούν να διαχειριστούν υποχρεώσεις και καταστάσεις μέσα στην καθημερινότητά τους με αποτέλεσμα, σε ορισμένες φάσεις της ζωής τους, να νιώθουν ότι ασφυκτιούν και να διακατέχονται από ένα συναίσθημα άρνησης και αναβλητικότητας.

Πώς όμως η αναβλητικότητα συνδέεται με την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου και με το υποσυνείδητο αυτού; Είναι πολύ απλό. Το αίσθημα της αναβλητικότητας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό της πιθανής αποτυχίας. Ναι, δεν είναι θέμα κούρασης, δεν είναι θέμα τεμπελιάς. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναβάλλουν καταστάσεις διότι φοβούνται ότι θα αποτύχουν με αποτέλεσμα να μην βγαίνουν σχεδόν ποτέ από το λεγόμενο comfort zone. Από τη φύση μας είμαστε κατασκευασμένοι να επαναλαμβάνουμε πράξεις και δράσεις οι οποίες γνωρίζουμε ότι είναι μέσα στο πεδίο γνώσης και δράσης μας.

Τρανή απόδειξη του παραπάνω είναι η έρευνα του γνωστού συγγραφέα Darius Foroux, μέσα από την οποία αναδεικνύεται ότι το 88% των ανθρώπων οι οποίοι συμμετείχαν σε αυτή (συνολικά συμμετείχαν 2.220 άνθρωποι) εμφανίζουν σημάδια αναβλητικότητας, κυρίως στα θέματα εργασίας ή σπουδών τους. Το συγκεκριμένο φαινόμενο είναι πολύ πιο ευρύ απ' ό,τι νομίζουμε. Δεν έχει τόσο σημασία το πόσο αναβλητικός είναι κάποιος, είτε είναι για μία ώρα είτε για ένα μήνα η αναβλητικότητα πάντοτε θα υποβόσκει.

Βάσει της συγκεκριμένης έρευνας οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι είναι αναβλητικοί είναι τρεις:

-Διάσπαση προσοχής από εξωγενείς παράγοντες: Οι περισσότεροι χώροι εργασίας δεν επιτρέπουν στους εργαζόμενους να συγκεντρώνονται στον απόλυτο βαθμό με αποτέλεσμα η αναβλητικότητα να είναι αναπόφευκτη.

-Εσωτερικές διαμάχες: Πολλοί άνθρωποι εργάζονται σε τομείς οι οποίοι δεν συνάδουν με τα ταλέντα τους με αποτέλεσμα να μην μπορούν να βρουν κίνητρο για να βελτιωθούν και να αναβάλλουν διαρκώς τις υποχρεώσεις τους.

-Έλλειψη παραγωγικών δεξιοτήτων: Μπορεί να ξέρεις ότι πρέπει να φέρεις εις πέρας ένα έργο αλλά μπορεί να μην διαθέτεις τα κατάλληλα “εργαλεία”. Πάρε στα σοβαρά την εργασιακή εκπαίδευση γιατί αν δεν αποκτήσεις τα κατάλληλα skills δεν θα μπορέσεις ποτέ να είσαι παραγωγικός στο 100%.

Το καλό της υπόθεσης

Η αναβλητικότητα ωστόσο μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ευεργετική εάν χρησιμοποιηθεί σε μικρές δόσεις. Επιστημονική μελέτη στο έγκυρο “Journal of the social psychology” καταγράφει πως υπάρχουν δύο κατηγορίες αναβλητικών ανθρώπων. Οι παθητικοί και οι ενεργητικοί αναβλητικοί. Η πρώτη κατηγορία αναβάλλει τα πάντα υπό τον φόβο ότι θα αποτύχει στο οτιδήποτε ενώ η δεύτερη κατηγορία χρησιμοποιεί μικρές δόσεις αναβλητικότητας προκειμένου να πάρει τις σωστές αποστάσεις οι οποίες θα αποφέρουν σωστές επιλογές.

Μπορεί η αναβλητικότητα να είναι μία ιδιαίτερα ύπουλη συνήθεια αλλά αντί να την αποβάλετε, εκμεταλλευτείτε την ως ένα όπλο το οποίο θα σας αποφέρει καρπούς για να γίνετε πιο δημιουργικοί και τολμηροί στις αποφάσεις σας.

Photo by Pedro da Silva on Unsplash 

5 μαθήματα που μαθαίνουμε πολύ αργά στη ζωή

1. Ο τρόπος που αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα: Ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύετε και κατανοείτε τον κόσμο γύρω σας επηρεάζει άμεσα τις πεποιθήσεις σας και το μονοπάτι που ακολουθείτε στη ζωή σας. Η αντίληψή σας αυτή μπορεί να δημιουργεί προκαταλήψεις, φόβο ή περιέργεια. Θέλετε η πραγματικότητά σας να είναι στενή ή να έχει βάθος; Σας είναι αρκετή η ευδαιμονία που παρέχει η άγνοια ή χρειάζεστε περισσότερα; Η αλήθεια είναι ότι στην πλειονότητά τους οι άνθρωποι θέλουν περισσότερα και τείνουν να ακολουθούν το φως. Η κοινωνία μας τονίζει τη σημασία της εκπαίδευσης, την οποία ακολουθούμε από μικρή ηλικία, αλλά εξακολουθεί να είναι όλο και πιο δύσκολο να καταλάβουμε τι δεν καταλαβαίνουμε. Πώς θα μάθουμε λοιπόν τι δεν γνωρίζουμε; Ξεκινώντας να ρωτάμε τον εαυτό μας: «Τι δεν ξέρω; Για ποιο πράγμα θέλω να μάθω περισσότερα;». Και μην ξεχνάτε: Δεν πειράζει να κάνετε λάθος. Στο λάθος κρύβεται η εξέλιξη.

2. Όλα είναι προσωρινά: Οι καλές στιγμές είναι προσωρινές και οι κακές στιγμές είναι επίσης προσωρινές. Έτσι, όταν είστε καλά, απολαύστε το και νιώστε ευγνώμονες γι’ αυτό. Και όταν είστε στενοχωρημένοι, να ξέρετε ότι θα το ξεπεράσετε -δεν είναι το τέλος, είναι απλώς ένα τραύμα που αργά ή γρήγορα θα γιατρευτεί. Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές, σκαμπανεβάσματα και εκπλήξεις. Υπάρχει ένα μάθημα σε όλα. Ίσως είναι δύσκολο για πολλούς ανθρώπους -ειδικά για τους νέους- να εκτιμήσουν τη ζωή. Αν καταφέρετε όμως να αναγνωρίσετε την αξία ακόμη και των δυσκολιών που περνάτε, θα εκτιμήσετε το ταξίδι της ζωής σας, γιατί αυτό είναι που μετράει και όχι ο προορισμός. Είναι επίσης σημαντικό να μείνετε ταπεινοί και να είστε ευγνώμονες για τις χαρές που σας φέρνει η ζωή. Όλα είναι προσωρινά, οπότε εκμεταλλευτείτε τα στο έπακρο.

3. Η σημασία του να ζείτε το παρόν: «Εάν είσαι διαρκώς θλιμμένος, ζεις στο παρελθόν. Αν είσαι αγχωμένος, ζεις στο μέλλον. Αν είσαι ήρεμος, ζεις στο παρόν», έχει πει ο Κινέζος φιλόσοφος Λάο Τσε. Τις περισσότερες φορές, τείνουμε να ανησυχούμε για το τι θα έρθει ή να σκεφτόμαστε κάτι που έχει ήδη συμβεί. Ενώ είναι ζωτικής σημασίας να φροντίζετε και να λαμβάνετε υπόψη το μέλλον σας, προσέξτε να μην το αφήσετε να εμποδίσει το παρόν σας. Οι στιγμές μετατρέπονται σε αναμνήσεις. Απολαύστε τη στιγμή ενόσω την έχετε. Συνήθως χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να συνειδητοποιήσουμε ότι η ανησυχία δεν είναι παραγωγική. Όπως και το να ζούμε στο παρελθόν είναι εξίσου μη παραγωγικό. Υπάρχουν σίγουρα οφέλη από το να είστε σε θέση να αναλογιστείτε το παρελθόν σας, δίνοντας προσοχή σε αυτό που έχετε περάσει και πώς σας κάνει να νιώθετε. Χρειάζεται μεγάλη συναισθηματική ενέργεια για να θρηνήσετε, να επεξεργαστείτε και να ξεπεράσετε κάτι που σας πλήγωσε. Η ισορροπία όμως του να μπορείτε να αφιερώσετε χρόνο για να σκεφτείτε το παρελθόν και να δώσετε προτεραιότητα στο μέλλον, ενώ περνάτε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σας στο παρόν, δεν είναι απλώς πολύτιμη, είναι η συνταγή που θα σας αλλάξει τη ζωή.

4. Κάνετε αυτό που αγαπάτε, αγαπήστε αυτό που κάνετε: Η δουλειά σας είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι στο οποίο αφιερώνεστε. Εάν δεν είστε ικανοποιημένοι από την καριέρα σας, αυτό το συναίσθημα θα εισχωρήσει και σε άλλες πτυχές της ζωής σας. Και ενώ σίγουρα πουθενά δεν υπάρχει το τέλειο, είναι σημαντικό να δουλέψετε με τον εαυτό σας και να προσπαθήσετε να επιτύχετε τους στόχους και τα όνειρά σας. Το πιο σημαντικό: Επενδύστε στον εαυτό σας. Αυτό ισχύει και για τη μη επαγγελματική σας ζωή. Ποιες συνήθειες θέλετε να σταματήσετε; Ποια χόμπι θέλετε να αναπτύξετε; Με ποιους ανθρώπους θέλετε να κάνετε παρέα; Σκεφτείτε τις επιλογές σας σε κάθε τομέα. Η επιτυχία δεν είναι μια θριαμβευτική στιγμή αλλά μια σειρά από στιγμές (και επιλογές) που οδηγούν σε μεγαλύτερες στιγμές.

5. Η ευτυχία χρειάζεται δουλειά: Οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι είναι συνήθως εκείνοι που έχουν δουλέψει περισσότερο με τον εαυτό τους. Για να είστε ευτυχισμένοι, πρέπει να πάρετε τον έλεγχο της ζωής σας. Να αποφασίσετε ότι δεν είστε θύμα των καταστάσεων και να ωθήσετε τον εαυτό σας προς τα εμπρός. Η ζωή είναι μια σειρά εξελίξεων και προσωπικής ανάπτυξης. Ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορείτε να κάνετε είναι να συγκρίνετε τον εαυτό σας με άλλους ανθρώπους - ειδικά με τον τρόπο που αλληλοεπιδρούμε με τα κοινωνικά μέσα. Πρέπει να θυμάστε ότι οι άνθρωποι τείνουν να δείχνουν μόνο τα καλύτερα κομμάτια της ζωής τους σε αυτές τις πλατφόρμες. Τις περισσότερες φορές, η αντίληψή σας για τη ζωή κάποιου άλλου είναι μια πλάνη. Και ακόμα κι αν δεν είναι, εστιάστε στον εαυτό σας. Είναι το δικό σας ταξίδι και το δικό σας μονοπάτι που πρέπει να σκέφτεστε. Το να είστε ευτυχισμένοι χρειάζεται πρακτική εξάσκηση καθημερινά - είτε μαθαίνοντας να βάζετε στην άκρη το εγώ σας είτε αγαπώντας περισσότερο τον εαυτό σας. Έχετε μόνο μία ζωή, εργαστείτε όσο πιο πολύ μπορείτε για να την κάνετε την καλύτερη που θα μπορούσατε να έχετε.

Photo by Aziz Acharki on Unsplash